کتاب دیباچه ای بر فرگشت انسان

کتاب دیباچه ای بر فرگشت انسان نوشتهٔ سیلوانا کاندمی و فرانسوا ساواتیر با ترجمهٔ مهسا شهرابی فراهانی در انتشارات سبزان منتشر شده است.

درباره کتاب دیباچه ای بر فرگشت انسان

انسان خردمند یا هوموساپینس حیوان عجیبی است. اجداد ما ابتدا روی درختان زندگی می‌کردند؛ سپس برای کاوش در زمین پایین آمدند و پس از آن دوپا شدند و سرانجام به جست‌وجوی جهان پرداختند. این ویژگی‌ها و این تغییر رفتار یکی از بزرگ‌ترین ابهامات موجود است، اما نویسندگان کتاب دیباچه ای بر فرگشت انسان در حال یافتن چگونگی آن هستند.

آن‌ها می‌خواهند به سؤال‌هایی همچون ما از کجا آمده‌ایم؟ چرا به شکل فعلی هستیم؟ قبلاً چگونه بودیم؟ اصلاً چرا تغییر کردیم و ثابت نماندیم؟ و شاید مهم‌تر از همۀ این‌ها، آیندۀ احتمالی ما چیست؟، پاسخ دهند.

خواندن کتاب دیباچه ای بر فرگشت انسان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به زیست‌شناسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب دیباچه ای بر فرگشت انسان

«استفادهٔ روزافزون از منابع طبیعی بود که نخستین باستانیان را به سمت نخستین شکل انسانی سوق داد. پدیده‌ای با روش کارآمدتر برای حرکت که نه‌تنها اجداد ما را به سمت دوپدالیسم و قائم راه رفتن بر روی زمین سوق داد، بلکه باعث ایجاد یک چرخهٔ خودتقویت‌کننده شد: هرچه دو پای بیشتری وجود داشت، موفقیت بیشتری در جمع‌آوری منابع بر روی زمین وجود داشت و این از مواردی بود که دوپدالیسم را تقویت کرد. اما این به‌تنهایی توضیح نمی‌دهد که چرا انسان‌ها دوپای دائمی شدند.

در سال ۱۷۴۸، بشر برای نخستین بار رسماً حیوان شناخته شد. کارل لینئوس، گیاه‌شناس و جانورشناس، در کتاب خود، سیستم طبیعت، ما را در گروهی از گونه‌های جانوری مرتبط قرار داد ـ یک تیره ـ که او آن را هومو (انسان) نامید و ما را به‌عنوان گونهٔ ساپینس به معنای خردمند طبقه‌بندی کرد. امروزه، هوموساپینس تنها شکل انسانی موجود است.

این حیوانات (ساپینس‌ها) در راستهٔ پستانداران قرار دارند، در نتیجه، جانورانی خونگرم هستند که به بچه‌های خود شیر می‌دهند و از آن‌ها نگه‌داری می‌کنند: میمون‌های بی‌دمی با پنج انگشت، چشمان روبه‌جلو و یک نیم‌تنهٔ قائم به هنگام نشستن. نمی‌دانیم که نخستین بار، نخستی‌ها چه زمانی ظهور کرده‌اند، اما می‌دانیم که آن‌ها قبلاً در دوران ائوسن۱۲ وجود داشته‌اند که از ۵۶ تا ۳۳.۹ میلیون سال پیش اتفاق افتاده است. آن‌ها از کجا آمده‌اند؟ این را هم نمی‌دانیم، اما ۷۰ میلیون سال پیش، هنگامی‌که دایناسورها بر زمین تسلط داشتند، راسته‌ای به نام پورگاتوریوس نیز وجود داشت که حیوانات پستاندار کوچکی به اندازه موش هستند. بنابراین، هنگامی‌که دایناسورها ناپدید شدند، پستانداران مدرن، از جمله انسانیان (نخستینیان)، توانستند تعداد خود را چندین برابر کنند. امروزه، اکثر نخستی‌ها در مناطق استوایی زندگی می‌کنند و با زندگی درخت‌زی سازگار شده‌اند که این امر نشان می‌دهد که کهن‌ترین اجداد انسان ـ میمون‌های بی‌دم انسان‌نما ـ در جنگل‌های استوایی زندگی می‌کردند که درختان بلند داشت و میوه فراوان بود.»