کتاب جهان تورمی

کتاب جهان تورمی نوشتهٔ آلن گوث کاوشی برای نظریه منشا کیهانی است که با ترجمهٔ جمیل آریایی در انتشارات مازیار به چاپ رسیده است.

درباره کتاب جهان تورمی

این کتاب، داستان روزنگار کیهان‌شناسی نوین و واپسین نظریه‌ی منشا جهان هستی است که مقبولیت جهان شمول یافته است. داستان را آلن گوث استاد برجسته‌ی کیهان‌شناسی و فیزیک ذرات دانشگاه MIT روایت می‌کند که خود در پرداخت آن نقش به سزایی دارد. برای آنانی که علاقه‌مندند بدانند نظریه‌های علمی چگونه شکل می‌گیرند و از چه فراز و نشیب‌هایی می‌گذرند تا این‌که دست آخر دانشمندان آن‌ها را می‌پذیرند، این کتاب می‌تواند مفید باشد. مفاهیم بس پیچیده‌ٔ کیهان‌شناسی و فیزیک ذرات به زبان عامه فهم توصیف می‌شوند. آن‌گاه که در فصل «کرم چاله‌ها و آفرینش گیتی‌ها در آزمایشگاه» پرفسور گوث تلاش می‌کند تا با نظریه‌ای که پرداخته است جهان هستی ما را در آزمایشگاه خیالی از نو بنا کند، داستان به اوج هیجان خود می‌رسد.

کتاب جهان تورمی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به کسانی که مایل هستند دربارهٔ نظریه‌های علمی از جمله کیهان‌شناسی و فیزیک ذرات اطلاعاتی کلی کسب کنند، پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب جهان تورمی

جهان بزرگ است. اغلب می‌گوییم که ما در جهانی کوچک زندگی می‌کنیم، اما سفر ۲۵۰۰۰ مایلی به دور سیارهٔ زمین چنان طولانی است که بیشتر ما هرگز آن را تجربه نمی‌کنیم. دورترین نقطه‌ای که بشر تاکنون توانسته به آن سفر کند ماه بوده که از زمین ۲۴۰۰۰۰ مایل فاصله دارد. هرچند فرود انسان کند بر روی کرهٔ ماه دست آوردی سترگ بوده است اما چنانچه بخواهیم گسترهٔ اکتشافات خود را به خورشید بکشانیم باید ۴۰۰ برابر بیشتر بپیماییم. این کرهٔ گدازان آن‌قدر بزرگ است که اگر با نقشهٔ زمین روی آن را بپوشانیم سیارهٔ ما به‌راحتی در محدوده‌ای به کوچکی جمهوری دومینیکن جا می‌شود. خورشید ستارهٔ منحصربه‌فردی نیست بلکه یکی از ستارگان بی‌شمار آسمان است. سفری به نزدیک‌ترین ستاره در همسایگی ما که منظومهٔ سه ستاره‌ای به نام آلفا سنتوری است، فضانوردان ما را به جایی یک صد میلیون برابر دورتر از کرهٔ ماه خواهد برد که به‌اندازه‌ای دور است که نور آن را در عرض چهار سال می‌پیماید. فضانوردانی که از آلفا سنتوری به زمین نگاه کنند فاصلهٔ بین ماه و زمین به اندازهٔ پونزی دیده خواهد شد که از فاصلهٔ چهارصد مایلی به آن نگاه می‌کنند. خورشید و آلفا سنتوری به‌آرامی در کهکشانی مارپیچی شکل از ستارگان هر یک میلیارد سال یک بار فضا را دور می‌زنند. قطر این کهکشان که کهکشان شیری نام دارد در حدود ۲۰۰۰۰ برابر فاصلهٔ زمین تا ستارهٔ آلفا سنتوری است. در نقشه‌ای از این کهکشان به‌زحمت بتوان خورشید را پیدا کرد چون خورشید تنها یکی از صد میلیارد ستارهٔ این قرص چرخان است. برای این که پی ببریم این تعداد چقدر زیاد است، تصور کنید که بخواهیم تعداد ستارگان را بشماریم. چنانچه ما و نوادگانمان روز و شب در هر ثانیه یک ستاره را بشماریم مدتی بیش از سه هزار سال طول می‌کشد که بتوانیم همهٔ ستارگان کهکشان شیری را بشماریم.