کتاب آتش بدون دود (جلد پنجم از مجموعه هفت جلدی)

کتاب آتش بدون دود (جلد پنجم از مجموعه هفت جلدی) نوشتهٔ نادر ابراهیمی در انتشارات روزبهان چاپ شده است. نادر ابراهیمی برای نوشتن رمان آتش بدون دود، جایزهٔ لوح زرین و دیپلم افتخار ۲۰‌سال ادبیات داستانی ایران و جوایز دیگری چون براتیسلاوا، تعلیم‌ و تربیت یونسکو و کتاب‌ سال ایران را از آن خودش کرد.

درباره کتاب آتش بدون دود (جلد پنجم از مجموعه هفت جلدی)

جلد پنجم کتاب آتش بدون دود، حرکت از نو نام دارد. در جلد قبل دیدیم که آلنی با ملایی به نام قلیچ دوست شده بود. ملا آلنی را به خداشناسی دعوت کرد، پس از چندین سال آلنی با شناخت خدا و عرفان توانست بر سردرگمی‌ها و نگرانی‌های خود غلبه کند. در آن وقت حکومت دست به اقداماتی زده بود که آلنی و مردم صحرا را به‌شدت خشمگین کرده بود. از این اقدامات می‌توان به نابود‌کردن جنگل گلستان برای تأسیس جاده و اعدام شخصیت‌های غیور ترکمن اشاره کرد. آلنی به کمک مقبولیت و قدرتی که نزد مردم داشت، سخنرانی اثر‌گذاری در نقد این بی‌عدالتی‌ها ترتیب داد که احساسات مردم را بر انگیخت. 

آتش بدون دود رمان بلندی از نادر ابراهیمی است که در ۷ جلد نوشته شده است. این رمان روایت‌گر زندگی ۳ نسل از مردم صحرانشین ترکمن از عهد قاجار و پادشاهی ناصرالدین‌شاه تا پهلوی دوم و حکومت محمدرضا پهلوی است. آتش بدون دود داستانی عاشقانه ولی سرشار از غرور و خشونت است. او در این کتاب از رویارویی علم و جهل و اختلاف نظر نسل‌ها صحبت می‌کند. عشق و افسانهٔ ترکمن را به‌تصویر می‌کشد و از پایبندی به اعتقادات و وطن‌دوستی می‌گوید. ابراهیمی در این رمان پس از اشاره به زیبایی‌های ترکمن‌صحرا در ۳ جلد اول، در ۴ جلد بعد به شیوه‌ای داستانی - تاریخی به بیان مبارزات انقلابی معاصر پرداخته است.

کتاب آتش بدون دود (جلد پنجم از مجموعه هفت جلدی) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

اگر به رمان‌های طولانی ایرانی و سیر در اندیشه‌ها و آداب و فرهنگ مردم ایران در نقاط مختلف و زمان‌های مختلف علاقه دارید، از مطالعهٔ آتش بدون دود لذت خواهید برد.

درباره‌ نادر ابراهیمی

نادر ابراهیمی در ۱۴ فروردین سال ۱۳۱۵ در تهران به‌دنیا آمد. او تحصیلات مقدماتی خود را در زادگاهش یعنی شهر تهران گذراند و پس از گرفتن دیپلم ادبی از دبیرستان دارالفنون، به دانشکدهٔ حقوق وارد شد. اما این دانشکده را پس از دو سال رها کرد و سپس در رشتهٔ زبان و ادبیات انگلیسی به درجهٔ کارشناسی رسید. پیوستن او به یک سازمان سیاسی باعث شد تا بارها دستگیر و زندانی شود. ابراهیمی در زندگی خود به کارهای بسیار زیادی پرداخته است که شرح مفصل آن را در کتاب ابوالمشاغل نوشته است. نادر ابراهیمی علاوه‌بر نوشتن رمان و داستان کوتاه در زمینه‌های فیلم‌سازی، ترانه‌سرایی، ترجمه و روزنامه‌نگاری نیز فعالیت کرده‌است. ابراهیمی، همراهِ بهرام بیضایی و ابراهیم گلستان، از اندک‌‌ سخنوران ایرانی به‌شمار می‌رود که هم در سینما و هم در ادبیات کار کرده و شناخته شده است. وی همچنین در زمینهٔ ادبیات کودک و بازسازی افسانه‌های قدیمی هم دستی بر آتش داشت و بسیاری از کارهای او، جوایز مختلف جهانی را برنده شده‌اند. نادر ابراهیمی در ۱۶ خرداد ۱۳۸۷، در تهران دار فانی را وداع گفت.

بخشی از کتاب آتش بدون دود (جلد پنجم از مجموعه هفت جلدی)

«حرف‌های تند سیاسی؟ زبانت را گاز بگیر مارال‌بانو! آن‌ها حرف‌های سیاسی نیست، غُر است، غُر. ما ملّت، اساساً، ملّتِ غُریم. اصلاً ملّت نیستیم، غُریم؛ غُرِ مُجسّم. ما برای بدی نان غُر می‌زنیم، برای کرایه‌خانه غُر می‌زنیم، برای آب آلوده غُر می‌زنیم، برای گرانی پارچه، ناصافیِ آسفالت، شلوغی خیابان، بدی هوا، نبودِ بهداشت، وعده‌های دروغ دولت، رشوه‌خواری مأموران دولتی… همین‌طور غُر می‌زنیم _صبح تا شب. علّتش هم شاید این باشد که یک ملّت بی‌کاریم. آدم اگر مشغولِ تولید باشد، غُر نمی‌تواند بزند؛ امّا عجیب این است که ما ملّت، خیلی از موفّقیت‌هایمان را هم با غُرزدن به دست می‌آوریم. آن‌قدر غُر می‌زنیم تا نظام بد، خون‌به‌جگر می‌شود، دِق می‌کند و رو به قبله می‌شود. جانِ تو به خدا! ما هیچ کاری به دولت و نظام شاهنشاهی نداریم. ما فقط برای خودمان غُر می‌زنیم؛ امّا یک وقت می‌بینیم که حکومت، پس‌افتاد. ما متعجّب نگاه می‌کنیم که آ… چی شد؟ کی بود؟ کی زد؟ کی دررفت؟ اصلاً چه‌خبر شد؟ آ… آن‌وقت، فاتحهٔ نظام بد خوانده‌است. آخر، نظام بد، خیال می‌کند ما نمی‌فهمیم بد است. چرا؟ چون شعارهای خوب می‌دهد. بعد هم خیال می‌کند مردم خَرَند؛ شعار خوب و عملِ خوب را یکی می‌دانند. آ… همین شاه خودمان را نگاه کن! ماشاالله! ماشاالله! چه حرف‌ها بلد است بزند! به فرانسه هم بلد است بگوید. انگلیسی هم بلد است. حالا می‌گویند دارد روسی می‌خواند که همین حرف‌ها را به روسی بگوید؛ امّا… آی خدا جان! منْ مرده تو زنده، ببین چه‌جور زیر لحاف حرف‌های قشنگ خودش خفه‌اش می‌کنند _فقط هم با غُرزدن.»