کتاب نسل کشی ارمنی

کتاب نسل کشی ارمنی؛ شواهدی از بایگانی‌های وزارت خارجه آلمان (۱۹۱۵ - ۱۹۱۶) نوشتهٔ ولفگانگ گوست با مقدمهٔ واهاک دادریان و ترجمهٔ پروین دانشور و ویراستهٔ زهره باوندی است و نشر افکار آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب نسل کشی ارمنی

کتاب نسل‌کشی ارمنی؛ شواهدی از بایگانی‌های وزارت خارجهٔ آلمان (۱۹۱۵-۱۹۱۶) با تدوین و ویرایش ولفگانگ گوست، سردبیر سابق نشریه آلمانی اشپیگل و مقدمهٔ واهاک دادریان در آلمان منتشر شده است. این اثرِ مستند تاکنون به زبان‌های مختلف، از جمله به زبان ترکی استانبولی نیز ترجمه و چاپ شده است.

کتاب نسل کشی ارمنی یکی از هفت عنوان برگزیدهٔ هیئت برگزارکنندهٔ مراسم «صدمین سالگرد نسل‌کشی ارامنه» منتخب شورای خلیفه گری ارامنهٔ تهران است.

نسل‌کشی ارمنی تمایز مشکوکی با دیگر نسل‌کشی‌ها، به‌عنوان اولین نسل‌کشی در قرن بیستم، دارد. این شک و تردید متکی بر این واقعیت است که علی‌رغم جنایتی چنین بزرگ، به‌نحوی چشمگیر از مجازات در امان مانده است. این معافیت از مجازات که مرتکبان این جنایت از آن بهره‌مند شده‌اند، تفاوت بارز دیگری به نسل‌کشی ارمنی می‌دهد. درواقع، همان‌گونه که خود هیتلر شهادت داده است، این جنایت یکی از عوامل اصلی‌ای بود که به نازی‌ها جسارت داد تا اقدامات گستردهٔ نابودسازی را در جنگ جهانی دوم به راه اندازند. بنابراین تحولات ناگهانی و عمدهٔ ارمنستان نه‌تنها به‌عنوان سابقه‌ای برای هولوکاست یهود پدیدار شد، بلکه ارتباطی بنیادین با آن داشت. متاسفانه نسل‌کشی ارمنی همچنان با پافشاری بی‌وقفهٔ مقامات ترکیه در گذشته و حال انکار می‌شود. در کتاب نسل کشی ارمنی، انکار تمام اجزای تشکیل‌دهندهٔ نسل‌کشی، مثل قصد قبلی، نیت نابودی جمعیت قربانی، و درگیری مستقیم مقامات مرکزی در سازماندهی و اجرای کشتار قربانیان مورد هدف، همساز می‌شوند.

هدف اصلی این کتاب مستندسازی هرچه بیشتر خود نسل‌کشی است.

خواندن کتاب نسل کشی ارمنی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به پژوهشگران حوزه‌های تاریخ جهان و جامعه‌شناسی پیشنهاد می‌کنیم. کسانی که دربارهٔ تاریخ ارمنستان تحقیق می‌کنند از این کتاب بهره خواهند برد. پژوهشگرانی که نسل‌کشی موضوع تحقیق آن‌هاست نیز مخاطب این کتاب هستند.

بخشی از کتاب نسل کشی ارمنی

«عملاً همهٔ مردان ارمنی اخراج‌شده به سرنوشت همین سربازان دچار شدند. تنها کنسول خارجی که درخصوص اقدامات نابودسازی در خارپوت، منطقه‌ای که در حیطهٔ کاری‌اش بود، پژوهش کرد، دیویس بود. این کنسول آمریکا توانست با یکی از افراد باقی‌مانده از گروه هشتصدنفری صحبت کند. این شاهد گزارش داد که مردها به دهکده‌ای کردی در جنوب خارپوت برده شدند. پس از اینکه چندین‌دور آن‌ها را به رگبار گلوله بستند و اکثرشان را کشتند، به مأموران دستور داده شد که دیگر گلوله‌ای حرام نکنند و سایرین را با سرنیزه بکشند.

یوهانس مورتمن، سرکنسول سفارت آلمان، که مسئول گزارش دربارهٔ ارامنه بود، گزارش کنسول آمریکا را تأیید کرد: «آن‌ها شب را در آنجا ماندند. صبح روز بعد آن‌ها را به دره‌های واقع در فاصله‌ای چندساعته بردند و مجبورشان کردند بنشینند. سپس ژاندارم‌ها شروع به تیراندازی به آن‌ها کردند». او پس از گفت‌وگو با آلما یوهانسون، که در مسیرش به موش از خارپوت رد شده بود، دربارهٔ خارپوت نوشت: «در اولین روزهای ژوئیه مردان زیادی نابود شدند». کنسول راسلر سرنوشت مردان خارپوت را، که در دهکده‌ای با فاصلهٔ چندساعته واقع در جنوب شهر از زنان جدا شده بودند، تأیید نمود: «این مردها قصابی شده و در دو طرف جاده‌ای که زن‌ها مجبور به عبور از آن بودند، رها شده بودند». هلشتاین، معاون کنسول، از موصل گزارش داد: «تمام مردان در طول راه به قتل رسیدند». شویبنر-ریشتر از ارزروم گزارش داد که «از پانصد نفر ارمنی اخراج‌شده براساس بیانیهٔ دولت، چهارده تن در طول راه کشته شدند؛ اما من اطلاعاتی خصوصی دریافت کرده‌ام که تقریباً تمام آن‌ها به قتل رسیده‌اند». براساس گزارش شویبنر-ریشتر «بخشی از این گروه دوم را در بیبورت جدا کردند که محل تقریبی آن‌ها را نمی‌توانم مشخص کنم. آن‌ها احتمالاً به قتل رسیده‌اند».»