کتاب پاپشاه

کتاب پاپشاه نوشتهٔ دیوید آی. کرتزر و ترجمهٔ علیرضا عامری است و نشر نیماژ آن را منتشر کرده است. این کتاب درباب تبعید پایس نهم و ظهور اروپای نوین است.

درباره کتاب پاپشاه

داستان کتاب پاپشاه که در سال ۲۰۱۸ توسط دیوید ایزرئل کرتزر نوشته شده، حکایتگر تغییر ماهیت معنوی‌ترین کانون مسیحیت جهان یعنی واتیکان بعد از به‌تخت‌رسیدن یک پاپ و کاربست فایده‌گرایانهٔ انواع تقیّه‌های سیاسی و اقتصادی در بزنگاه عافیت‌طلبی و راوی تأثیرپذیری رهبر کاتولیک‌های جهان از اطرافیان فاسد و دروغ‌پرداز است. نقص تراژیک قهرمان قصه یعنی پاپ که ازقضا منجی بشریت است خود به‌بهای خون هزاران تن تمام می‌شود، گرچه اگر آن خفقان و سرکوب نبود شاید اروپای مدرن ظهور نمی‌کرد. اساساً درام جهان به‌یُمن کشمکش خیروشر در رخدادهای آن به پیش می‌رود. 

کریستوفر کلارک از لاندن ریویو آو بوکز، این اثر را «حکایتی ظریف و تابناک» توصیف می‌کند؛ کریستین ساینس مانیتور آن را «ارزنده و باشکوه و تاریخ کلیسا در روایتی افسونگر» می‌خواند؛ کوین مدیگل، نویسندهٔ «مسیحیت در قرون وسطی» آن را «حکایت عصری خطیر از اروپا با مبنای فاضلانه و ذوقی رمان‌گونه» می‌داند؛ جو میچم، نویسندهٔ «تامس جفرسن: هنر قدرت» این اثر را «متنی مهم برای درک نیروهای جاوید انسانی که قدرت و ایمان را توأمان شکل می‌دهند» می‌بیند؛ و سرانجام جیمز کرول، نویسندهٔ «صومعه» آن را «نثری شیوا… اثری که نشان می‌دهد چگونه دین و سیاست آمیزه‌ای مرگبار تولید می‌کنند» می‌شمارد. متن کرتزر هم سخت و هم ساده است، هم نثرگون و هم شعرسان است، هم خبری و هم نمایشی است.

خواندن کتاب پاپشاه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به پژوهشگران حوزهٔ واتیکان و مقام پاپ پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب پاپشاه

«برای مطران‌های اعظم که در سال ۱۸۴۶ جووانی ماستای فِرّتی فروتن را به‌عنوان پاپ برگزیدند، مایهٔ شگفتی بود اگر درمی‌یافتند که او قرار است مهم‌ترین مقام مسیحی دوران متجدد باشد. او در اثنای تب‌وتاب انقلاب که اروپای نیمهٔ قرن نوزدهم را درربوده بود، ابتدا در ایتالیا به‌عنوان قهرمان ملی و منجی در متن سرودها و شعرها مدح می‌شد. اما همین فریادهای شوق با سرعتی جنون‌آسا به غریو نفرت بدل شد، چندان‌که او را «خائن» خواندند و مرگش را طلب کردند. عصر تحول در اروپا دررسیده بود و روال سابق به‌سبب صنعتی‌سازی، پیشرفت‌های بنیادی در حمل‌ونقل، و شک فزاینده در نظم اجتماعی دین ـ بنیاد، کن‌فیکون شده بود. پایِس نهم با حسی از احتیاط و نگرانی نسبت به زمامداری‌اش این تحولات مبهوت‌کننده را رصد می‌کرد. او صاحب کرامت و ایمان ژرف بود اما به‌طور اسف‌باری عاری از بصیرت کافی برای درک سازوکارِ کلان تحول در جهان بود. کلیسای کاتولیک رُمیِ نوین در لوای یأس و نامرادی در پیو نونو (کُنیه‌ای که رُمیان طنزاندیش به پایس نهم اطلاق می‌کردند) شکل گرفت.

او واپسین پاپ ـ پادشاه بود؛ نقشی دوگانه که از ارکان طریقت کلیسا بود و به‌قدر یک هزاره ستون سامان سیاسی اروپا قلمداد می‌شد. مرگ سلطنت پاپ بر زمین به‌معنی یک برههٔ محوری در مسیر دگردیسی اروپا به‌شمار می‌رفت ـ انقلابی که یک سده پیشتر با نفوذ و اشاعهٔ مفاهیم بنیادی چون رضای فرمانبرداران و افتراق کلیسا از دولت پا گرفته بود. صد البته چنین دگرسانیِ سرنوشت‌سازی آسان رقم نمی‌خورد، مگر به بهای خون‌های بسیار.»