کتاب چگونه هر چیزی را اندازه بگیریم

کتاب الکترونیکی «چگونه هر چیزی را اندازه بگیریم» نوشتهٔ داگلاس هوبارد با ترجمهٔ علیرضا خاکساران و سعید زرگریان و زهرا خانیان در انتشارات آموخته چاپ شده است. داگـلاس هـوبارد بنیانگذار مؤسسهٔ پژوهشی هوبارد و مبــدع روش اقتصــاد اطلاعات کاربردی اســت که به ســازمان‌های دولتــی و خصوصــی کمــک می‌کنــد عدم‌قطعیت، ریســک، و چیزهایــی را اندازه بگیرند که در نــگاه اول غیرقابل‌اندازه‌گیــری بــه نظر می‌رســند. هوبــارد نویســندهٔ دو کتــاب دیگــر به‌نام‌هــای «ناکامی در مدیریت ریسک» و «ضربان» است.

درباره کتاب چگونه هر چیزی را اندازه بگیریم

داگلاس هوبارد اندازه‌گیری را این‌طور تعریف می‌کند: بیان کمی کاهش عدم‌قطعیت بر اسـاس یـک یـا چنـد مشـاهده. اگر قرار اسـت دربارهٔ پذیرش یا رد طرح سـرمایه‌گذاری تصمیم بگیرید، تصمیم دارید کسـب‌وکارتان را گسـترش دهیـد ولـی نمی‌دانید کار درسـتی اسـت یا نـه، می‌خواهید سـامانهٔ جدیدی را در سـازمانتان راه بیندازید که فکر می‌کنید کیفیت و بهره‌وری را بالا می‌برد، و به‌طور کلی می‌خواهید دربارهٔ هر کاری تصمیم بگیرید که عدم‌قطعیت و ریسـک در پـی دارد، ایـن کتـاب دقیقـاً همان چیزی اسـت که نیاز داریـد، چراکه اگر عدم قطعیت و ریسـکی در کار نباشـد، اصلاً اندازه‌گیری لزومی ندارد

 این کتاب در چهار بخش و چهارده فصل تدوین شده است. عناوین این بخش‌ها عبارت‌اند از:

 بخش‌ نخست: راهکار اندازه‌گیری وجود دارد.

بخش‌ دوم: پیش‌ از اندازه‌گیری

بخش‌ سوم: روش‌های اندازه‌گیری

بخش چهارم: ورای مبانی 

 در بخش نخست نویسنده نشـان می‌دهـد کـه بـرای هر چیزی راهکار اندازه‌گیری وجـود دارد. در بخش دوم توضیح می‌دهـد کـه پیـش از اندازه‌گیـری چـه کارهایی باید انجام داد، به چه پرسـش‌هایی باید پاسـخ داد و چرا باید ابتدا تعریف درسـتی از مسـئله‌ای که قرار اسـت درباره‌اش تصمیم بگیریـم ارائـه دهیـم. بخش سـوم با روش‌ها و ابزارهای مختلف اندازه‌گیری آشـنا می‌شـویم و در نهایت در بخـش چهـارم، اسـتفاده از ایـن روش‌ها و ابزارها را با مثال‌هـای واقعی یاد می‌گیریم.

کتاب چگونه هر چیزی را اندازه بگیریم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به صاحبان کسب‌و‌کارها و هرکس که با عدم قطعیت در زندگی مواجه است پیشنهاد می‌شود.

بخشی از چگونه هر چیزی را اندازه بگیریم

«وقتی باد ناشی از اولین موج انفجار شروع به وزیدن در سراسر پایگاه کرد، فرمی بهآرامی تکهکاغذهای باریک را در هوا رها و مشاهده کرد که این تکهها در اثر موج انفجار تا چه فاصلهای پراکنده میشوند (تکههایی را که در بیشترین فاصله پراکنده شده بودند، مبنای اوج فشار موج انفجار در نظر گرفت.) به‌بیان ساده، فرمی می‌دانست فاصله‌‌ی پراکنده شدن تکه‌های کاغذ طی زمانی که از ارتفاعی مشخص (فاصله‌ی بین دست او در حالت باز تا زمین) در هوا رها می‌شوند تا بچرخند و به زمین برسند تقریب خوبی از سرعت باد به او می‌دهد و با اطلاع از فاصله‌ی محل انفجار تا محل پایگاه اصلی، می‌توانست انرژی انفجار را برآورد کند. فرمی به این نتیجه رسید که قدرت انفجار باید بیشتر از ده کیلوتن باشد. این مایه‌ی تعجب بود، چراکه دیگر ناظران اولیه‌ی انفجار هنوز آستانه‌ی پایین قدرت انفجار را نمی‌دانستند. آیا انفجاری که شاهدش بودند قدرتی کمتر از پنج کیلوتن داشت؟ کمتر از دو کیلوتن بود؟ در ابتدای امر هیچ پاسخ واضحی در کار نبود (چون اولین انفجار اتمی تاریخ بود و هیچکس تابه‌حال چنین چیزی را ندیده بود). پس از تحلیل داده‌های ابزارهای اندازه‌گیری، قدرت نهایی انفجار چیزی در حدود ۶/۱۸ کیلوتن برآورد شد. فرمی هم مانند اراتوستن می‌دانست چگونه مشاهدات ساده‌اش (پراکنده شدن تکه‌های کاغذ در باد) را به کمیتی ربط دهد که به‌دنبال اندازه‌گیری‌اش بود. هدف از بیان این ماجرا این نیست که بروید و کمی فیزیک یاد بگیرید و مانند فرمی برآورد کنید (یا هندسه را به‌اندازه‌ای یاد بگیرید که مانند اراتوستن باشید)، بلکه باید یاد بگیرید به اندازه‌گیری به‌صورت زنجیره‌ی فکری چندمرحله‌ای فکر کنید. با مشاهدات بسیار غیرمستقیم بتوانید نتیجه‌گیری کنید فرمی در طول دوران حرفه‌ای کارش به کسی معروف بود که می‌تواند خیلی سریع چیزها را برآورد کند. به این مشهور بود که به دانشجویان مهارت تقریب‌زنی کمیت‌های به‌ظاهر عجیبی را یاد می‌داد که در نگاه اول شاید تصور می‌کردند هیچ‌ چیز درباره‌ی آن‌ها نمی‌دانند. معروف‌ترین مثال از مجموعه «مسائل فرمی» این است که فرمی از دانشجویانش خواست تعداد تعمیرکاران پیانو در شیکاگو را تخمین بزنند. دانشجویانش (با گرایش‌های علوم و مهندسی) در ابتدا گفتند هیچ اطلاعاتی درباره‌ی چنین کمیتی ندارند. البته برخی‌ها راه‌حل‌شان این بود که با بررسی آگهی‌های تبلیغاتی، بررسی سازمان‌های صدور مجوز برای تعمیرکاران و غیره، تعداد تعمیرکاران را بشمرند.»