کتاب جستجوگر

کتاب جستجوگر نوشتهٔ جین هوپ و ترجمهٔ شهاب‌الدین عباسی است. نشر خزه این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر، داستان شاهزاده‌ای را روایت می‌کند که می‌خواست از رنجِ جهان بکاهد؛ البته این کارِ او نه به تغییر مستقیم بیرونی بلکه به تحول درونی ربط داشت. این شاهزاده کسی نیست جز فردی که او را با نام «بودا» می‌شناسیم.

درباره کتاب جستجوگر

کتاب جستجوگر، داستان زندگی و اندیشهٔ مردی است که در قصر، در ناز و نعمت، زندگی می‌کرد. پدر این مرد، انتظار داشت او روزی بر تخت پادشاهی بنشیند اما شاهزاده یک روز از قصر بیرون می‌آید و با دیدن زندگیِ مردم عادی، متوجه می‌شود که انسان‌ها بیمار و پیر هم می‌شوند و سرانجام، مرگ به سراغشان می‌آید. شاهزاده مسیری را در زندگی پیش می‌گیرد که یکی از فیلسوفان معروف آلمانی آن را جزو تغییراتی مهم در تاریخ می‌داند؛ تغییری که از سدهٔ پنجم پیش از میلاد شروع شد و تا دو سه قرن پس از آن ادامه یافت.

شاهزاده، در پی چیزی فراتر از زندگی عادی است. او نمی‌خواهد منتظر بیماری، پیری و مرگ بنشیند؛ می‌خواهد برای این اتفاقات که از نظر او نمونه‌های مهمی از «رنج» هر انسان هستند، راه و مرهمی پیدا کند.

نویسندهٔ این داستان، جِین هوپ، درواقع داستان جستجوگریِ «سیدارته گوتمه» معروف به «بودا» به‌معنایِ «به‌بیداری‌رسیده» را بازگو می‌کند.

بودا (Buddha) [در این داستان] همان «سیدارته گوتمه» و بنیان‌گذار مذهب بودایی است؛ یکی از افرادی که به «مقام بودایی» رسیده است. آیین بودایی، چهارمین دین فراگیر جهان است و میلیون‌ها انسان، در جهان، از آن پیروی می‌کنند.

خواندن کتاب جستجوگر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران ادبیات داستانی و به‌ویژه داستان‌هایی با درون‌مایه‌های دینی پیشنهاد می‌کنیم.

بخش‌هایی از کتاب جستجوگر

«مهایانه، که در قرن یکم میلادی برپا شد، گردونهٔ بزرگ نامیده می‌شود، زیرا راه رهایی و رستگاری را بر مردم عادی، درست به اندازهٔ راهبان و رهروان رسمی، گشود. انجمن‌های رهبانی رسمی، که خود را یگانه‌حافظان سیره و سخنان جستجوگر می‌دانستند، شأن مردمان عادی را تا حد صدقه‌دهندگانی صِرف، پایین آورده بودند.

به راهبان این فرصت داده شده بود که یک زندگی نسبتاً ممتاز داشته باشند، ولی آن‌ها به جای آنکه به اجتماعات و انجمن‌های مردم عادی و غیرروحانی یاری برسانند، خودشان را کنار کشیدند و گوشه‌نشینی اختیار کردند. فنونِ مربوط به مراقبه، و اموری که جنبهٔ باطنی و روانی بیشتری داشت، فقط در میانِ راهبان رسمی آموزش داده می‌شد. جستجوگر خود همواره از این گرایش به گوشه‌گیری و درون‌گراییِ صرف قویاً جلوگیری می‌کرد و پیروانش را ترغیب می‌کرد که به امور دنیا بپردازند و از آن کناره نگیرند.

از گفتار جستجوگر است که: ای رهروان، پیش بروید و برای سعادت همگان بکوشید؛ پیش بروید و از سر مهر و شفقت به جهانیان، و برای سعادت خدایان و آدمیان بکوشید.

این توصیه، به دست فراموشی سپرده شد و نخستین انجمن‌های رهبانی، در پی اوج‌گیری و دوری از دنیا و امور دنیوی برآمدند. آن‌ها می‌پنداشتند که با پرهیز از هرگونه تماس با زندگی روزمره، می‌توانند از رنج و محنت دور بمانند.»