کتاب خورد و خوراک دیکتاتورها

کتاب خورد و خوراک دیکتاتورها نوشتۀ ویتولد شابوفسکی و ترجمۀ مسعود یوسف حصیرچین است. نشر گمان این کتاب را روانۀ بازار کرده است. این کتاب یکی از کتاب‌های مجموعۀ «خرد و حکمت زندگی» است. کتاب، درون‌مایه‌ای فلسفی دارد. نویسنده برای نگارش این کتاب با سرآشپزهای دیکتاتورها گفتگو کرده است.

درباره کتاب خورد و خوراک دیکتاتورها

کتاب خورد و خوراک دیکتاتورها فهرستی بر اساس عادت‌های غدایی انسان‌ها دارد. فهرست این کتاب به ترتیب عبارت است از:

• پیش‌غذا
• میان‌وعده
• صبحانه
• میان‌وعده
• ناهار
• میان‌وعده
• عصرانه
• میان‌وعده
• شام
• دسر
• چاشنی‌ها
• قرص نعناع‌های پس از شام.

 کتاب خورد و خوراک دیکتاتورها نشان می‌دهد که یک دیکتاتور با اطرافیان خود چه رفتاری دارد. با این حال، این کتاب صرفاً دربارۀ دیکتاتورها نیست.

در ابتدای کتاب آمده است که: «کتاب‌های این مجموعه فلسفه را ساده نمی‌کنند بلکه از ابهّتِ هراس‌آورِ فلسفه می‌کاهند. پیشنهادهایی هستند برای «تفکر»، دعوت به اندیشیدن در زندگیِ روزمره و تأمل در مسائلی که هرروزه با آن مواجهیم، اندیشیدن به غایت و معنای زیستن، لذات دنیا، تنهایی، عشق، دوستی و غیره. می‌خواهیم کتاب‌ها نقطهٔ عزیمتی باشند برای فکر کردن به پرسش‌های ازلی ابدیِ انسانی و همچنین تعمق در خوشی‌ها و مصائبِ انسانی که در این گوشهٔ جهان و در این جای تاریخ پدیدار شده است.»

این کتاب، پرسش‌ها و مسائل مختلفی را در حوزۀ زیست بشر مطرح می‌کند. هدف از نگارش آنها نیز فهم بهتر زندگی، پرسش‌ها و تجربه‌ها است.

خواندن کتاب خورد و خوراک دیکتاتورها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران علوم سیاسی و روابط بین‌الملل پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب خورد و خوراک دیکتاتورها

«کارد و چنگال دستتان است؟ دستمال سفره روی پایتان است؟

فارغ از این‌که آماده‌اید یا نه، لطفاً اندکی حوصله کنید. ابتدا توضیح کوتاهی داریم.

پیش از این‌که سراغ منوی اصلی برویم، می‌خواهم برایتان بگویم که چطور چیزی نمانده بود آشپز شوم. حول‌وحوش بیست‌ودوسالگی، تازه از دانشگاه فارغ‌التحصیل شده بودم که برای دیدن چند دوستم به کپنهاگ رفتم. رشته اتفاقاتی پیش آمد و چند روز بعد شغلی در آن‌جا پیدا کردم: شستن ظرف‌ها در یکی از رستوران‌های مکزیکیِ مرکز شهر. البته که کار سیاه بود اما درآمد چهار روزم معادل حقوق یک ماه معلمیِ مادرم در لهستان می‌شد. همین مسئله باعث می‌شد بوی چربیِ سوخته را، که به هیچ وجه از لباس‌ها و تنم پاک نمی‌شد، و همین‌طور دکور افتضاح آن‌جا را تحمل کنم. در آن رستوران، آدم مدام پایش به کاکتوسی می‌خورد و روی دیوارها هم جاتپانچه‌ای‌ها و کلاه‌های لبه‌پهن قلابی آویزان بود و هر شب دست‌کم یکی از مشتریانِ مستِ از تکیلا سعی می‌کرد آن‌ها را بدزدد. درهای سالن غذاخوری شبیه درهای کافه‌های وسترن بود؛ آشپزخانه تنها جایی بود که می‌شد درهایش را بست.

و چقدر خوب که این‌طور بود چون بهتر بود که مشتری‌ها ندانند آن پشت چه خبر است.»

***

«نوشتن این کتاب در چهار قاره، چهار سال زمان برد و بدون کمک افراد بسیاری منتشر نمی‌شد.

در درجهٔ اول مایلم از سرآشپزهای دیکتاتورها تشکر کنم که پذیرفتند با من صحبت کنند.

همچنین مایلم از راهنماها و مترجم‌هایم تشکر کنم که در میدان به من کمک کردند. آنان را با وسواس بسیار انتخاب کردم چون نه تنها باید آشپزها را برایم پیدا می‌کردند، که وظیفهٔ آسانی نبود، بلکه باید آن‌ها را قانع می‌کردند تا با من صحبت هم بکنند. به لطف آنان، توانستم با هر کدام از این آشپزها جوری دیدار کنم که گویی دارم به دیدار یکی از دوستانم می‌روم. و به لطف گشودگی و توانایی‌شان، آشپزها چیزهای بسیاری را به ما گفتند که تا به حال به کسی نگفته بودند.

این افراد عبارتند از:

عراق

حسن عاشور

ابراهیم الیاس

مارکوس فری‌من

اوگاندا

کارل اودرا

جولیا پروس

آلبانی

لیندیتا چلا

بسار لیکمتا

کوبا

خورخه کوتیلا

میگوئل اکس

کامبوج

یین سئوم»