کتاب در باب اعتماد به نفس

کتاب در باب اعتماد به نفس نوشتهٔ آلن دوباتن و ترجمهٔ سارا امینی سردهائی است و انتشارات ۳۶۰ درجه آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب در باب اعتماد به نفس

اعتماد به نفس موهبتی الهی نیست. برای داشتن اعتماد به نفس احتیاج به هوش و استعداد بالا نداریم. فقط کافی است از نظر روحی خودمان را سرحال و با نشاط نگه داریم و مهارت‌های لازم را برای بالابردن اعتماد به نفس بیاموزیم. اغلبِ ما آدم‌ها، بیشتر وقت خودمان را صرف یادگرفتن سخت‌ترین کارها می‌کنیم. مثلاً سعی می‌کنیم همهٔ مسائل ریاضی را بدون غلط حل کنیم، در مسابقات ورزشی مقام اول را کسب کنیم، یا توی مسائل مالی حرف اول را بزنیم. یک وقت‌هایی هم برای انجام کارهایی نظیر صحبت با کسی که اولین بار است در یک مهمانی او را دیدیم، یا تذکر دادن به کسی که توی اتوبوس یا هواپیما یا هر جای عمومی دیگری موسیقی را با صدای بلند گوش می‌دهد، یا درخواست ازدواج از کسی که به او علاقه پیدا کردیم، خودمان را می‌بازیم و رویمان نمی‌شود حرفمان را بزنیم.

اکثر ما آدم‌ها فکر می‌کنیم از اعتماد به نفس پایینی برخورداریم. چون عموماً فکر می‌کنیم کسب این ویژگی کمی عجیب و دست‌نیافتنی است و موقع به دنیا آمدنمان توی تقسیم ویژگی‌ها و شانس، نصیب ما نشده! حتی شاید توی دلمان آرزو کنیم که ای کاش روزی متخصصان اعصاب و روان دلیل آن را پیدا کنند. به‌خاطر همین تصور است که از انجام بعضی از کارها سَر باز می‌زنیم و فکر می‌کنیم با اعتماد به نفس پایینمان از پسش بر نمی‌آییم.

پس اعتماد به نفس نوعی مهارت است که باید به تدریج و با برنامه‌ریزی آن را یاد بگیریم و خودمان را از شَر تصورات غلطِ بی‌اعتمادی نسبت به خودمان رها کنیم. پس بیاییم حق برخورداری از اعتماد به نفس را به خودمان بدهیم و آن مهارت‌ها را کسب کنیم. با خواندن کتاب در باب اعتماد به نفس، این اتفاق برایمان خواهد افتاد.

خواندن کتاب در باب اعتماد به نفس را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به طرفداران آلن دوباتن و کسانی که می‌خواهند دربارهٔ فلسفهٔ اعتماد به نفس بیشتر بدانند پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب در باب اعتماد به نفس

عموماً در مواجهه با مشکلات و چالش‌های زندگی، نمی‌تونین تصور کنین ممکنه روزی بیاد که شما بتونین از پس مشکلات بر بیاین، پس باور نمی‌کنین که بتونین ازشون براحتی عبور کنین در نتیجه همیشه دیگران رو موفق‌تر می‌دونین و خودتون رو برنده به حساب نمی‌یارید.

همین تصور غلط باعث می‌شه تا هیچوقت فکر نکنیم که ما هم می‌تونیم از پس کارهامون بربیایم و آدم موفق و بزرگی بشیم. دلیل این نوع طرز تفکر اینه که فکر می‌کنیم آدم‌های رده بالای جامعه همیشه موفق هستن و توی هیچ زمینه‌ای ضعف و نقص ندارن. چرا که این تصور غلط از دوران کودکی توی ما بوجود اومده، یعنی درست زمانی که دلمون می‌خواست روی تخت بپر بپر کنیم و شیرینی و شکلات بخوریم، ولی بزرگ‌ترهامون به این کارهای ما علاقه‌ای نشون نمی‌دادن و مانع ما می‌شدن. پس خیلی طبیعیه که ما هم نتونیم تصور کنیم یه روزی مادر یا پدر ما هم مثل ما بچه بودن و از این کارا انجام می‌دادن. همیشه اون‌ها رو توی غالب آدم‌های قوی‌ای می‌بینیم که می‌تونن رانندگی کنن، به این و اون دستور بدن، هر وقت دلشون بخواد با دوستاشون مسافرت برن و ساعت‌ها پشت میزشون بشینن و با هم سن و سال‌های خودشون صحبت کنن.

تجربهٔ روزهای کودکی درست مثل خصیصه‌های بنیادینی که توی بزرگسالی در ما بوجود میاد. معمولاً ما رفتارهای خودمون رو در درون خودمون می‌بینیم و می‌شناسیم ولی قدرت این کار رو در مورد دیگران نداریم و فقط به ظاهر اون‌ها بسنده می‌کنیم. از استرس‌های درونی خودمون آگاهیم ولی در مورد دیگران به حرف‌هایی که می‌زنن یا کارهایی که انجام می‌دن بسنده می‌کنیم. دونستن این موارد محدود دربارهٔ دیگران، کار ما رو برای شناختنِ اون‌ها سخت می‌کنه.