کتاب کفش های اشتباهی

کتاب کفش های اشتباهی نوشته جوجو مویز با ترجمه شادی غفیری داستانی معاصر درباره‌ی دو زن از دو دنیای کاملاً متفاوت است که به‌واسطه‌ی یک جابه‌جایی ساده‌ی کیف و کفش، زندگی‌شان در مسیری تازه قرار می‌گیرد. انتشارات ۳۶۰ درجه این کتاب را منتشر کرده است. در این کتاب، مویز با تمرکز بر جزئیات روزمره، فشارهای اقتصادی، روابط خانوادگی و تصویر بدن، روایتی چندصدایی از زنانگی در میانسالی و طبقه‌ی مرفه امروز ساخته است. روایت بین شخصیت‌ها جابه‌جا می‌شود و خواننده را از رخت‌کن باشگاه و سالن‌های لوکس هتل تا انبارهای بارگیری و ون کاری همراه می‌کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب کفش های اشتباهی

کفش‌های اشتباهی رمانی معاصر و احساسی از جوجو مویز است که درباره‌ی هویت، طبقه‌ی اجتماعی، بحران‌های شخصی و تغییرات غیرمنتظره‌ی زندگی صحبت می‌کند. داستان از یک اتفاق ظاهراً ساده آغاز می‌شود: جابه‌جا شدن اشتباهی یک جفت کفش. اما همین اتفاق کوچک، زندگی دو زن بسیار متفاوت را به هم گره می‌زند و باعث می‌شود هرکدام با جنبه‌هایی از زندگی و شخصیت خود روبه‌رو شوند که قبلاً نادیده گرفته بودند. رمان به تضاد میان ظاهر زندگی و واقعیت درونی انسان‌ها توجه زیادی دارد. شخصیت‌ها در نگاه اول ممکن است موفق، کنترل‌شده یا خوشبخت به نظر برسند، اما به‌تدریج روشن می‌شود که هرکدام با ترس‌ها، فشارها، ناامنی‌ها و بحران‌های شخصی خود دست‌وپنجه نرم می‌کنند. جوجو مویز از طریق این روایت نشان می‌دهد که آدم‌ها اغلب بیش از آنچه تصور می‌کنیم آسیب‌پذیر یا پیچیده‌اند.

بخش مهمی از کتاب کفش‌های اشتباهی به همدلی و درک دیگری اختصاص دارد. عنوان رمان اشاره‌ای نمادین به این ایده دارد که انسان‌ها معمولاً بدون دانستن واقعیت زندگی دیگران، آن‌ها را قضاوت می‌کنند. داستان به‌تدریج نشان می‌دهد که قرار گرفتن در جای فردی دیگر، می‌تواند نگاه انسان را نسبت به خودش و جهان تغییر دهد. سبک نوشتاری مویز روان، صمیمی و احساسی است و میان طنز، درام و لحظات انسانی تعادل برقرار می‌کند. او مانند بسیاری از آثارش، شخصیت‌هایی خلق می‌کند که واقعی، ناقص و قابل‌همدلی‌اند. رمان علاوه بر جنبه‌ی احساسی، به مسائل اجتماعی مانند فشار اقتصادی، نقش زنان، ظاهر موفقیت و نابرابری طبقاتی نیز اشاره می‌کند.

خلاصه داستان کفش های اشتباهی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

کتاب کفش‌های اشتباهی داستان سم و نیشا را روایت کرده است؛ دو زنی که در ظاهر هیچ شباهتی به هم ندارند اما یک اتفاق کوچک، یعنی عوض‌شدن کوله‌پشتی در رخت‌کن باشگاه، آن‌ها را به‌طور نامرئی به هم وصل می‌کند. جوجو مویز در این کتاب از همان ابتدا با صحنه‌هایی بسیار روزمره شروع کرده است: بی‌خوابی‌های ساعت پنج صبح، تمرین‌های تنفس برای کنترل اضطراب، نگرانی بابت از‌دست‌دادن شغل و بحث‌های خیالی با مادر. در مقابل، نیشا در تردمیل باشگاه لوکس، درگیر تماس‌های تلفنی پرتنش با همسر میلیاردرش و کارکنان هتل است و ناگهان می‌فهمد همه‌چیز ممکن است از زیر پایش کشیده شود. کتاب کفش‌های اشتباهی با جابه‌جایی کیف و کفش بین سمِ خسته و کم‌درآمد و نیشای ثروتمند، تضاد طبقاتی و سبک زندگی این دو جهان را کنار هم گذاشته است. سم ناچار می‌شود با کت شنل و کفش‌های پاشنه‌بلند لوبوتنِ زن ناشناس به جلسات کاری برود و می‌بیند نگاه دیگران و حتی حس خودش نسبت به توانایی‌اش تغییر می‌کند. در سوی دیگر، نیشا ناگهان خود را با دمپایی لاانگشتی، حوله‌ی باشگاه و کیف تقلبی در لابی هتل لوکس می‌بیند و می‌فهمد دسترسی‌اش به پول، لباس و حتی اتاق پنت‌هاوس قطع شده است. در کتاب کفش‌های اشتباهی، مویز در فصل‌های متعدد بین این دو خط داستانی رفت‌وبرگشت کرده است و به‌تدریج شبکه‌ای از روابط کاری، خانوادگی و عاطفی را نشان داده است؛ از شرکت چاپ و قراردادهای در خطر گرفته تا هتل بنتلی، محافظان شخصی، مدیران سخت‌گیر و همکارانی که هر روز نگران تعدیل نیرو هستند.

چرا باید کتاب کفش های اشتباهی را بخوانیم؟

کتاب کفش‌های اشتباهی با کنار هم گذاشتن زندگی یک زن طبقه‌ی کارگر و یک زن فوق‌ثروتمند، نشان داده است ظاهر، پول و برند تا چه حد می‌تواند بر اعتمادبه‌نفس و روابط اثر بگذارد. این کتاب هم‌زمان به اضطراب شغلی، فرسودگی، پیری، بدن، ازدواج و قدرت اقتصادی پرداخته است و از دل موقعیت‌های طنزآلود و تلخ، تغییر تدریجی شخصیت‌ها را دنبال کرده است.

خواندن کتاب کفش های اشتباهی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب کفش‌های اشتباهی به کسانی پیشنهاد می‌شود که به داستان‌های شخصیت‌محور درباره‌ی زنان، روابط خانوادگی، اختلاف طبقاتی و فشارهای کاری علاقه‌مندند و دوست دارند ببینند یک اتفاق ظاهراً کوچک چگونه می‌تواند مسیر زندگی آدم‌ها را عوض کند. همچنین به مخاطبان آثار دیگر جوجو مویز پیشنهاد می‌شود.

درباره جوجو مویز

جچوجو مویز (متولد ۱۹۶۹) نویسنده و روزنامه‌نگار بریتانیایی است که بیشتر به خاطر رمان‌های احساسی و انسان‌محورش شناخته می‌شود. او در لندن به دنیا آمد و پیش از نویسندگی حرفه‌ای، سال‌ها به‌عنوان روزنامه‌نگار کار می‌کرد. تجربه‌ی روزنامه‌نگاری به او کمک کرد تا درک دقیقی از روابط انسانی، مسائل اجتماعی و جزئیات زندگی روزمره پیدا کند؛ چیزی که بعدها در رمان‌هایش بسیار دیده می‌شود. مویز بیشتر به خاطر توانایی‌اش در ترکیب داستان‌های احساسی با موضوعات جدی و انسانی مشهور شد. معروف‌ترین اثر او من پیش از تو است؛ رمانی که به موفقیتی جهانی رسید و بعدها به فیلم هم تبدیل شد. این کتاب درباره‌ی عشق، انتخاب، مراقبت، استقلال فردی و معنای کیفیت زندگی است و باعث شد نام او در سطح بین‌المللی شناخته شود. رمان‌های او معمولاً درباره‌ی زنانی هستند که در میانه‌ی بحران، تغییر یا تصمیم‌های دشوار قرار می‌گیرند و در طول داستان به شناخت تازه‌ای از خود و زندگی می‌رسند.

سبک نوشتاری جوجو مویز روان، احساسی و قابل‌فهم است. او مهارت زیادی در خلق شخصیت‌های واقعی و رابطه‌های انسانی دارد و معمولاً میان طنز، غم، عشق و مسائل اجتماعی تعادل ایجاد می‌کند. با اینکه آثارش اغلب احساساتی‌اند، فقط درباره‌ی عشق رمانتیک نیستند؛ بلکه به موضوعاتی مثل طبقه‌ی اجتماعی، تنهایی، مسئولیت، خانواده، از دست دادن و امید نیز می‌پردازند. یکی از دلایل محبوبیت آثار او این است که شخصیت‌هایش کامل و ایده‌آل نیستند؛ آن‌ها اشتباه می‌کنند، آسیب‌پذیرند و با ترس‌ها و فشارهای واقعی زندگی روبه‌رو می‌شوند. همین باعث می‌شود خوانندگان راحت‌تر با آن‌ها همدلی کنند.

بخشی از کتاب کفش های اشتباهی

«فصل اول سم به سقفی که به‌آرامی روشن می‌شود خیره شده است و درحالی که سعی دارد افکار ساعت پنج صبحش را متوقف کند تا در یک ابر تاریک عظیم بالای سرش ادغام شوند بنا بر نظر دکترش تمرین تنفس می‌کند. _ شش ثانیه دم. سه ثانیه نگه‌دار. هفت ثانیه بازدم. آهسته تکرار می‌کند: «من سالمم. خانواده‌ام سالم هستن. سگم دست از کارخرابی کردن توی راهرو برداشته. یخچال خونه‌ام پره و هنوز مشغول به کارم.» کمی از به‌کاربردن واژه‌ی «هنوز» پشیمان می‌شود چون فکر ازدست‌دادن شغلش دل‌وروده‌اش را به هم می‌ریزد. _ شش ثانیه دم. سه ثانیه نگه‌دار. هفت ثانیه بازدم. پدر و مادرش هنوز زنده‌اند اگرچه به نظر نمی‌رسد به‌خاطر این موضوع چندان سپاس‌گزار باشد. مادرش قرار است روز یکشنبه درمورد این‌که چگونه آن‌ها مادر فیل را ملاقات می‌کنند باز هم حرف بزند. مگر نه؟ احتمالاً بین سرو نوشیدنی و دسر این حرف را می‌زند. مانند مرگ، مالیات و آن موهایی که چند وقتی است زیر چانه‌اش درمی‌آیند. ردخور ندارد که این حرف‌ها را می‌زند. _ خب مامان جان، نانسی تازه همسرش رو بعد پنجاه سال زندگی مشترک از دست داده، الان ممکنه یه‌کم احساس تنهایی کنه. پاسخ مادرش را در دهنش می‌شنود که می‌گوید: «وقتی زنده بود شما همیشه بهش سر می‌زدین؟ این‌طور نیست؟» _ بله. چون همسرش داشت می‌مرد. فیل دوست داشت تا جای ممکن قبل از این‌که پدرش فوت کنه کنارش باشه. مهمونی و جشن که نمی‌گرفتیم. به خودش می‌آید و می‌بیند باز هم از آن بحث‌های خیالی با مادرش می‌کند. دست نگه می‌دارد. سعی می‌کند طبق مقاله‌ای که خوانده افکارش را درون جعبه‌ای فلزی بگذارد و در خیالش فلزی جعبه را ببندد. در جعبه هم به همین راحتی‌ها بسته نمی‌شود. درمی‌یابد که این روزها خیلی از این بحث‌های خیالی کرده؛ با سایمون سر کار، با مادرش، با خانمی که دیروز در فروشگاه جلوی او در صف ایستاد. در زندگی واقعی هیچ‌کدام از این بحث‌ها را به زبان هم نمی‌آورد. دندان‌هایش را به هم فشار می‌دهد و سعی می‌کند نفس بکشد: _ شش ثانیه دم. سه ثانیه نگه‌دار و هفت ثانیه بازدم. با خودش می‌گوید: «من که توی منطقه‌ی جنگی زندگی نمی‌کنم. آب آشامیدنی توی لوله‌ها و غذا توی قفسه‌های فروشگاه‌ها هست. نه انفجاری شده، نه اسلحه‌ای هست و نه قحطی پیش اومده. این خودش خیلیه.»