کتاب دانشنامه فلسفه استنفورد؛ سعادت

کتاب دانشنامه فلسفه استنفورد؛ سعادت نوشته دن هیبرون است و با ترجمه حسین عظیمی منتشر شده است. این کتاب یکی از کتاب‌های مجموعه دانشنامه فلسفه استنفورد است که گروه انتشاراتی ققنوس منتشر کرده است.

دانشنامه فلسفه استنفورد مجموعه‌ای کاربردی و راهی دقیق است برای ورود به مباحث مختلف فلسفه. دانشنامه فلسفه استنفورد در چندین جلد با موضوعات مختلف منتشر شده است. دانشنامه استنفورد، اثری کاربردی است برای کسانی که می‌خواهند برای اولین‌بار با فلسفه روبه‌رو شوند. این دانشنامه موضوعات متنوع را در بیست جلد، از زبان نویسندگان مختلف با دیدی فلسفه بررسی کرده است. موضوعاتی مانند پدیدار شناسی، روشنگری، تاریخ هستی، بدن آگاهی، احترام و...

درباره کتاب دانشنامه فلسفه استنفورد؛ سعادت

به طور کلی دو دسته آثار فلسفی در باب سعادت وجود دارند که هر یک با معنای متفاوتی از این اصطلاح متناظرند. یک دسته «سعادت» را به مثابه اصطلاحی ارزشی، تقریبآ معادل بهروزی یا شکوفایی، به کار می‌برند. دسته دیگر از کلمه سعادت به مثابه یک اصطلاح روان‌شناختی صرفآ توصیفی، شبیه «آرامش» یا «افسردگی»، استفاده می‌کنند. این کتاب سعی می‌کند اطلاعات جامعی درباره سعادت در اختیار خوانندگان قرار دهد.. 

خواندن کتاب دانشنامه فلسفه استنفورد؛ سعادت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به فلسفه پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب دانشنامه فلسفه استنفورد؛ سعادت

۱.۱. دو معنای «سعادت»

سعادت چیست؟ این سؤال پاسخ سرراستی ندارد، چراکه معنای خود سؤال روشن نیست. این سؤال دقیقآ چه می‌پرسد؟ شاید به دنبال معنای کلمه «سعادت» باشید. در این صورت کاوش شما زبانی است. احتمالش هست که مطلوب جذاب‌تری در نظر داشته باشید: شاید می‌خواهید در مورد چیزی به نام سعادت بدانید. آیا سعادت لذت است؟ آیا زندگی توأم با رفاه است، یا چیزی دیگر؟ با این حال، تا زمانی که تصوری از چیزی که از کلمه سعادت مراد می‌کنیم نداشته باشیم، نمی‌توانیم به این پرسش پاسخ دهیم.

فلاسفه‌ای که در مورد «سعادت» می‌نویسند نوعآ یکی از دو مورد زیر را موضوع کار خود قرار می‌دهند که هر یک مطابق با معنای متفاوتی از واژه است:

۱. حالتی از ذهن؛

۲. زندگی‌ای که برای شخص خوب پیش می‌رود.

در مورد اول دغدغه ما صرفآ روان‌شناختی است. درست همان‌طور که پژوهش در مورد لذت یا افسردگی اساسآ مسئله‌ای روان‌شناختی است، پژوهش در مورد سعادت به این معنا ــ که به آن «معنای روان‌شناختی» (دیرین) می‌گوییم ــ اساسآ مطالعه حالت ذهنی معینی است. این حالت از ذهن که به آن سعادت می‌گوییم چیست؟ پاسخ‌های معمول به این پرسش شامل رضایت از زندگی، لذت یا نوعی وضعیت عاطفی مثبت می‌شود.

بعد از پاسخگویی به این پرسش، پرسش دیگری پیش می‌آید: این حالت ذهنی چقدر ارزشمند است؟ از آن‌جا که «سعادت» به این معنا صرفآ اصطلاحی روان‌شناختی است، قابل درک است که سعادت را اصلا ارزشمند ندانید. شاید شما روشنفکری بلندپرواز باشید که فکر می‌کند تنها نادان‌ها می‌توانند سعادتمند (یا خوش) باشند. با این دید، مردمان سعادتمند مایه تأسف خواهند بود، نه رشک‌برانگیز. مقاله حاضر بر سعادت به معنای روان‌شناختی آن متمرکز می‌شود.

در مورد دوم، موضوع ما نوعی ارزش است، یعنی چیزی که امروزه فلاسفه تمایل دارند آن را ارزش دوراندیشانه ــ یا، به بیان رایج‌تر، بهروزی، آسایش،۵ فایده یا شکوفایی ــ بنامند.