کتاب فیلسوف و پزشک قرن

کتاب فیلسوف و پزشک قرن نوشتهٔ پردراگ چیچوواتسکی با ترجمهٔ شهاب‌الدین عباسی در نشر سنگ چاپ شده است. این کتاب به زندگی و اندیشه اخلاقی دکتر آلبرت شوایتزر می‌پردازد.

درباره کتاب فیلسوف و پزشک قرن

«فیلسوف و پزشک قرن ـ زندگی و اندیشه‌ اخلاقی دکتر آلبرت شوایتزر» داستان زندگی و اندیشه‌های انسان‌دوست بزرگ قرن بیستم، دکتر «آلبرت شوایتزر»‌‌‌‌ است و در سه بخش تنظیم شده است:

بخش اول با عنوان «چرا شوایتزر نادیده گرفته شد؟» ترجمه‌ پاره‌ کوتاهی از کتاب تحلیلی دکتر «پردراگ چیچوواتسکی» به نام «احیای نگرش اخلاقی آلبرت شوایتزر» است.

بخش دوم، ترجمه‌ مقدمه‌ مفصل همین نویسنده در کتاب دیگری است که در آن زندگی و بینش اخلاقی دکتر شوایتزر را بررسی کرده و گزیده‌هایی از نوشته‌های شوایتزر را در آن آورده است.

بخش سوم کتاب نیز ترجمه‌ای از نوشته‌های شوایتزر در زمینه‌‌های مختلف است.

در پایان کتاب، مترجم تصاویری را از مراحل مختلف زندگی شوایتزر آورده است. همچنین از ویژگی‌های این کتاب، فهرست منابع و توضیحات پایانی کتاب است که می‌تواند برای مطالعه‌ بیش‌تر بسیار مفید باشد.

درباره آلبرت شوایتزر

آلبرت شوایتزر سال ۱۸۷۵ به دنیا آمد. کارش را ابتدا در حوزه‌ موسیقی، الهیات و فلسفه آغاز کرد، اما با وجود موفقیت‌های فراوان در این حوزه‌ها، تصمیم گرفت نظراتش را در بستر واقعیت زنده و به شکل عینی محک بزند. پس به دانشگاه برگشت و پزشکی خواند و به آفریقا رفت تا به روستاییان محروم قاره‌ی سیاه خدمت کند. به پاس این خدمات، سال ۱۹۵۲ جایزه‌ صلح نوبل غیاباً به او اهدا شد که شوایتزر مبلغ ۳۶ هزار دلار آن را صرف گسترش بیمارستان‌ها در آفریقا کرد. شوایتزر در سال ۱۹۶۵ از دنیا رفت.

اندیشه‌های شوایتزر، بسیار اخلاق‌مدارانه و نوع‌دوستانه است. او کار فلسفه را رها کرد و به طور عملی وارد خدمت به مردم شد. خودش در ابتدای این کتاب می‌گوید: «من به پزشکی روی آوردم تا بتوانم بدون سخن‌پردازی، عمل کنم. سال‌ها خودم را در کلمات بیان می‌کردم. این شکلِ جدید فعالیت یعنی تجلی در عمل، به سخن گفتن درباره‌ دین عشق خلاصه نمی‌شد، بلکه تنها در عرصه‌ عمل خود را نشان می‌داد. می‌خواستم زندگی‌ من برهان من باشد. نمی‌خواستم ایده‌ها و اندیشه‌هایم در خودشان بمانند و هدف شمرده شوند. صبح وقتی آفتاب طلوع می‌کند و ناله‌ بیماران بیمارستان را می‌شنوم، به این ایده‌های سطح بالا فکر نمی‌کنم.»

بخشی از کتاب فیلسوف و پزشک قرن

از نظر من امر اخلاقی به این معنی است که صادقانه به اندیشیدن روی بیاوریم. برای انسان اخلاقی، زندگی فی‌نفسه مقدس است. او هیچ برگی را از درخت نمی‌کند، هیچ گلی را نمی‌چیند، و مراقب است به هیچ حشره‌ای آسیب نزند. اگر در تابستان زیر نور چراغ کار می‌کند، ترجیح می‌دهد پنجره‌های اتاقش را ببندد و هوایی گرفته را نفس بکشد تا حشره‌ها را ببیند که یکی‌یکی روی میزش می‌افتند. اگر پس از بارندگی در جاده قدم بزند و ببیند کرمی خاکی روی آسفالت افتاده، با خودش فکر می‌کند آفتاب آن کرم را خشک می‌کند و از بین می‌برد. اگر هرچه زودتر به زیر خاک برنگردد. پس آن را بلند می‌کند و در میان علف‌ها می‌گذارد. اگر حشره‌ای را ببیند که در چاله‌ی آب افتاده لحظه‌ای می‌ایستد تا با برگی افتاده یا تکه‌چوبی کمک کند آن حشره از آن چاله نجات پیدا کند…

او نمی‌ترسد به او بخندند و او را احساساتی بخوانند. سرنوشت هر حقیقتی این است که به آن بخندند تا این‌که به طور عمومی آن را به رسمیت بشناسند. زمانی احمقانه محسوب می‌شد که رنگین‌پوستان واقعاً انسان شمرده شوند و مثل انسان با آن‌ها رفتار شود. اما این حماقت به حقیقتی مقبول بدل شد. امروز باید این حقیقت را با نیروی بیش‌تری اظهار کرد که احترام و توجه دائم به هر موجود زنده، از پایین‌ترین تا بالاترین مراتب، از اقتضائات اخلاق خردمندانه است. زمانی خواهد رسید که مردم تعجب می‌کنند که بشر به این همه زمان نیاز داشته که بدون درنگ و تأمل، آسیب زدن به موجودات زنده را ناسازگارِ با اخلاق محسوب کند. اخلاق، مسئولیت بی حد و حصر در قبال همه‌ی موجودات زنده است.