کتاب گفتمان روایی

کتاب گفتمان روایی نوشته ژرار ژنت است و با ترجمه مریم طیورپرواز در انتشارات مهراندیش منتشر شده است. این کتاب رساله‌ای در روش تحلیل است.

درباره کتاب گفتمان روایی

کتاب حاضر یکی از مهم‌ترین آثاری است که درزمینۀ روایت‌شناسی منتشر شده و به‌عنوان کتابی مرجع در این حوزه به شمار می‌آید. این کتاب نوشته ژرار ژنت است که در آن به دیدگاه‌ها و نظریات خود را بر ِ اساس تحلیل رمان در جست‌وجوی زمان از دست رفته در این کتاب آورده و از جنبه‌های گوناگون به تحلیل این رمان پرداخته است. نویسنده از چهره‌های یگانۀ حرکت‌های فکری در دهۀ ۱۹۶۰ در حوزۀ مطالعات ادبی است که برای تطبیق و بسط نظریه‌های ساختارگرایانه فردینان دوسوسور در زبان‌شناسی و کلود لوی ستروس در انسانشناسی صورت گرفت. عمدۀ تأثیرگذاری و شهرت او به مطالعۀ ساختارگرایانه از روایت برمی‌گردد که یکی از جامع‌ترین چهارچوب‌های تحلیل متون روایی را تشکیل می‌دهد.

مفهوم اول روایت که امروزه بیشتر به چشم می‌خورد و در کاربردهای متعارف حضور بیشتری دارد، دربرگیرنده‌ بیان روایی است. سخنی شنیداری یا نوشتاری که به شرح واقعه یا زنجیره وقایع می‌پردازد. گفتمان روایی، که تنها ماده‌ای است که به‌طور مستقیم برای تحلیل متنی در دسترس داریم، خود تنها ابزار موجود برای آزمایش در حوزه روایت ادبی به‌ویژه روایت داستانی است. این کتاب به شما کمک می‌کند روایت را در معنای دقیق آن و با نگاهی ساختارگرایانه بررسی کنید. 

خواندن کتاب ابزار موجود برای آزمایش در حوزه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به ساختار ادبیات داستانی پیشنهاد می‌کنیم.  

بخشی از کتاب گفتمان روایی

در ادامه خواهیم دید که این وضعیت پیامدهای مشخصی برای بحث ما دارد و در زمان‌هایی باید آثار این جابه‌جایی‌های مجازی را اصلاح کنیم یا برای اصلاح آن‌ها تلاش کنیم. اما ابتدا باید از این جابه‌جایی‌ها استفاده کنیم، زیرا بخشی از بازی روایت را تشکیل می‌دهند و بنابراین باید عینا شبه داستانی بودن زمان روایت، این زمان دروغین را که به جای زمان حقیقی می‌ایستد، با ترکیب وارونگی‌ها و سازگاری‌هایی که در درونش دارد، بپذیریم و با آن به‌عنوان شبه زمان روبه‌رو شویم. 

با این ملاحظات و با توجه به سه رابطه اساسی به مطالعه رابطه میان زمان داستان و (شبه) زمان روایت خواهیم پرداخت: روابط میان ترتیب زمانی جانشینی اتفاقات در داستان و نظم شبه زمانی ترتیب آنها در روایت، که موضوع بخش اول خواهد بود؛ روابط دیرش متغیر حوادث یا بخشهای داستان با شبه دیرش (درواقع طول متن) گفتن آن‌ها در روایت، یعنی سرعت روایت، موضوع بخش دوم است؛ و سرانجام روابط تکرار (و برای اینکه خود را به یک قاعده تقریبی محدود کنم) رابطه میان ظرفیت‌های تکرار شونده داستان و روایت، که بخش سوم به آن اختصاص داده شده است.