کتاب کتاب کار گروه درمانی؛ تلفیق رفتاردرمانی ‌شناختی با نظریه و کاربرد سایکودراما

کتاب کار گروه درمانی؛ تلفیق رفتاردرمانی ‌شناختی با نظریه و کاربرد سایکودراما نوشتهٔ توماس تردول است. این اثر با ترجمهٔ مرتضی کشمیری و هانیه عابدی طهرانی، دانشجوی دکتری روان‌شناسی بالینی دانشگاه آمستردام، در انتشارات ارجمند به چاپ رسیده است. ویراستاری این کتاب را سیاوش نیک‌پور به‌عهده داشته است.

Group Therapy Workbook: Integrating Cognitive Behavioral Therapy with Psychodramatic Theory and Practice

درباره کتاب کار گروه درمانی؛ تلفیق رفتاردرمانی ‌شناختی با نظریه و کاربرد سایکودراما

این کتاب کار به بالینگران کمک می‌کند فضای مناسبی برای ترکیب CBT و سایکودراما ایجاد کنند. چارچوب گروه و اطلاعات ارائه‌شده، به شرکت‌کننده‌ها کمک می‌کند نقش‌ها و رفتارهای جدید را درک کنند و به کار بندند. همچنین این کتاب مثال خوبی از ارتقای کاربرد CBT به‌وسیله سایکودراما است. این مدل، مداخلات شناختی - رفتاری و سایکودراما را ترکیب می‌کند تا اعضای گروه بتوانند افکار منفی، رفتارها و الگوهای بین فردی را شناسایی کنند و آنها را تغییر دهند.

این کتاب کار ابتدا بر رفتاردرمانی شناختی (CBT) و سایکودراما مرور مختصری می‌کند و مفاهیم و تکنیک‌هایی که بیشترین ارتباط را با محتوای جلسات CPGT دارد معرفی می‌نماید، سپس آنچه را که اعضای گروه باید از شرکت در درمان انتظار داشته باشند بیان می‌کند و مثالی از جلسه CPGT می‌آورد.

کتاب کار گروه درمانی؛ تلفیق رفتاردرمانی ‌شناختی با نظریه و کاربرد سایکودراما را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

مطالعهٔ این کتاب به روانکاوان و روان‌شناسان و دانشجویان این رشته پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب کار گروه درمانی؛ تلفیق رفتاردرمانی ‌شناختی با نظریه و کاربرد سایکودراما

CBT را آرون تی. بک (۱۹۶۷-۱۹۷۹) پایه‌گذاری کرد که شامل تکنیک‌هایی برای چالش با الگوهای تفکر منفی و افزایش درگیری در تجربه‌های مثبت و مبتنی بر موفقیت است. گروه درمانی سایکودراما بر مبنای کارهای جیکوب ال. مورِنو (۱۹۵۳) پدید آمده است و شامل تمرین‌های بین فردی و تجربی است که موجب افزایش آگاهی و کاهش تعارضات درونی می‌شود و به این وسیله الگوهای ارتباطی منفی را تغییر می‌دهد. مدل CBT گاهی به دلیل ساختارمندی و بیش از حد منطق‌مدار بودن، مورد انتقاد قرار گرفته است (یانگ و کلوسکو، ۱۹۹۴، ۱۹۹۶؛ وولفولک، ۲۰۰۰). درنتیجه، امروزه برخی درمانگران از رویکردی مبتنی بر CBT یا رویکردهایی که التقاطی و کمتر ساختاریافته‌اند استفاده می‌کنند (کلرمن، ۱۹۹۲) و عموماً تکنیک‌هایی را به کار می‌گیرند که برگرفته از رفتاردرمانی‌شناختی و سایر درمان‌های مبتنی بر شواهد هستند. CBT رویکرد درمانی توانمند، تأیید شده و بسیار مؤثری برای بسیاری از اختلالات روانی است که از مهم‌ترین آنها می‌توان به افسردگی و اضطراب اشاره کرد. بک می‌گوید ‌«به‌کارگیری راهبردهای فعال‌سازی و جدلی توسط من، بی‌شک متأثر از گشتالت‌درمانی و سایکودراما بوده است (اِی. بک، ۱۹۹۱، صفحه ۱۹۶). سایکودراما نوعی روش التقاطی برای ارتقای تغییرات شناختی و رفتاری است. درمانگران بسیاری بر روی تلفیق CBT با مدل سایکودراما از طریق ارائة روش‌هایی که CBT درمان‌های سایکودراما را ارتقاء می‌دهد کار کرده‌اند (بوری، تردول و کومار، ۲۰۰۱؛ تردول، کومار و رایت، ۲۰۰۴)، یا سایکودراما را چنان تغییر داده‌اند که شناسایی افکار غیرمنطقی را شامل شود (کیپر، ۲۰۰۲) و یا آن را طوری به‌کار گرفته‌اند که به‌عنوان شکلی از CBT دیده شود (بیم، ۲۰۰۷؛ فیشر، ۲۰۰۷؛ تردول، تراواگلینی، ریش و کومار، ۲۰۱۱؛ ویلسون، ۲۰۱۱). ترکیب این دو مدل، رویکردی تکمیلی برای راهبردهای چندگانهٔ حل مسئله فراهم می‌آورد (تردول، کومار و رایت، ۲۰۰۴).