کتاب تحقق بخشی خود

کتاب تحقق بخشی خود نوشتهٔ فرانک ل. سامرز و ترجمهٔ سمانه غفوری و محمود دهقانی است. انتشارات ابن سینا این کتاب را برای درمانگران روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب تحقق بخشی خود

کتاب تحقق بخشی خود بر پایهٔ درمان روان‌تحلیلی مبتنی بر رویکرد روابط ابژه نوشته شده است. این کتاب که ۸ فصل دارد، برای درمانگرانی نوشته شده که به‌دنبال ایده‌های مفید در درمان بیمارانشان هستند. این کتاب نوعی مدل نظری ارائه کرده که در راستای دیدگاه‌های روان‌تحلیلی موجود است؛ بااین‌حال هدف آن بالینی است. نویسنده درمورد بسیاری از مباحث فعلی در روان‌تحلیلی نگران بوده است؛ چون صرفاً به مفاهیم نظری پرداخته و تمرکز کمتری بر چگونگی تغییر شخصیت داشته‌اند. این کتاب به مباحث نظری چالش‌برانگیز در تفکر روان‌تحلیلی معاصر پرداخته است؛ بااین‌حال هدف آن فهم فرایند تغییر است. به‌گفتهٔ محمود دهقانی (استادیار دانشگاه علوم پزشکی ایران)، روان‌تحلیلی در هر جامعه‌ای در قالب پویایی‌های روابط ابژهٔ آن جامعه بازنمود پیدا می‌کند؛ ازاین‌رو او مایل بوده است تا روایتی متفاوت و هرمنوتیک از روان‌تحلیلی را به جامعهٔ ایران معرفی کند؛ به‌ویژه در روزهایی که عطش بسیاری برای روان‌تحلیلی در جامعهٔ روان‌شناسی و غیرروان‌شناس ایران دیده شده است.

خواندن کتاب تحقق بخشی خود را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به درمانگران پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب تحقق بخشی خود

«نورا، که به خاطر مشکلات کاری و یک رابطهٔ قدیمی وارد درمان شد، نمونهٔ چنین بیمارانی است. مشکل شغلی او، تغییرات عمده و اخیر در شرکتی بود که در آن کار می‌کرد، این تغییرات فضایی ایجاد کرده بود که جذابیتی برای کار نداشت. با شروع مدیریت جدید، شرکت با ترفندهای (مختلف) استقلال کمتری به کارمندان می‌داد و روی تشریفات اداری و جزئیات روند کار تأکید می‌کرد، این امر باعث می‌شد شرکت نتواند خدماتی را ارائه کند که از نظر نورا رضایت‌بخش باشند. نورا ۱۵ سال مدیر دفتر بود، بنابراین می‌توانست کاملاً مستقلانه عمل کند و با کار خود انس گرفته بود. به هر حال، نورا که بخش عمدهٔ کار حرفه‌ای‌اش را در این سازمان گذرانده بود، نمی‌توانست تصور کند که دیگر این شغل را نداشته باشد و تصور می‌کرد بین باقی ماندن در جو نامساعد کنونی و ترک این شرایط حق انتخابی ندارد.

نورا زنی دلربا، بشاش، جذاب، با رفتار دوستانه، به ظاهر سالم، و سازگار، و بی‌نهایت دوست‌داشتنی بود و روحیه و دید مثبتی داشت، این ویژگی‌ها مرا بلافاصله تحت تأثیر قرار داد. به نظر می‌رسید زندگی فعال و چندبعدی داشت که رضایت زیادی برای او ایجاد کرده بود. به قایق‌رانی و یوگا علاقه داشت، دوستان زیادی داشت، و سلامت فیزیکی و ورزش برایش اهمیت زیادی داشت. در حضور او، به راحتی می‌توانستم تصور کنم که دیگران جذب او می‌شوند و می‌خواهند با او دوست شوند. علیرغم اظهار این که در رابطه و کارش مشکلاتی جدی داشت، تقریباً خنده‌دار بود که این فرد ظاهراً شاد و راضی، که چنین لبخند زنده و دیدگاه مثبتی دارد و نشانهٔ آشکاری از افسردگی و اضطراب ندارد، به دنبال روان‌درمانی باشد. به تدریج که تاریخچهٔ خود را بازگو می‌کرد، نیاز او به درمان روشن‌تر شد، اما در تمام طول درمان حسی در من باقی ماند که در حضور فردی هستم که بسیار همدل بوده و روحیۀ مثبتی دارد.»