کتاب هنر و ارزش

کتاب هنر و ارزش آخرین اثر جورج دیکی، فیلسوف تحلیلی حال حاضر است که در آن به ارزیابی انتقادهای گوناگون در باب «نظریۀ نهادی هنر» و پاسخ به آنها می‌پردازد.

 درباره کتاب هنر و ارزش

 کتاب هنر و ارزش درآمد با ارزشی برای وارد شدن به زیبایی‌شناسی است و خلاصه و گستره سهم دیکی را در این حوزه نشان می‌دهد. او در این کتاب بر مسائل تاریخ، روش‌ها، طبیعت و ماهیت نظریه‌های هنر و ارزش و ارزشیابی هنر متمرکز می‌شود و با ارائۀ دو تقریر از نظریه نهادی خود و مقایسۀآن با آرتور دانتو، فیلسوف دیگر نظریۀ نهادی، به وجوه تشابه و تقارن آنها اشاره می کند. جورج دیکی معتقد است ارزش‌یابی هنر چیزی جدای از تعریف حدود آن است و از این جهت هنر را امری از جنس امور فرهنگی می‌داند.

موضوع فصل اول سهمی است که غایت‌شناسی به مثابه پیش‌فرضی آشکار یا نهان در نظریه‌پردازی در باب ماهیت هنر داشته است. بسیاری از فیلسوفان بی‌اعتقاد به غایت شناسی، به رغم آنکه تلقی کلی‌شان از ماهیت جهان آشکارا طبیعت گرایانه است، روش غایت شناختی را در پیش گرفته‌اند. فصل مشترک این فلسفه‌های طبیعت‌گرایانه و دیدگاه فیلسوفان غایت‌اندیش این پیش فرض است که می‌توان ماهیت هنر را که در سازوکارهای طبیعت بشر رسوخ کرده است، کشف کرد.

فصل دوم با بحث دربارۀ مابعدالطبیعۀ افلاطون و فلسفۀ زبان به منزلۀ بستری برای نظریه‌پردازی در مورد معنای کلمات، به خصوص معنای هنر، آغاز می‌شود. سپس به مابعدالطبیعۀ رقبای باستانی افلاطون، اتمیست‌های یونانی، که دیدگاه‌هایشان عمیقا با دیدگاه‌های او مغایر بود، می‌پردازد. جورج دیکی در فصل سوم نظریه‌های روندی، کارکردی و تاریخی هنر را مطابق با طبقه‌بندی استیون دیویس بررسی کرده است . در فصل چهارم به تار‌یخچۀ روایت‌های متقدم و متأخر خود از نظریۀ نهادی هنر می‌پردازد. کانون توجه در فصل پنجم مسئلۀ چگونگی ارزش‌یابی هنر است. در فصل ششم به این پرسش می‌پردازد که آیا مفهوم هنر، آنگونه که بسیاری از فلاسفه معتقدند، مفهومی ارزشی است یا مطابق نظریۀ نهادی مفهومی خنثی است. 

 خواندن کتاب هنر و ارزش را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 علاقه‌مندان و پژوهشگران تاریخ و فلسفه هنر مخاطبان این کتاب‌اند.

بخشی از کتاب هنر و ارزش

همین کــه طریــق مألــوف انجــام کاری را تــرک گفتــه، روش جدیــدی بــرای انجــام آن بیابیـم، شـاید بتوانیـم بـه روش قدیمـی از منظـر کاملا متفاوتـی بنگریـم. در ایـن حـال چیزهایـی در مـورد روش قدیمـی آشـکار می‌شـود کـه قبلا ملتفـت آنهـا نبودیـم یـا فقـط بـا بصیرتـی اسـتثنایی می‌توانسـتیم متوجـه آنهـا شـویم. امـروزه همیـن مطلـب دربـارۀ آن دســته از نظریه‌هــای زیبایی‌شناســی صــادق اســت کــه بــا ماهیــت هنــر ســروکار دارد. حــال بــر مــا روشــن می‌شــود کــه از دوران یونــان باســتان تــا تقریبــا اواســط قــرن بیســتم، فیلســوفان بــا پیش فرضــی نانوشــته دربــارۀ ماهیــت هنــر نظریه‌پــردازی کرده انــد. ایــن فــرض دیریــن ـــــ کــه می‌خواهــم از بنیــادش برانــدازم ـــــ آن اســت کــه هنــر ماهیتــا در ســازوکارهای فطــری مشــخص و نهفتــه در طبیعــت بشــر ر یشــه دارد. من این خصائص فطری را سازوکارهای روان‌شناختی می‌نامم. ضمنا نمی‌گویم که هیچ سازوکار روان‌شناختی فطری‌ای وجود ندارد که عملکرد آن با هنر مربوط باشد، مسلما وجود دارد.