کتاب کتاب شادی

کتاب شادی نوشته دالایی لاما، رهبر دینی بودائیان تبت و دزموند توتو اسقف اعظم و برنده صلح نوبل ۱۹۸۴ است. نویسندگان در این کتاب از شادی پایدار در دنیای متغیر سخن می‌گوید. در نوشتن این کتاب دزموند توتو هم نقش داشته و یاسمین شریف‌پور آن را به فارسی ترجمه کرده است.

درباره کتاب شادی

در این کتاب نظرات دالایی ‌لاما و توتو و توصیه‌هایشان درباره شادی را می‌شنوید:

آیا واقعا می‌شود در مواجهه با مشکلات هر روزه شاد بود؟ و چطور می‌توانیم شاد باشیم وقتی انسان‌های زیادی در رنج هستند؟

این کتاب به شما یاد می‌دهد شادی، طبیعت ماست و ضروری است هر کس متوجه این نکته شود. منبع نهایی شادی در درون ماست. متاسفانه، خیلی چیزها شادی ما را تضعیف می‌کنند و تنها ما هستیم که شادی را برای خود می‌سازیم. ما تقریبا تمام رنج خود را، خودمان می‌سازیم. به همین شکل توانایی ساختن شادی بیشتر را هم داریم.

شادیِ پایدار، با جستجوی هیچ هدف یا دستاوردی پیدا نمی‌شود. در شهرت و ثروت وجود ندارد. شادی تنها در قلب و مغز آدمی سکونت دارد، شادی همینجاست و ما امیدواریم شما همینجا پیدایش کنید. هر روز شانسی دوباره برای شروعی تازه است. هر روز، روز تولد شماست.

راهِ شفا دادنِ ناراحتیِ خودمان، مشخصا توجه به احساسِ درد دیگران است. هر چه بیشتر به دیگران توجه می‌کنیم، شادیِ بیشتری تجربه می‌کنیم، و هر چه بیشتر شادی را تجربه می‌کنیم، بیشتر می‌توانیم دیگران را شاد کنیم. هدف این است که تنها برای خود شادی خلق نکنید. شادی، مسری است. همچون عشق، بخشندگی و مهربانی.

خواندن کتاب شادی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

هرکسی که به دنبال شادی و معنای آن در زندگی است می‌تواند از توصیه‌های این کتاب بهره‌مند شود.

بخشی از کتاب شادی

من جذب سادگی و عمق مطالبی شدم که دالای لاما در حال بیان آن‌ها بود. این گفته‌ها بسیار فراتر از آهنگ معروف بابی مکفرین است که در آن بیان می‌کند "نگران نباشید، خوشحال باشید." این مسئله درد و رنج را تکذیب نمی‌کند اما دیدگاه ما را از سمت خودمان به سمت دیگران و از دلتنگی و اضطراب به دلسوزی و رحم تغییر می‌دهد و همین‌طور باعث می‌شود بتوانیم به رنج‌های دیگران نیز توجه کنیم. برجسته‌ترین نکته از صحبت‌های دالای لاما این است که رنج‌های دیگران را نیز بشناسیم و اگر بفهمیم ما تنها نیستیم، رنج خودمان نیز کاهش پیدا می‌کند.

بیشتر اوقات که ما داستان‌های غم‌انگیز دیگران را می‌شنویم، باعث می‌شود احساس بهتری نسبت به شرایط خود داشته باشیم. این کاملاً متفاوت با آن چیزی است که دالای لاما انجام داده است. موقعیت او در نقطه مقابل موقعیت دیگران قرار نداشت بلکه او شرایطش را با دیگران یکسان کرده بود، شناخت خود را گسترده کرده بود و دیدش به گونه‌ای بود که او و مردم تبت در این رنج تنها نیستند. این شناخت باعث پیوستگی همگی آن‌ها شده بود- فرقی نمی‌کرد که تبتی بودایی یا هندوی مسلمان باشید- این تولدی از یکدلی و دلسوزی است.

در شگفتم که چگونه دالای لاما توانسته است دیدگاه خود را به صورتی تغییر دهد که این ضرب‌المثل را تشریح کند، "درد اجتناب ناپذیر و حتمی است؛ رنج بردن امری اختیاری است." در حقیقت احتمال دارد درد را تجربه کنیم، آیا درد حاصل از یک تصادف یا یک تبعید می‌تواند بدون رنج باشد؟ این درس، سوتا نامیده می‌شود، یا این آموزش بودایی شالاتا سوتا نامیده می‌شود. این تدریس بین "احساس درد" و "رنجی است که در نتیجه واکنش به درد به وجود می‌آید" تمایز یکسانی قائل است. "هنگامی که یک فرد عادی و آموزش ندیده حس درد را با تمام وجود خود لمس می‌کند، غمگین می‌شود، می‌رنجد، تأسف می‌خورد، با دستان خود بر سینه‌اش می‌زند و ناراحت و شوریده خاطر می‌گردد. بنابراین او هم از نظر جسمی و هم از نظر روحی درد می‌کشد. درست مثل اینکه به یک نفر از یک جهت یک گلوله شلیک شود و دقیقاً پس از آن گلوله‌ای دیگر از جهتی دیگر به همان فرد شلیک شود، در این حالت او از دو جهت درد را احساس می‌کند." به نظر می‌رسد دالای لاما می‌خواهد بگوید با تغییر دادن دیدگاهمان به یک دیدگاه وسیع‌تر، و با نگاهی مهربانانه‌تر به زندگی می‌توانیم از نگرانی‌ها و رنجش خاطرهایی دوری کنیم که ممکن است از هر دو جهت به سمت ما هجوم آورند.