کتاب اردوگاه عذاب

کتاب اردوگاه عذاب نوشته هرتا مولر است که با ترجمه شروین جوانبخت منتشر شده است. هرتا مولر، برنده جایزه نوبل، با نگاهی ریزبینانه و بی‌طرفانه و زبانی شاعرانه‌، دنیای درهم‌ریخته و بی‌رحم اردوگاه کار اجباری را با تمام پوچی‌های ذهنی و جسمی‌اش به تصویر می‌کشد.

درباره کتاب اردوگاه عذاب

در صبحی یخ‌زده در ژانویه‌ی ۱۹۴۵، گشت نظامی به خانه‌ی لئو آبرگ هفده ساله می‌آید و او را برای کار اجباری به به اردوگاهی در شوروی می‌فرستد. پسرک دنیای نوجوانی‌اش از بین می‌رود و حالا برای هر گرم نان باید یک بیل بزند و زغال سنگ جابه‌جا کند. لئو پنج سال از بهترین سال‌های زندگی‌اش را در کوره‌های کُک‌پزی می‌گذراند؛ زغال سنگ بار می‌زند، آجر می‌سازد، ملات مخلوط می‌کند و با گرسنگی می‌جنگد.

خواندن کتاب اردوگاه عذاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به ادبیات داستانی جهان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب اردوگاه عذاب

زمان بیشتری که گذشت، آشنایی‌ها بیشتر شد. در آن فضای متراکم، فقط کارهای کوچکی از دستمان برمی‌آمد: بنشینیم، بلند شویم، چمدان‌ها را زیرورو کنیم، چیزهایی بیرون بیاوریم، سر جایشان بگذاریم، به سوراخ توالت پشت دو پتوی آویزان شده برویم. کوچک‌ترین کار به دنبالش چیز دیگری در پی داشت. آدم وقتی در واگن نشسته، صفت‌های متمایزکننده‌اش را از دست می‌دهد. بیشتر به واسطهٔ دیگران وجود دارد تا تنهایی. نیازی به ملاحظات خاصی نیست. آدم‌ها همراه هم هستند، یکی برای دیگری، درست مثل خانه. شاید امروز که این را می‌گویم، فقط دربارهٔ خودم صدق کند. شاید واگن تنگ و شلوغ دلم را نرم کرده، چون من در هر صورت تصمیم به رفتن داشتم، و در چمدانم غذای کافی بود. چیزی دربارهٔ گرسنگی افسارگسیخته‌ای که به‌زودی گریبانمان را می‌گرفت، نمی‌دانستیم. درطول پنج سال بعد از آن، وقتی فرشتهٔ گرسنگی بر ما نازل شد، چقدر پیش آمد که شبیه به آن بزهای کبود و خشک بودیم و چه ماتم‌زده تمنای همان گوشت‌های کبود و خشک را داشتیم.

دیگر شب روسیه همه‌جا را گرفته بود، رومانی پشت سرمان بود. تکان شدیدی خوردیم و یک ساعت منتظر ماندیم تا محورهای قطار با فاصلهٔ بین ریل‌های استپ‌ها تنظیم شدند تا بتوانیم روی ریل‌های روسی پیش برویم. بیرون آن‌قدر برف آمده بود که شب، روشن شده بود. سومین توقفمان در زمینی خالی بود. نگهبان‌های روسی فریاد زدند: اوبورنایا. در همهٔ واگن‌ها باز شد. یکی بعد از دیگری، تلوتلوخوران بیرون ریختیم، از ارتفاع کمی پا به زمین برف‌گرفته گذاشتیم و تا زانو در برف فرو رفتیم. ما که نفهمیدیم کلمه‌ای که فریاد زدند چه معنی داشت، ولی حدس زدیم اوبورنایا، توقفی در توالت عمومی است. بالای سرمان، خیلی بالا، قرص ماه بود. بخار نفس‌ها که جلوی صورت‌هایمان پرواز می‌کرد، مثل برف زیر پایمان سفید و درخشان بود. از همه‌طرف تپانچه‌های خودکار را به‌سمتمان نشانه رفته بودند: شلوارها را پایین بکشید.