کتاب زنی که مهم نبود

کتاب زنی که مهم نبود، نوشته سونیا پرنل، زندگی‌نامه‌ی جذاب و خواندنی یکی از خطرناک‌ترین جاسوس‌های متفقین در زمان جنگ جهانی دوم است. 

کتاب زنی که مهم نبود در سال ۲۰۱۹ از نگاه رسانه عمومی ملی انگلستان برگزیده شده است. می‌توانید این زندگی‌نامه‌ی خواندنی را با ترجمه‌ی علی همتیان و محسن استاجی بخوانید.

درباره‌ی کتاب زنی که مهم نبود

زنی که مهم نبود، در حقیقت روزی لقب خطرناک‌ترین جاسوس متفقین را از گشتاپو گرفت. ویرجینیا هال، زنی که مهم نبود، توانست چنان اهمیتی برای خودش کسب کند که هیتلر در یکی از مصاحبه‌هایش درباره‌ی او گفت: گر یک سرباز مثل ویرجینیا هال داشتم قطعاً تمام دنیا را فتح می‌کردم. اما ویرجینیا هال که بود؟ سونیا پرنل در کتاب زنی که مهم نبود، داستانی واقعی زندگی زنی شجاع را نوشته است. ویرجینیا در فراز و نشیب‌های زندگی انسانی معمولی بود و هیچ‌کس برایش اهمیتی قائل نبود، اما سرانجام زمانی رسید که توانست اولین زن جاسوس در جنگ جهانی دوم شود و شرایط جنگ در فرانسه را جوری تغییر دهد که به پیروزی متفقین منجر شود. او همچنین با تأسیس یک کارخانه مسبب اختراع اسلحه معروف «کلت برنو» شد.

کتاب زنی که مهم نبود را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

اگر از خواندن زندگی‌نامه‌ی زنان مهم و تاثیرگذار تاریخ لذت می‌برید، کتاب زنی که مهم نبود یک انتخاب عالی برای شما است. 

بخشی از کتاب زنی که مهم نبود

در طول دهه جدید که به آن دهه دروغ می‌گفتند، راستی و درستی فدای ترس و نفرت و نژادپرستی شد. ویرجینیا نیز در این معرکه به دنبال عدالت و آزادی‌خواهی بود. فرانکلین روزولت، رئیس‌جهمور کشورش نیز درگیر معاملات خودش بود. طرز تفکر ویرجینیا بسیار شبیه روزولت بود، زیرا او در مدرسه بارنارد زیردست استاد ریموند مولی که مشاور اعظم روزولت بود آموزش دیده بود، اما همیشه با خودش می‌گفت کشورش آمریکا درگیر چنین فجایعی نمی‌شود. اواخر سال ۱۹۳۶ ویرجینیا تصمیم گرفت آخرین تلاشش را بکند تا تبدیل به یک آدم سیاسی شود. او با سابقه ۵ سال فعالیت به‌عنوان منشی سفارت برای آزمون کتبی و مصاحبه اقدام کرد. و بالاخره در ژانویه ۱۹۳۷ با کشتی به آمریکا برگشت. مملو از بار علمی و تجربه و فعالیت سیاسی وارد امتحان شد، اما باز هم در مصاحبه رد شد. پس از این اتفاق ویرجینیا نسبت به رأی صادرشده اعتراض کرد و با خود فکر کرد که آنها عمداً او را در امتحان رد کرده‌اند، ولی با بررسی‌های به‌عمل‌آمده مشخص شد که این اتفاق نیفتاده است و ویرجینیا خیلی زود دوباره به ونیز برگشت. روزهای اول بازگشت به ونیز حال و روز خوشی نداشت و سعی کرد خودش را با کارهای روزمره سرگرم کند تا این شکست را فراموش کند. با وجود جرّوبحث‌های همیشگی موجود در خانواده ویرجینیا، او دیگر به یک دختر پویا و فعال بدل شده بود، کسی که تفریحاتی مثل شنا و اسب‌سواری داشت و سعی می‌کرد نقص پاهایش را با این قبیل کارها بپوشاند.

روزها گذشت و طی یک درخواست رسمی از ویرجینیا تقاضا شد تا شهر ونیز را به سمت شهر تالین واقع در استونی ترک کند. در طول سفر جدیدش به سمت استونی او مجبور بود از فرانسه عبور کند و همین امر دلیلی شد تا بتواند چند روزی را با هزینه خودش در پاریس بماند و بتواند دوستان قدیمی‌اش را ملاقات کند.

در طول اقامت کوتاه‌مدت در پاریس همیشه می‌ترسید که دوستانش از او بپرسند که چرا لباس راحت‌تر و آزادتر می‌پوشد، اما آنها نمی‌دانستند که او از زمانی که پایش را از دست داده، مجبور است همیشه شلوار بپوشد و همین امر کم‌کم باعث شد تا در برقراری رابطه با دوستانش معذب باشد. هرچند خانواده او اصالتاً از آلمانی‌هایی بودند که به ایالت پنسیلوانیا مهاجرت کرده بودند و چنین پوششی برای آنها غیرمعمول نبود. در کنار این مشکلات ویرجینیا با اینکه از تنها بودن رنج می‌برد اما هیچ‌وقت حاضر نبود که دوباره با فرد جدیدی ازدواج کند و تنهایی بر روی زندگی‌اش سایه انداخته بود.