کتاب زمانی که هم‌سفر ونگوگ بودم

زمانی که هم‌سفر ونگوگ بودم جلد سوم از مجموعه جذاب بچه‌محل نقاش‌ها نوشته محمدرضا مرزوقی است.

خلاصه مجموعه بچه‌محل نقاش‌ها

مجموعه بچه‌محل نقاش‌ها، داستان‌هایی درباره نقاشان معروف جهان و روزگار آنها است. محمدرضا مرزوقی سال‌ها درباره‌ی نقاشی و نقاش‌ها مطالعه کرده، آثارشان را دیده و در نهایت داستان‌هایی نوشته که در آن‌ها شخصیت اصلی کتاب، به اسم دایی‌سامان، به دوره‌های مختلف زمانی سفر می‌کند و با نقاش‌های معروف دنیا دوست می‌شود.

دایی‌سامان در بعضی از جلدهای این مجموعه در حساس‌ترین لحظه‌های زندگی نقاش‌ها با آنها همراه است. مثلاً در در زمان نقاشی‌کردن سقف کلیسای سیستین در کنار میکل‌آنژ و زمان کشیدن مونالیزا در کنار داوینچی است.

خواندن مجموعه بچه محل نقاش‌ها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب مناسب نوجوانانی است که به هنر و تاریخ هنر علاقه‌مندند و می‌خواهند در کنار خواندن داستانی جذاب با تاریخ هنر نقاشی و نقاشان بزرگ جهان آشنا شوند.

درباره محمدرضا مرزوقی

محمد‌رضا مرزوقی متولد ۱۳۵۵ است. عاتکه نام اولین کتاب اوست که در سال ۱۳۸۰ در نشر روشنگران به چاپ رسید. رمان دیگرش به نام تُل عاشقون با همکاری نشر افق، و رمان‌های پسین شوم و بارداری بی‌هنگام آقای میم با همکاری نشر روشنگران منتشر شدند. مرزوقی علاوه بر داستان‌هایش درباره نقاشی،برای آشنایی کودکان و نوجوانان با محیط زیست هم داستان‌هایی نوشته که برخی از آن‌ها را نشر امیرکبیر منتشر کرده است.

فیلمنامه‌نویسی و فیلم‌سازی مستند هم از فعالیت‌های محمد‌رضا مرزوقی است.

جملاتی از کتاب زمانی که هم‌سفر ونگوگ بودم(بچه‌محل نقاش‌ها ۳)

ولی این مرد راستی‌راستی یک نقاش بود. آن‌طور که داشت استادانه قلم‌مو را روی بوم می‌کشید، شک نکردم نقاش ماهر و زبردستی هم هست. فکر کردم یک آدم باید خیلی عشق نقاشی داشته باشد که تو همچین‌هوایی به‌جای قدم زدن کنار رودخانه و دِلِی‌دِلِی آواز خواندن، مشغول رنگ مالیدن به بوم نقاشی باشد. اما راستی‌راستی هم رنگ‌مالی‌ای می‌کرد! هر بار با نوک قلم‌مو به اندازهٔ یک قاشق غذاخوری رنگ برمی‌داشت و می‌چسباند روی بوم. همین! هیچ دستی تو ترکیب رنگ نمی‌برد. حتی گوشه‌وکنارش را هم با سر قلم نرم نمی‌کرد. بلافاصله قلم بعدی را می‌زد و به‌همین‌ترتیب با هر قلم یک قاشق و گاهی حتی یک ملاقه رنگ بود که روی بوم می‌چسبید. با اینکه رنگ‌ها را گتره‌ای روی بوم می‌زد، اما هرچه جلوتر می‌رفت می‌دیدم که تصویر روی تابلو هِی بیشتر جان می‌گیرد. با یک چرخش استادانهٔ قلم، رودخانه جریان پیدا کرد. بلافاصله زمین و مزارع را نکشید. بلکه دوباره رفت سراغ آسمانی که زمینه‌اش را آماده کرده بود و با چند ضربهٔ محکم قلم، ابرها را جان داد. نمی‌توانستم مطمئن باشم ابر هستند. اما وقتی کمی از تابلو و از مرد نقاش فاصله گرفتم ابرهای واقعی را در آسمان تابلوی او دیدم. ابرهایی که خیلی شبیه بود به ابرهای راستکی آسمان بالای سرمان. دو قدم به او نزدیک‌تر شدم. اما وضوح تصاویر به هم خورد و باز به‌جای ابر لکه‌های رنگی دیدم. از شیوهٔ کارش حیرت‌زده شدم. خصوصاً که با شیوهٔ داوینچی یا میکل‌آنژ زمین تا آسمان فرق داشت. با خودم فکر کردم چقدر از هنر و نقاشی دنیا عقب بوده‌ام، تا امروز که شیوهٔ کار کردن این مرد را دیدم.‌ کاملاً معلوم بود شکل نقاشی کردن این مرد به سَبک و اسلوبی تازه بود.

جان می‌گیرد. با یک چرخش استادانهٔ قلم، رودخانه جریان پیدا کرد. بلافاصله زمین و مزارع را نکشید. بلکه دوباره رفت سراغ آسمانی که زمینه‌اش را آماده کرده بود و با چند ضربهٔ محکم قلم، ابرها را جان داد. نمی‌توانستم مطمئن باشم ابر هستند. اما وقتی کمی از تابلو و از مرد نقاش فاصله گرفتم ابرهای واقعی را در آسمان تابلوی او دیدم.