کتاب زمانی که هم‌صحبت فریدا بودم

زمانی که هم‌صحبت فریدا بودم جلد پنجم از مجموعه جذاب بچه‌محل نقاش‌ها نوشته محمدرضا مرزوقی است.

خلاصه مجموعه بچه‌محل نقاش‌ها

مجموعه بچه‌محل نقاش‌ها، داستان‌هایی درباره نقاشان معروف جهان و روزگار آنها است. محمدرضا مرزوقی سال‌ها درباره‌ی نقاشی و نقاش‌ها مطالعه کرده، آثارشان را دیده و در نهایت داستان‌هایی نوشته که در آن‌ها شخصیت اصلی کتاب، به اسم دایی‌سامان، به دوره‌های مختلف زمانی سفر می‌کند و با نقاش‌های معروف دنیا دوست می‌شود.

دایی‌سامان در بعضی از جلدهای این مجموعه در حساس‌ترین لحظه‌های زندگی نقاش‌ها با آنها همراه است. مثلاً در در زمان نقاشی‌کردن سقف کلیسای سیستین در کنار میکل‌آنژ و زمان کشیدن مونالیزا در کنار داوینچی است.

خواندن مجموعه بچه محل نقاش‌ها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب مناسب نوجوانانی است که به هنر و تاریخ هنر علاقه‌مندند و می‌خواهند در کنار خواندن داستانی جذاب با تاریخ هنر نقاشی و نقاشان بزرگ جهان آشنا شوند.

درباره محمدرضا مرزوقی

محمد‌رضا مرزوقی متولد ۱۳۵۵ است. عاتکه نام اولین کتاب اوست که در سال ۱۳۸۰ در نشر روشنگران به چاپ رسید. رمان دیگرش به نام تُل عاشقون با همکاری نشر افق، و رمان‌های پسین شوم و بارداری بی‌هنگام آقای میم با همکاری نشر روشنگران منتشر شدند. مرزوقی علاوه بر داستان‌هایش درباره نقاشی،برای آشنایی کودکان و نوجوانان با محیط زیست هم داستان‌هایی نوشته که برخی از آن‌ها را نشر امیرکبیر منتشر کرده است.

فیلمنامه‌نویسی و فیلم‌سازی مستند هم از فعالیت‌های محمد‌رضا مرزوقی است.

جملاتی از کتاب زمانی که هم‌صحبت فریدا بودم(بچه‌محل نقاش‌ها ۵)

محسن که تبلتش توی دستش بود و داشت سرچ می‌کرد، بلافاصله گفت: «اینجا توی ویکی‌پدیا نوشته فریدا یکی از مهم‌ترین نقاشان و هنرمندان زن، توی دنیاست! بعدش هم نوشته که خیلی دیر شناخته شده.»

دایی دوباره غر زد: «درسته که فریدا شهرت پیکاسو و دالی رو نداشت، اما وقتی یه سفر به اروپا دعوت شد، همه رو با تابلوهای خودش شگفت‌زده کرد. کلی تشویقش کردن. فقط مشکل این بود که فریدا لج‌باز و یه‌دنده بود. واسه همین هر عنوانی رو که به خودش و کارهاش می‌دادن، رد می‌کرد. وقتی ازش تعریف می‌کردن، یهو با یه کلمه یا یه جمله که به‌شوخی و خنده می‌گفت، تموم تعریف و تمجیدهای بقیه رو ضایع می‌کرد. در عوض وقتی کسی از نقاشی‌های شوهرش تعریف می‌کرد، صد برابر بهتر از اون تعریف‌ها رو بهش تحویل می‌داد. اون‌قدر که به کارهای دیه‌گو اهمیت می‌داد، واسه کارهای خودش تره هم خرد نمی‌کرد.»