کتاب تائو ت چینگ

کتاب تائو ت چینگ نوشتهٔ لائو تزو و ترجمهٔ م‍ح‍م‍دج‍واد گوهری است و نشر روزنه آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب تائو ت چینگ

«تائو ت چینگ» کتابی منسوب به لائوتزو (لائوتسه) فیلسوف چینی و بنیان‌گذار افسانه‌ا‌یِ آیین تائو «یکی از دین‌های بومی چین» است. گفته می‌شود او هم‌دوره با کنفوسیوس و در قرن ششم قبل از میلاد مسیح می‌زیسته‌ است. «تائو»، یعنی راه، طریقت، «ت» که «بهره‌مندی» از تائو است؛ آن را فضیلت، نیرو یا «هنر» کشورداری دانسته‌اند و «چینگ»، به معنی «کهن‌نامه» یا کتاب رسمی است.

«تائو»، یا «راه»، سرچشمهٔ فراگیرِ راه و رسم یا الگوهایی است که اشیا بنا بر آن‌ها در جهان رخ می‌دهند و این مکتب اسمش را از این مفهوم گرفته است. تائویی‌ها عموماً معتقد به آرمانِ رسیدن به دانش یا بینشِ این سرچشمه برای مقاصد گوناگون‌اند: دیدن به‌هم‌سرشتگی پیچیده‌ٔ همه‌ٔ اشیا، رسیدن به عمر دراز، رسیدن به خودبه‌خودیِ در اندیشه‌ها و کارها، یافتن نیروهای فراطبیعی و مانند این‌ها.

هیچ چیز این کتاب قطعی نیست، نسبت آن به لائوتزو نیز همین‌طور. فقط می‌دانیم که این اثر چینی است و بسیار کهن و با مردم همه‌جا طوری حرف می‌زند که انگار یکی همین دیروز آن را نوشته‌ است. تائو ت چینگ، شوخ‌طبع، تیز، مهربان، فروتن، حیرت‌انگیز و به گونه‌‌ای پایان‌ناپذیر شاداب‌کننده‌ است:

«نگهداری از چیزها و افتخار به داشتن آن‌ها به‌خوبی نداشتن آن‌ها نیست، چرا که زیاده‌روی دوام و بقایی ندارد.

هرگاه اتاقی پر از چیزهای ارزشمند باشد شخص نمی‌تواند پیوسته به حفاظت برخیزد.

هرگاه شخص ثروتمند، صاحب مقام و مغرور به خود باشد، تنها بدبختی را به خود می‌خواند.

هنگامی که شخص وظیفهٔ خود را ادا کرده مأموریتش را به انجام رسانده از مقام خویش فاصله گیرد.

این است یقیناً شیوه طبیعت!»

خواندن کتاب تائو ت چینگ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران حکمت چین باستان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب تائو ت چینگ

«هنگامی که دنیا زیبایی را به عنوان زیبایی به رسمیت بشناسد،

زشتی سر بر می‌آورد.

هنگامی که دنیا خوب را به عنوان خوبی به رسمیت می‌شناسد،

بدی سر بر می‌آورد.

هستی و نیستی یکدیگر را پدید می‌آورند.

سخت و آسان از هم ناشی می‌شوند.

بلند و کوتاه یکدیگر را می‌نمایانند.

مرتفع و پست پشتیبان یکدیگرند

موسیقی و صدا پرده از راز یکدیگر بر می‌دارند.

جلو و عقب بدنبال هم می‌آیند.

بنابر این انسان دارای حکمت می‌گوید:

بدون کارکردن کار کن،

بدون کلمات تعلیم کن.

ایشان بدون سلطه‌ورزی کارهای بسیار انجام می‌دهند.

ایشان می‌آفرینند ولی مالک نمی‌شوند.

آنان دستاوردها می‌آورند، ولی ادعایی ندارند.

آنان به موفقیت دست می‌یابند ولی خود را وابسته به آن نمی‌کنند.

از آنجا که اینان خود را به موفقیت وابسته نمی‌سازند موفقیتشان از میان نمی‌رود.»