کتاب شب گرفتن ماه؛ داستان زندگی حکیم ابولقاسم فردوسی

«شب گرفتن ماه»نوشته ساتم الوغ‌زاده و ترجمه محمدرضا سرشار، داستان زندگی حکیم ابوالقاسم فردوسی، شاعر بزرگ پارسی‌گوی، فخر فارسی‌زبانان جهان و خالق شاهنامه است. محمدرضا سرشار با ترجمه و نثر روان و دلنشین خود این اثر را شیرین و خواندنی کرده است. ساتم الوغ‌زاده یکی از نویسندگان تاجیک است که در دوران تسلط حزب کمونیست بر این کشور در دوران شوروی سابق مطرح شد. او در سال ۱۹۱۹ در سمنگان دیده به جهان گشود ودر سال ۱۹۹۷، درحالی که شاهد فروپاشی شوروی بود، چشم از جهان فروبست. با خواندن این داستان تاریخی شما به ایران قرن چهارم و پنجم و به سرزمین توس سفر می‌کنید تا ببینید که فردوسی در سرودن شاهنامه چه مشکلاتی را از سر گذرانده و با چه ناملایماتی در زندگی خود روبه‌رو بوده است. «داستان اسفندیار رویین‌تن را به قلم گرفته بود. در آغاز، کار به دشواری پیش می‌رفت. فردوسی از واقعه‌های ناخوشی که برایش روی داده بود، تیرگی طبعش هنوز کاملاً رفع نشده بود که بتواند واژه‌ها و تعبیرهای مناسب را، به ‌راحتی بیابد؛ و بیتها، به دلخواه او، سروده نمی‌شد. از دریچه، پرتو زرین ماهِ شب چهارده، به داخل اتاق می‌تافت. به ناگاه، فروغ آن رو به تاریکی گذاشت. بر قرص زرین ماه، آهسته‌آهسته، سایه‌ای سیاه، خزیدن گرفت. تا آنکه سه‌چهارم آن را کاملاً پوشاند. تاریکی حاکم شد. باد سرد شمال وزید. از خانه‌های همسایگان دور و نزدیک، تاق و توق و درنگ‌درنگ‌ِ به هم خوردن‌ِ ظرفهای مسی و نقره‌ای بلند شد. شبِ تار و صفیرِ باد سرد، بر دلتنگی فردوسی می‌افزود. او برخاست و از اندرونی، زنش را صدا کرد: خروشیدم و خواستم زو چراغ درآمد ب‍ُت‌ِ مهربانم به باغ. مرا گفت: شمعت چه باید همی؟ شب تیره خوابت نیاید همی؟ بدو گفتم: ای بت، نی‌ام مردِ خواب بیاور درخشنده شمع و چراغ.