عماد افروغ

عماد افروغ زاده‌ی ۲۶ دی ۱۳۳۶، در ۲۵ فروردین ۱۴۰۲ به‌دلیل ابتلا به سرطان درگذشت. او نویسنده، جامعه‌شناس، سیاست‌مدار و پژوهشگری ایرانی بود که سابقه‌ی حضور در مجلس هفتم و ریاست کمیسیون فرهنگی مجلس را داشت. دیپلم خود را در شیراز گرفت و پس از آن برای ادامه‌ی تحصیل به انگلیس رفت. با اوج‌گرفتن قیام ملت علیه محمدرضاشاه پهلوی به ایران آمد و در تظاهرات‌ها شرکت کرد. با اتمام تعطیلات به انگلیس بازگشت. باتوجه‌به شرایط نامناسب روحیْ آن سال را مرخصی تحصیلی گرفت و برای فراگیری آموزش‌های نظامی به لبنان رفت. پس از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ برای ادامه‌ی تحصیل به انگلستان رفت و یک سال به تحصیلاتش ادامه داد، اما در سال ۱۳۵۹ در تظاهراتی دستگیر و پس از ۴۵ روز زندانی‌شدن اخراج سیاسی شد. در سال ۱۳۶۵ از دانشگاه شیراز در رشته‌ی جامعه‌شناسی مدرک کارشناسی گرفت، در سال ۱۳۶۹ از همان دانشگاه مدرک کارشناسی‌ارشد دریافت و در سال ۱۳۷۶ دکترای خود را از دانشگاه تربیت مدرس اخذ کرد.

عماد افروغ از سال ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۲ عضو هیئت‌علمی دانشگاه تربیت مدرس بود و پس از آن به عضویت هیئت‌علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی درآمد. او مدیر گروه علم و دین این پژوهشگاه بود؛ همچنین استاد جامعه‌شناسی دانشگاه تربیت مدرس و رئیس گروه جامعه‌شناسی مؤسسه‌ی باقرالعلوم بود. در سال‌های ۱۳۷۲ تا ۱۳۷۳ مدیر گروه اجتماعی مرکز تحقیقات استراتژیک ریاست جمهوری بود و در هفتمین دوره‌ی مجلس شورای اسلامی به‌عنوان نماینده حاضر بود و ریاست کمیسیون فرهنگی را بر عهده داشت. این نویسنده پس از درگذشت مهسا امینی در شهریور سال ۱۴۰۱ و در گفت‌وگویی با ایرنا، افزون‌بر تحلیل ریشه‌ی اعتراضات در ایران، مسئولان ایران را به تجدید نظر در برخی روش‌ها و قوانین توصیه و تأکید کرد تجدید نظر در برخی روش‌ها به‌هیچ‌وجه باعث خدشه به نظام شده و اتفاقاً رشد یک نظام را نشان می‌دهد. از آثار مکتوب عماد افروغ می‌توان اشاره کرد به «ماقال و من قال، سه جلد، خاطرات عماد افروغ از ۱۳۷۸ تا ۱۳۹۱»، «ایجاد فضای نابرابری‌های اجتماعی»، «چشم‌اندازی نظری به تحلیل طبقاتی و توسعه»، «روشنفکری و اصل‌گرایی فلسفی» و «مناقشه‌ی حق و مصلحت و بن‌بست دانشجویی».