کتاب من شهید نیستم!

کتاب من شهید نیستم! (خاطرات جانباز شیمیایی محمد میری) نوشته اعظم پشت مشهدی به همت انتشارات سوره مهر منتشر شده است. این اثر روایت زندگی و خاطرات محمد میری، جانباز شیمیایی اهل هرمزگان، است که فرازونشیب‌های زندگی او را از دوران کودکی تا سال‌های پس از جنگ به تصویر کشیده است. نویسنده با بهره‌گیری از مصاحبه‌های طولانی و دقیق تلاش کرده است تا تصویری واقعی و ملموس از زندگی یک رزمنده و جانباز جنوب ایران ارائه دهد؛ تصویری که نه‌تنها به وقایع جنگ، بلکه به زندگی روزمره، خانواده، فقر، مهاجرت و فرهنگ بومی منطقه می‌پردازد. این کتاب با تمرکز بر خاطرات شخصی و تجربه‌های زیسته، به دور از شعارزدگی و اغراق، می‌کوشد صدای نسلی باشد که در سایه‌ی جنگ و محرومیت رشد کرده‌اند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب من شهید نیستم! اثر اعظم پشت مشهدی

کتاب من شهید نیستم! (خاطرات جانباز شیمیایی محمد میری) به قلم اعظم پشت مشهدی به زندگی محمد میری، جانباز شیمیایی هرمزگان، می‌پردازد. این ناداستان در قالب خاطرات تصویری از زندگی در جنوب ایران، به‌ویژه جزیره‌ی هرمز و بندرعباس، در دهه‌های گذشته ارائه می‌دهد. کتاب بر پایه‌ی مصاحبه‌های مفصل با راوی شکل گرفته و نویسنده با دقت و حوصله جزئیات زندگی، خانواده، کودکی، مدرسه، فقر، مهاجرت و تجربه‌های تلخ و شیرین محمد میری را ثبت کرده است.

بخش‌هایی از کتاب من شهید نیستم! به توصیف فضای اجتماعی و فرهنگی هرمزگان، مشکلات معیشتی، کمبود امکانات، و روابط خانوادگی اختصاص دارد. همچنین این اثر به تجربه‌های جنگ، آسیب‌های جسمی و روحی ناشی از آن و تلاش برای بازسازی زندگی پس از جنگ پرداخته است. نویسنده با پرهیز از قضاوت و اغراق تلاش کرده است تا صدای راوی را بی‌واسطه و صادقانه به مخاطب منتقل کند.

من شهید نیستم! نه‌تنها خاطرات یک جانباز، بلکه روایتی از زیستن در شرایط دشوار و امید به آینده است.

خلاصه کتاب من شهید نیستم!

کتاب با محوریت زندگی محمد میری، از کودکی او در خانواده‌ای پرتنش و فقیر در بندرعباس و جزیره‌ی هرمز آغاز می‌شود. محمد، فرزند دوم خانواده، پس از جدایی والدین بین دو خانه و دو شهر در رفت‌وآمد است و با مشکلاتی چون کمبود آب، فقر، نبود امکانات بهداشتی و آموزشی و سختی‌های زندگی در جنوب ایران روبه‌رو می‌شود. کتاب با جزئیات فراوان به توصیف زندگی روزمره، بازی‌های کودکانه، روابط خانوادگی و تجربه‌های تلخ و شیرین دوران کودکی و نوجوانی محمد می‌پردازد.

محمد در کنار برادرش (موسی) بارها طعم دوری از مادر و سخت‌گیری‌های ناپدری را می‌چشد و با دلتنگی و رنج بزرگ می‌شود. محمد با ورود به سال‌های مدرسه با معلم‌های سخت‌گیر، تنبیه‌های بدنی و مشکلات درسی مواجه است. در کنار این مسائل، بیماری مادر و شرایط دشوار اقتصادی خانواده، فشار مضاعفی بر او وارد می‌کند. کتاب به تجربه‌های اجتماعی و فرهنگی منطقه ازجمله مراسم‌ها، بازی‌های محلی و باورهای عامیانه می‌پردازد.

در ادامه با وقوع جنگ و حضور محمد در جبهه، کتاب وارد مرحله‌ی تازه‌ای می‌شود؛ جایی که او با آسیب‌های شیمیایی و پیامدهای جسمی و روحی آن دست‌وپنجه نرم می‌کند. کتاب تنها به روایت رنج و مصیبت محدود نمی‌شود و لحظات امید، همدلی و تلاش برای ادامه‌ی زندگی را نیز به تصویر می‌کشد. موضوع اصلی کتاب حاضر ثبت و بازگویی تجربه‌های زیسته‌ی نسلی است که در سایه‌ی جنگ و محرومیت، معنای واقعی مقاومت و زندگی را جست‌وجو کرده‌اند.

چرا باید کتاب من شهید نیستم! را بخوانیم؟

من شهید نیستم! تصویری از زندگی یک جانباز شیمیایی و خانواده‌ای جنوبی ارائه می‌دهد. این کتاب نه‌تنها به وقایع جنگ و آسیب‌های آن می‌پردازد، بلکه زندگی روزمره، فرهنگ بومی و چالش‌های اجتماعی و اقتصادی جنوب ایران را نیز به تصویر می‌کشد. خواندن این اثر فرصتی است برای آشنایی با تجربه‌های زیسته‌ی مردمانی که کمتر صدای آن‌ها شنیده شده است. همچنین این کتاب با پرهیز از شعارزدگی و اغراق، روایتگر امید، همدلی و تلاش برای ادامه‌ی زندگی در شرایط دشوار است.

خواندن کتاب من شهید نیستم! را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب به دوستداران خاطرات جنگ، پژوهشگران تاریخ اجتماعی ایران، دوستداران روایت‌های بومی و محلی و کسانی که دغدغه‌ی شناخت زندگی مردم جنوب ایران و تأثیرات جنگ بر خانواده‌ها را دارند، پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب من شهید نیستم!

«ظهر به دفتر کارگاه رفتیم که بیرون سوله بود. داخل دفتر کنار حسین‌آقا نشسته بودم که منصور قاسمی، مصطفی تقدیریان و سهراب رمضانی وارد شدند. از دیدن آن‌ها خوشحال شدم. منصور قاسمی از بچه‌های بندرعباس بود و دورهٔ غواصی در عمق را در بندرانزلی گذرانده بود. با آمدن سهراب، منصور و مصطفی احساس بهتری پیدا کردم. منصور از کاری که باید انجام می‌دادیم پرسید. چون مهندس جبل‌عاملیان خواسته بود حرفی از وضعیت سوله نزنم، چیزی نگفتم و از آن‌ها خواستم کمی صبر کنند. سهراب، مصطفی و منصور هر سه غواص عمق بودند و حضور من به عنوان نیروی یگان دریایی و سُکانی در اصفهان عجیب بود. به پیشنهاد حسین‌آقا برای ناهار و استراحت به هتل رفتیم. سرباز ما را به هتل برد. یک اتاق کنار اتاق من برای مصطفی و سهراب گرفته بودند. منصور هم به اتاق من آمد. بعد از ناهار دو ساعت استراحت کردیم و چون عصر آزاد بودیم برای گشت‌وگذار در شهر بیرون رفتیم.»