کتاب لودویگ ویتگنشتاین: رساله‌ی منطقی-فلسفی

«لودویگ ویتگنشتاین: رساله‌ی منطقی- فلسفی» نوشته هانس-یوهان گلوک (-۱۹۶۰)، اثری در حوزه تاریخ فلسفه و درباره آثار و اندیشه‌های کلیدی لودویگ ویتگنشتاین (۱۹۵۱-۱۸۸۹) است. این کتاب به طور خاص به «رساله‌ی منطقی- فلسفی» می‌پردازد.

رساله از یک سو بر رابطهٔ اندیشه و زبان و از دیگر سو بر رابطهٔ اندیشه و واقعیت متمرکز است؛ اما رویکرد آن به این رابطه به‌کلی با دغدغه‌های معرفت‌شناختی‌ای که بعد از دکارت بر فلسفهٔ غرب حاکم بود، فرق می‌کند. اینجا در عوض تمرکز بر پرسش‌های منطقی یا معناشناختی‌ای است که از برخی جهات بر پرسش‌های معرفت‌شناختی و متافیزیکی مقدم‌اند. مسئله این نیست که: آیا ما نسبت به واقعیت معرفت داریم؟ و اینکه چگونه می‌توانیم واقعیت را به‌درستی بازنمایی کنیم، یعنی به باورهایی برسیم که صادق و موجه هستند؟ بلکه مسئله این است که: فارغ از صدق و کذب، اساساً چگونه می‌توانیم واقعیت را بازنمایی کنیم؟ چه چیزی به باورهای ما محتوا و به جملات ما معنا می‌دهد؟ چه به آن‌ها امکان می‌دهد که دربارهٔ چیزی باشند؟

رساله به دو موضوع اصلی اختصاص دارد: از یک سو ذات بازنمایی یا قصدیت و از دیگر سو ماهیت منطق و فلسفه.