کتاب به سان سه درگل مانده

کتاب به‌سان سه در گِل مانده نوشته‌ی مارکو فالاگوآستا و مائورو گرائیانی نمایشنامه‌ای ایتالیایی در دو پرده است که هدا عربشاهی آن را به فارسی ترجمه کرده و نشر قطره آن را منتشر کرده است. این اثر در فضای یک آکواریوم بزرگ در رم می‌گذرد و سه نگهبان شیفت شب را در شبی سرنوشت‌ساز دنبال می‌کند. متن با ترکیبی از موقعیت‌های کمیک، دیالوگ‌های تند و موقعیت‌های احساسی، رابطه‌ی این سه نفر، شغلشان و رؤیاها و شکست‌های شخصی آن‌ها را پیش می‌کشد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب به سان سه درگل مانده

کتاب به‌سان سه در گِل مانده نمایشنامه‌ای کمدی در دو پرده از مارکو فالاگوآستا و مائورو گرائیانی است که هدا عربشاهی آن را به فارسی برگردانده است. این نمایش در آکواریومی در رم می‌گذرد که در آن یک دلفین سفید بسیار نادر نگهداری می‌شود؛ حیوانی که هر صد سال یک‌بار به دنیا می‌آید و ارزش علمی و اقتصادی‌اش «قابل‌تخمین نیست». در چنین فضایی، سه نگهبان شب مسئول حفاظت از حوضچه و اتاق کنترل‌اند و همین موقعیت ظاهراً شغلی، بهانه‌ای برای کندوکاو در زندگی شخصی و ذهنیت آن‌ها می‌شود. کتاب به‌سان سه در گِل مانده در دو پرده نوشته شده و تقریباً تماماً بر دیالوگ استوار است. پرده‌ی اول با توصیف دقیق و طنزآمیز اتاق نگهبانی شروع می‌شود؛ اتاقی پر از خرت‌وپرت‌های کهنه، تلویزیونی قدیمی، میزهای فرسوده و یخچالی شکم‌گرد که تضادی آشکار با «نمونه‌ی ارزشمند» دلفین سفید دارد. در همین اتاق، شخصیت‌ها معرفی می‌شوند: جرجو، نگهبان تازه‌کار و مضطرب؛ نیکو، مردی میانسال، پرحرف و عاشق ماشین؛ و ماریانو، رئیس شیفت، جدی و عبوس که گذشته‌ای پیچیده در پلیس داشته است. در کتاب به‌سان سه در گِل مانده، پرده‌ی دوم با بحران در حوضچه‌ی دلفین و آژیر خطر آغاز می‌شود و به‌تدریج از دل موقعیت‌های کمیک، لایه‌های عمیق‌تری از شخصیت‌ها آشکار می‌شود؛ از ترس‌های جرجو و ازدواج دور از همسرش تا رابطه‌ی قطع‌شده‌ی نیکو با همسرش و ماجرای دختر باردارش، و سقوط شغلی و عاطفی ماریانو. متن، هم‌زمان که به جزئیات فنی کار نگهبانی، آیین‌نامه‌ها و شوخی‌های شبانه‌ی شیفت اشاره کرده است، به موضوعاتی مثل اعتماد، فساد، رؤیاهای برآورده‌نشده و احساس تنهایی در دل کار روزمره می‌پردازد.

خلاصه کتاب به سان سه درگل مانده

کتاب به‌سان سه در گِل مانده داستان شبی از زندگی سه نگهبان شب در دلفیناریومی در رم است؛ جایی که یک دلفین سفید منحصربه‌فرد نگهداری می‌شود. جرجو، کارمند اداری منتقل‌شده به شیفت شب، با اضطراب و وسواس به آیین‌نامه‌ها چسبیده است؛ نیکو، نگهبان قدیمی، میان عشق به موتور و ماشین و بحران خانواده‌اش سرگردان است؛ و ماریانو، رئیس شیفت، پلیس سابقی است که به‌خاطر ماجرایی مبهم از سیستم کنار گذاشته شده است. در طول دو پرده، گفت‌وگوهای این سه نفر درباره‌ی تلویزیون، غذا، مقررات، دلفین و کوسه‌ی پیر حوضچه، کم‌کم به اعتراف‌هایی درباره‌ی زندگی شخصی، شکست‌ها، فساد اداری، ترس از پیری، پدربزرگ‌شدن ناخواسته و از دست‌رفتن رؤیاها تبدیل می‌شود. بحران فنی در حوضچه، شوخی‌های خشن «غسل تعمید» برای تازه‌وارد، و ماجرای سردخانه، هر سه را وادار می‌کند با ترس‌ها و تصویر خودشان از خوشبختی روبه‌رو شوند، بی‌آنکه متن به نتیجه‌گیری قطعی یا پایان اخلاقی برسد.

چرا باید کتاب به سان سه درگل مانده را بخوانیم؟

این نمایشنامه سه شخصیت به‌ظاهر معمولی را در یک موقعیت شغلی ساده کنار هم می‌گذارد و از دل شوخی‌های شبانه، آیین‌نامه‌ها و بحران‌های کاری، به سؤالاتی درباره‌ی خوشبختی، شرافت، فساد، خانواده و رؤیاها نزدیک می‌شود. ترکیب طنز موقعیت، دیالوگ‌های تند و اعتراف‌های تلخ، آن کتاب را به متنی مناسب برای خواندن و اجرا در گروه‌های تئاتری کوچک تبدیل کرده است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این اثر به علاقه‌مندان تئاتر و ادبیات نمایشی، گروه‌های دانشجویی و کارگاهی تئاتر، کسانی که به کمدی‌های شخصیت‌محور و دیالوگ‌محور علاقه دارند و همچنین خوانندگانی که دوست دارند پشت‌صحنه‌ی شغل‌های ظاهراً ساده و شبانه را ببینند پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب به سان سه درگل مانده

«چند دقیقه از نیمه‌شب می‌گذرد. علامت بزرگ DELFINARIUM مشرف‌به ورودی پارکی می‌درخشد که در آن دلفین سفید بسیار نادر و گران‌بهایی نگهداری می‌شود. هر صد سال به دنیا می‌آید. ارزش علمی و اقتصادی‌اش قابل‌تخمین نیست. بازدیدکنندگان و دانشمندان از سراسر دنیا برای دیدنش می‌آیند. استخر بزرگ دلفین بیست‌وچهار ساعت شبانه‌روز تحت نظارت است. هیچ موردی نادیده گرفته نمی‌شود. همه‌چیز مطالعه می‌شود. طی ساعات روز عدهٔ زیادی از زیست‌شناسان و دامپزشکان این نمونهٔ ارزشمند را تحت مراقبت قرار می‌دهند، درحالی‌که شب‌ها حفاظت این پستاندار به نگهبانان قسم‌خوردهٔ برگزیده واگذار می‌شود. همه‌چیز عالی است. همه‌چیز به‌جز... اتاق نگهبانان شب که نزدیک استخر در موقعیتی استراتژیک قرار دارد. داخل اتاق، سمت راستِ تماشاگران، درِ شفافی وجود دارد که به سردخانه‌ای منتهی می‌شود که در آن ماهی منجمد نگهداری می‌شود. همه‌چیز بدون آراستگی است، اتاق با وسایلی مبلمان شده که فقط خدا می‌داند چه کسی و چرا آن‌ها را آنجا گذاشته است، از آن‌دست خرت‌وپرت‌هایی که معمولاً قبل از آنکه برای همیشه دور ریخته شوند مدت‌ها کنار سطل‌های زباله یا انباری زیرزمین به حال خودشان رها می‌شوند. میزهای قدیمی فُرمیکای خردلی که انگار هرگز زیبا و نو نبوده‌اند. درواقع، شاید اصلاً از اول کهنه ساخته شده‌اند که برای مبلمان محیط‌های غم‌زده، محقر و محزون به کار روند. صندلی‌هایی با نشیمن پلاستیکی بافته‌شده و بدنهٔ آهنی سیاه که خیلی زود رنگشان کنده می‌شود. سفره‌های پلاستیکی ضخیم با طرح‌های بی‌ربطی از هواپیماها، بادکنک‌ها و آب‌نبات‌های روی زمینهٔ زرد کِرِم.»