کتاب از هم جدا نمی شویم

کتاب از هم جدا نمی‌ شویم (We do not part)، نوشته هان کانگ و ترجمه فریده گوینده، داستانی تأمل‌برانگیز و سرشار از تصویرهای به‌یادماندنی درباره‌ی رنج، جدایی، دوستی و ادامه‌دادن زندگی در میانه‌ی فروپاشی است. نشر لگا در سال ۱۴۰۴ این کتاب را منتشر کرده است. نویسنده در این اثر میان خاطرات، خواب‌ها، تجربه‌ی نوشتن درباره‌ی خشونت جمعی و فروپاشی زندگی خصوصی رفت‌وآمد می‌کند و از خلال این رفت‌وآمدها، جهانی پر از برف، درختان سیاه، بدن‌های زخم‌خورده و روابط گسسته می‌سازد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب از هم جدا نمی شویم اثر هان کانگ

کتاب از هم جدا نمی‌ شویم اثری است که در مرز میان خاطره، تأمل شخصی و روایت زندگی روزمره حرکت می‌کند. هان کانگ در این کتاب از تجربه‌ی نوشتن درباره‌ی کشتار جمعی، کابوس‌های مکرر، فرسودگی جسمی‌ و روحی و تلاش برای بازتعریف معنای زیستن سخن گفته است. راوی از خوابی تکرارشونده با دشت برفی، درختان سیاه و گورهایی که توسط دریا شسته می‌شوند، آغاز می‌کند و به‌تدریج این تصویر را به وضعیت اکنون خود پیوند می‌زند؛ زنی که پس از سال‌ها کار، مراقبت از دیگران و نوشتن، در آپارتمانی خالی، با بی‌خوابی، میگرن، گرمای خفه‌کننده و نوشتن وصیت‌نامه دست‌وپنجه نرم می‌کند.

کتاب از هم جدا نمی‌ شویم در سه بخش پیش می‌رود و هان کانگ در آن به‌تفصیل از روند نوشتن کتابی درباره‌ی کشتار در یک شهر، کابوس‌های پس‌ از آن و سپس آشنایی و دوستی دیرینه‌اش با اینسان، عکاس و مستندساز، می‌گوید. در ادامه، داستان به زندگی اینسان در جزیره‌ی ججو، کار او در کارگاه نجاری، ساخت مبلمان چوبی و سپس حادثه‌ی قطع‌شدن انگشتانش با اره‌برقی می‌رسد. هان کانگ در کتاب از هم جدا نمی‌ شویم، با رفت‌وآمد میان شهرها، فصل‌ها، بیمارستان، کارگاه نجاری، اتاق کار نویسنده و صحنه‌های برف و دریا، شبکه‌ای از تصویرها و رشته‌های عاطفی می‌سازد که در آن، ادامه‌دادن به زندگی پس از تجربه‌ی خشونت، سوگ و جدایی محور اصلی است.

خلاصه داستان از هم جدا نمی شویم

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

راویِ کتاب از هم جدا نمی‌ شویم از خوابی آغاز می‌کند که در آن دشت برفی، درختان سیاه بی‌سر و گورهایی درحال غرق‌شدن در دریا دیده می‌شوند. این خواب به تجربه‌ی نوشتن کتابی درباره‌ی کشتار جمعی در یک شهر گره می‌خورد و نشان می‌دهد که چگونه مواجهه‌ی طولانی با شهادت‌ها و اسناد خشونت، به کابوس، اضطراب، بی‌خوابی و فرسودگی انجامیده است.

راوی در میانه‌ی فروپاشی زندگی شخصی، نقل‌مکان به حومه‌ی سئول، انزوا، نوشتن وصیت‌نامه و تلاش برای کنارکشیدن از زندگی، ناگهان با ایده‌ی کاشتن ۹۹ درخت سیاه در برف و ثبت آن در فیلم، به‌عنوان پاسخی به خوابش، روبه‌رو می‌شود. این ایده او را به دوست قدیمی‌اش، اینسان، پیوند می‌زند؛ زنی که از فیلم‌سازی به نجاری در ججو روی آورده است. حادثه‌ی قطع‌شدن انگشتان اینسان، بستری‌شدنش در بیمارستان و گفت‌وگوهایشان درباره‌ی درد، بدن، خشونت و ادامه‌دادن به‌تدریج معنای خواب، پروژه‌ی درختان سیاه و «از هم جدا‌نشدن» را دگرگون می‌کند.

چرا باید کتاب از هم جدا نمی شویم را بخوانیم؟

کتاب از هم جدا نمی‌ شویم تجربه‌ی زیستن با خاطره‌ی خشونت، سوگ و جدایی را از زاویه‌ای بسیار نزدیک نشان می‌دهد. این کتاب بر جزئیات زندگی روزمره، دوستی دیرینه، پروژه‌ای ناتمام و پرسش مداوم از امکان ادامه‌دادن تمرکز کرده است و خواننده را به تأمل درباره‌ی رابطه‌ی بدن، حافظه و نوشتن فرامی‌خواند.

خواندن کتاب از هم جدا نمی شویم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب از هم جدا نمی‌ شویم به کسانی پیشنهاد می‌شود که به متن‌های تأمل‌برانگیز درباره‌ی رنج، سوگ، خشونت و اثرات دیرپای آن بر زندگی فردی علاقه‌مند هستند، به رابطه‌ی دوستی و هنر حساس‌اند و دوست دارند تجربه‌ی نوشتن را از زبان یک راوی دقیق و جزئی‌نگر دنبال کنند.

درباره هان کانگ

هان کانگ، نویسنده‌ی برجسته‌ی کره‌ی جنوبی، در ۲۷ نوامبر ۱۹۷۰ در شهر گوانگجو به دنیا آمد. او یکی از مهم‌ترین چهره‌های ادبیات معاصر آسیا به‌ شمار می‌رود و آثارش به‌دلیل نثر شاعرانه، نگاه عمیق به رنج انسانی و پرداختن به زخم‌های تاریخی و جمعی، در سراسر جهان مورد توجه قرار گرفته‌اند. نام او از رود هان، یکی از نمادهای شناخته‌شده‌ی کره، الهام گرفته شده است.

هان کانگ در خانواده‌ای اهل ادبیات رشد کرد. پدرش از نویسندگان شناخته‌شده‌ی کره بود و دیگر اعضای خانواده نیز در حوزه‌های نویسندگی و هنر فعالیت داشتند. او در نُه‌سالگی همراه خانواده به سئول نقل‌مکان کرد؛ مهاجرتی که تنها چند ماه پیش از وقوع قیام گوانگجو صورت گرفت. کانگ سال‌ها بعد، در دوران نوجوانی، به‌طور اتفاقی با تصاویر ثبت‌شده از این رویداد خونین مواجه شد. این تجربه تأثیر عمیقی بر جهان‌بینی او گذاشت و بعدها به یکی از سرچشمه‌های اصلی دغدغه‌های ادبی‌اش تبدیل شد؛ دغدغه‌هایی که حول خشونت، حافظه، فقدان و مقاومت انسانی شکل گرفته‌اند.

او در سال ۱۹۹۳ تحصیلات خود را در رشته‌ی زبان و ادبیات کره‌ای در دانشگاه یانسه به پایان رساند و سپس فعالیت حرفه‌ای خود را در عرصه‌ی ادبیات آغاز کرد. هان کانگ بین سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۸ در مؤسسه‌ی هنر سئول به تدریس نویسندگی خلاق پرداخت. همچنین در سال ۱۹۹۸ با حمایت شورای هنر کره در برنامه‌ی بین‌المللی نویسندگی دانشگاه آیووا شرکت کرد؛ تجربه‌ای که افق‌های تازه‌ای را به رویش گشود و ارتباطش را با جامعه‌ی ادبی جهان گسترش داد.

شهرت جهانی هان کانگ با انتشار رمان گیاه‌خوار به اوج رسید. این اثر در سال ۲۰۱۶ جایزه‌ی International Booker Prize را برای او و مترجمش به ارمغان آورد و نخستین رمان کره‌ای شد که به این موفقیت دست یافت. پس از آن، آثاری چون اعمال انسانی و از هم جدا نمی شویم نیز تحسین گسترده‌ی منتقدان و خوانندگان را برانگیختند.

اوج افتخارات ادبی او در سال ۲۰۲۴ رقم خورد؛ زمانی که موفق به دریافت Nobel Prize in Literature شد و به نخستین نویسنده‌ی اهل کره‌ی جنوبی و نخستین زن آسیایی تبدیل شد که این جایزه را دریافت کرده است.

این کتاب یا نویسنده چه جوایز و افتخاراتی کسب کرده است؟

هان کانگ در طول فعالیت ادبی خود جوایز و افتخارات متعددی کسب کرده است. از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به جایزه‌ی رمان کره‌ای برای رمان «بچه بودا» در سال ۱۹۹۹، جایزه‌ی هنرمند جوان امروز در سال ۲۰۰۰، جایزه‌ی ادبی یی سانگ برای «مارک مغولی» در سال ۲۰۰۵، جایزه‌ی ادبی دونگری برای «باد در حال وزیدن است» در سال ۲۰۱۰، جایزه‌ی ادبی من‌ها برای «اعمال انسانی» در سال ۲۰۱۴، جایزه‌ی بین‌المللی بوکر برای «گیاه‌خوار» در سال ۲۰۱۶، جایزه‌ی مالاپارت در سال ۲۰۱۷، جایزه‌ی ادبی کیم یو‌ـ‌جئونگ در سال ۲۰۱۸، جایزه‌ی مدیسی برای «از هم جدا نمی‌شویم» در سال ۲۰۲۳ و سرانجام جایزه‌ی نوبل ادبیات در سال ۲۰۲۴ اشاره کرد.

چه نسخه‌های دیگری از این کتاب در ایران منتشر شده است؟

انتشارات نگاه با ترجمه‌ی سارا مقدم‌ثابت، انتشارات دانش آفرین با ترجمه‌ی بهاره صادقی، انتشارات چترنگ با ترجمه‌ی علی قانع، انتشارات زرین اندیشمند با ترجمه‌ی محمد حشمدار و انتشارات ایهام با ترجمه‌ی نیما درویش در سال‌های مختلف و با عناوین مختلف این کتاب را منتشر کرده‌اند.

بخشی از کتاب از هم جدا نمی شویم

«گرمای خفه‌کنندهٔ شب سه هفته بود که کم نمی‌شد. باز هم زیر کولر خراب اتاق نشیمن‌ام دراز کشیده بودم، امیدوار به اینکه خوابم ببرد. چند بار دوش آب سرد گرفته بودم، اما تن خیس از عرق‌ام روی کف لُخت اتاق خنک نمی‌شد. سرانجام از حدود ساعت پنج صبح گرما کم‌وکمتر شد. ازآنجاکه خورشید حدود نیم ساعت دیگر طلوع می‌کرد، این کاهش دما می‌توانست موهبتی به حساب آید، هر چند ناچیز. اما احساس کردم شاید بالاخره خوابم ببرد و در واقع کم‌کم به خواب رفتم. وقتی دشت به زیر پلک‌های بسته‌ام خزید: روی ردیف چوب‌های سیاه برف می‌بارید؛ دانه‌های درخشان برف که شبیه بلورهای نمک بودند پیکرهای بی‌سرِودستِ پخش‌وپلا را تزئین می‌کردند، همه جلوی چشمانم مثل روز، زنده و شفاف.»