کتاب پینک فلوید و فلسفه

کتاب پینک فلوید و فلسفه (مراقب آن اصل باش، یوجین!) حاصل گردآوری جرج ای. رایش و ترجمه یاسر پوراسماعیل است و نشر لگا در سال ۱۳۹۸ آن را منتشر کرده است. این اثر از خلال ترانه‌ها، آلبوم‌ها و جهان فکری پینک فلوید به پرسش‌هایی می‌رسد که به زمان، مرگ، جنون، بیگانگی، پول، همدلی و زندگی مدرن مربوط‌ هستند. کتاب هم درباره‌ی این گروه موسیقی است هم نشان می‌دهد که چگونه می‌توان از مسیر موسیقی به بحث‌های فلسفی رسید و نسبت میان فرهنگ عامه و اندیشه را جدی‌تر دید. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب پینک فلوید و فلسفه

کتاب پینک فلوید و فلسفه (Pink Floyd and philosophy: careful with that axiom, Eugene!)، با گردآوری جرج ای. رایش، مجموعه‌ای از مقاله‌هاست که رابطه‌ی میان آثار پینک فلوید و پرسش‌های فلسفی را بررسی می‌کند. نقطه‌ی شروع بسیاری از بحث‌ها آلبوم‌ها و اجراهای شناخته‌شده‌ی گروه است، اما کتاب خیلی زود از شرح موسیقی فراتر می‌رود و به موضوعاتی مثل واقعیت، ادراک، زمان، مرگ، دیوانگی، رنج، سرمایه‌داری، صنعت موسیقی و امکان همدلی میان انسان‌ها می‌رسد. در متن، از سید برت، راجر واترز، دیوید گیلمور، نیک میسن و ریچارد رایت به‌عنوان چهره‌هایی یاد شده که هرکدام به‌نوعی در شکل‌گیری این جهان فکری نقش داشته‌اند. فضای اثر هم‌زمان تحلیلی و فرهنگی است و نشان می‌دهد که چگونه یک گروه راک می‌تواند بهانه‌ای برای فکرکردن به موضوعات فلسفی باشد.

کتاب پینک فلوید و فلسفه در فصل‌های گوناگون به‌سراغ موضوع‌های متنوعی می‌رود؛ از جایگاه پینک فلوید در فرهنگ عامه و نسبت آن با پانک و پراگرسیو راک تا خوانش‌هایی از نیمه‌ی تاریک ماه، دیوار، ای کاش اینجا بودی و جانوران. بعضی فصل‌ها بر مفهوم جنون و بیگانگی تمرکز دارند، بعضی بر تجربه‌ی شنیدن و دیدن و بعضی دیگر بر بازآفرینی آثار گروه در قالب‌های دیگر مثل رگی و داب. کتاب نشان می‌دهد که چرا ترانه‌ها و آلبوم‌ها برای نویسندگان مقاله‌ها به تجربه‌ای شخصی و فکری بدل شده‌اند. این اثر حال‌وهوایی دارد که در آن نقد موسیقی، تأمل فلسفی و خاطره‌ی فرهنگی کنار هم قرار می‌گیرند، بی‌آنکه متن به شرح صرف زندگی اعضای گروه محدود شود.

خلاصه کتاب پینک فلوید و فلسفه

کتاب پینک فلوید و فلسفه مجموعه‌ای از مقاله‌ها درباره‌ی این پرسش است که چگونه موسیقی پینک فلوید به مفاهیم فلسفی گره می‌خورد. نویسندگان مقاله‌ها از آلبوم‌ها، ترانه‌ها، اجراها و تصویرهای ماندگار گروه شروع می‌کنند و به بحث درباره‌ی زمان، مرگ، ترس، جنون، ازخودبیگانگی، پول، قدرت و امکان ارتباط واقعی میان آدم‌ها می‌رسند. بخشی از کتاب به جایگاه سید برت و تأثیر غیبت او بر جهان فکری گروه می‌پردازد و بخشی دیگر نسبت پینک فلوید را با فرهنگ عامه، صنعت موسیقی و تجربه‌ی مدرن بررسی می‌کند. حاصل کار خوانشی است که موسیقی را فقط در صدا نمی‌بیند، بلکه آن را راهی برای فکرکردن به زندگی و تناقض‌هایش می‌داند.

چرا باید کتاب پینک فلوید و فلسفه را بخوانیم؟

• این کتاب پیوند میان ترانه‌ها و آلبوم‌های پینک فلوید را با پرسش‌های فلسفی روشن می‌کند.
• خواننده با مطالعه‌ی این اثر می‌تواند مفاهیمی مثل زمان، مرگ، جنون، بیگانگی و همدلی را در بستری فرهنگی دنبال کند.
• کتاب نشان می‌دهد که چگونه موسیقی می‌تواند به بحثی جدی درباره‌ی زندگی مدرن و صنعت فرهنگ تبدیل شود.
• فصل‌های مختلف کتاب زاویه‌‌دیدهای متفاوتی را درباره‌ی گروه کنار هم می‌گذارند.
• این اثر برای کسانی مناسب است که می‌خواهند آلبوم‌هایی مثل نیمه‌ی تاریک ماه و دیوار را فراتر از شنیدن صرف، درک کنند.
• مقاله‌هایی درباره‌ی فرهنگ عامه، سینما و بازآفرینی موسیقاییْ دامنه‌ی بحث را گسترده‌تر می‌کند.

خواندن کتاب پینک فلوید و فلسفه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

• علاقه‌مندان به پینک فلوید که می‌خواهند لایه‌های فکری آلبوم‌ها و ترانه‌های این گروه را دقیق‌تر بشناسند.
• خوانندگانی که به پیوند میان موسیقی، فلسفه و فرهنگ عامه علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند درباره‌ی مفاهیمی مثل بیگانگی، جنون، زمان و مرگ در متن آثار هنری بیشتر بدانند.
• مخاطبانی که از مقاله‌های تحلیلی درباره‌ی آلبوم‌ها، فیلم‌ها و تجربه‌ی شنیدن موسیقی لذت می‌برند.
• دانشجویان و پژوهشگرانی که درباره‌ی نسبت هنر و اندیشه کنجکاوند.

درباره جرج ای. رایش

جرج ای. رایش (George A. Reisch) ویراستار اجرایی مجله‌ی فلسفی The Monist و ویراستار مجموعه‌ی Popular Culture and Philosophy است. او در زمینه‌ی فلسفه و پیوند آن با فرهنگ عامه فعالیت می‌کند و در تدوین و انتشار آثار متعدد این حوزه نقش داشته است.

بخشی از کتاب پینک فلوید و فلسفه

«پینک فلوید تازه شروع به نوشتن و ضبط نیمهٔ تاریک ماه کرده بود و هنوز به ستاره‌ای بین‌المللی بدل نشده بود؛ موقعیتی که قرار بود در طول دههٔ ۱۹۷۰ به آن دست یابد و در دومین آلبوم بزرگ‌اش، دیوار، در سال ۱۹۷۹ به اوج برسد. به همین دلیل است که این صحنه و محل اجرا نمی‌توانست کامل‌تر - یا طعن‌آمیزتر - از این باشد، چراکه این آمفی‌تئاتر سنگی بزرگ واقعاً دیواری مدّور است که مدّت‌ها قبل آجر به آجر ساخته شده بود و راجر واترز، نیک میسن، دیوید گیلمور و ریک رایت را از جهان خارج جدا می‌کرد. البته این آمفی‌تئاتر در اصل برای گرد هم آوردن مخاطبان زنده طرّاحی شده بود. پینک فلوید، با همان جدّیت و تمرکزی که رفته‌رفته به آن شهره می‌شد، بی‌تکلّف در حال اجرا است - برای خودش، برای یکدیگر، برای جمعی از تکنیسین‌های صدا. اجرایی عمومی در کار نیست، خبری از شوخی روی صحنه نیست، حمایت مالی هیچ شرکتی در کار نیست، از تبلیغات هم خبری نیست. کسانی که شاید با توقّع اینکه پینک فلوید را «بشخصه [از نزدیک]» ببینند تا مست کنند، نشئه شوند یا شلوغ‌بازی درآورند (یا هر سهٔ این‌ها)، شاید احساس کرده باشند که چیزی داشت از چنگ‌شان می‌گریخت. امّا هیچ مخاطبی حضور نداشت؛ پس این فیلم هیچ نشانی از کشمکش، مشخّصاً میان راجر واترز و مخاطبان به‌سرعت روبه‌فزونی که پینک فلوید در طول مابقی دههٔ ۱۹۷۰ برای‌شان می‌نواخت، ندارد؛ کشمکشی که رفته‌رفته در حال شکل گرفتن بود.»