کتاب اصول نظری و شیوه روان شناسی تحلیلی یونگ

کتاب اصول نظری و شیوه روان‌شناسی تحلیلی یونگ (سخنرانی‌های تاوی‌استوک) نوشته‌ی کارل گوستاو یونگ و با ترجمه‌ی فرزین رضاعی منتشر شده است. نشر ارجمند آن را منتشر کرده است. این کتاب متن ویرایش‌شده‌ی پنج سخنرانی یونگ در کلینیک تاوی‌استوک لندن است که در جمع پزشکان، روان‌پزشکان و درمان‌گران ایراد شده و سپس همراه با بخش‌های پرسش و پاسخ تدوین شده است. در این اثر، یونگ به‌زبان گفتاری و در قالب گفت‌وگو، شالوده‌ی نظریه‌ی خود درباره‌ی ساختار روان، ناخودآگاه فردی و جمعی، کهن‌الگوها، تحلیل رؤیا، تداعی کلمات و تصور فعال را توضیح داده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب اصول نظری و شیوه روان شناسی تحلیلی یونگ

کتاب اصول نظری و شیوه روان‌شناسی تحلیلی یونگ مجموعه‌ای از سخنرانی‌های کارل گوستاو یونگ در کلینیک تاوی‌استوک لندن است که برای حدود دویست پزشک و درمان‌گر ارائه شده و سپس همراه با بحث‌ها و پرسش و پاسخ‌ها پیاده و ویرایش شده است. یونگ در این جلسات با لحنی خودمانی اما دقیق، می‌کوشد خطوط اصلی دستگاه فکری خود را برای مخاطبانی که با فروید و آدلر آشنا هستند روشن کند. در کتاب اصول نظری و شیوه روان‌شناسی تحلیلی یونگ ابتدا پیشگفتاری از ای. آ. بنت آمده که زمینه‌ی تاریخی این سخنرانی‌ها، شیوه‌ی برگزاری جلسات، واکنش حضار و نقش آزمون تداعی کلمات در شکل‌گیری اندیشه‌های یونگ را شرح داده است. سپس مقدمه‌ی مترجم فارسی و مقدمه‌ای تحلیلی از سیداحمد جلیلی قرار گرفته که جایگاه یونگ را در پیوند با تصوف ایرانی، گستره‌ی دانش او در اسطوره‌شناسی، دین، فلسفه و انسان‌شناسی و دشواری ورود به جهان فکری او را توضیح داده است. در ادامه، متن پنج سخنرانی اصلی کتاب اصول نظری و شیوه روان‌شناسی تحلیلی یونگ آمده است. یونگ در سخنرانی اول ساختار خودآگاهی، مفهوم خودساره (ایگو)، چهار کارکرد حس، تفکر، احساس و شهود، و نسبت آنها با درون‌گرایی و برون‌گرایی را شرح داده است. در سخنرانی‌های بعدی به تمایز ناخودآگاه فردی و جمعی، مفهوم کهن‌الگو، تحلیل رؤیا، تصور فعال، انتقال و انتقال متقابل، و نیز نسبت فرآیندهای روانی با بدن و پدیده‌های روان‌تنی پرداخته است. بخش‌های پایانی هر سخنرانی شامل گفت‌وگوهای مفصل یونگ با روان‌پزشکان حاضر است که بسیاری از ابهام‌ها را در قالب مثال‌های بالینی و توضیح‌های جزئی روشن می‌کند.

خلاصه کتاب اصول نظری و شیوه روان شناسی تحلیلی یونگ

این کتاب بر پایه‌ی پنج سخنرانی، شالوده‌ی روان‌شناسی تحلیلی یونگ را از دل تجربه‌ی بالینی او بیرون می‌کشد. یونگ ابتدا خودآگاهی را به‌عنوان پوسته‌ای نازک بر اقیانوس ناخودآگاه تعریف می‌کند و با مفهوم خودساره، نقش آن را در سازمان‌دهی تجربه و حافظه توضیح می‌دهد. سپس چهار کارکرد حس، تفکر، احساس و شهود را به‌عنوان شیوه‌های اصلی ارتباط روان با جهان بیرون و درون معرفی می‌کند و نشان می‌دهد چگونه غلبه‌ی هر کارکرد، سنخ شخصیتی ویژه‌ای می‌سازد. در ادامه، تمایز ناخودآگاه فردی و ناخودآگاه جمعی و مفهوم کهن‌الگوها مطرح می‌شود؛ الگوهای اسطوره‌ای‌ای که در رؤیاها، خیال‌پردازی‌ها و اسطوره‌ها تکرار می‌شوند و به تجربه‌ی فردی شکل می‌دهند. یونگ روش‌های دسترسی به این لایه‌ها را از طریق آزمون تداعی کلمات، تحلیل رؤیا و تصور فعال شرح داده است و نشان می‌دهد چگونه هیجان، عقده، انتقال و تهاجم محتویات ناخودآگاه می‌تواند هم سرچشمه‌ی خلاقیت و هم منبع رنج روان‌نژندانه باشد.

چرا باید کتاب اصول نظری و شیوه روان شناسی تحلیلی یونگ را بخوانیم؟

این کتاب تصویری فشرده اما عمیق از دستگاه فکری یونگ عرضه می‌کند و مفاهیم پراکنده‌ی آثار او را در قالب گفت‌وگوهای زنده و مثال‌های بالینی کنار هم می‌نشاند. خواننده با خواندن آن می‌تواند نسبت میان خودآگاهی و ناخودآگاه، نقش کهن‌الگوها در رؤیا و فرهنگ، و جایگاه احساس، شهود و هیجان در تجربه‌ی انسانی را در چارچوبی منسجم‌تر درک کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

مطالعه‌ی این کتاب به دانشجویان و علاقه‌مندان روان‌شناسی، روان‌پزشکی و مشاوره، پژوهشگران اسطوره، دین و فرهنگ، و کسانی که درگیر فهم عمیق‌تری از رؤیا، نماد و ساختار شخصیت هستند پیشنهاد می‌شود؛ به‌ویژه افرادی که می‌خواهند با خود یونگ و شیوه‌ی اندیشیدن او روبه‌رو شوند.

بخشی از کتاب اصول نظری و شیوه روان شناسی تحلیلی یونگ

«روانشناسی در درجه اول علم خودآگاهی است و در درجه دوم علم روان ناخودآگاه. ما نمی‌توانیم ناخودآگاه را به صورت مستقیم بررسی کنیم زیرا ناخودآگاه واقعا ناخودآگاه است و ما ارتباطی با آن نداریم. ما فقط می‌توانیم در مورد آثار و نتایجی از خودآگاه صحبت کنیم که تصور می‌کنیم از ناحیه‌ای از ذهن تحت عنوان ناخودآگاه نشأت گرفته است. کانت در کتاب انسان‌شناسی آن را نیمی از جهان دانسته است. آنچه در مورد ناخودآگاه می‌دانیم مطالبی است که از راه خودآگاه بدانها دست یافته‌ایم. خودآگاهی امر بخصوصی است. در واقع پدیده‌ای بینابینی است. یک پنجم یا یک سوم و شاید حتی نصف حیات آدمی در وضعیتی ناخودآگاه سپری می‌شود. دوران اولیه خردسالی ما ناهشیار است و نیز هر شب ما وارد قلمرو ناخودآگاه خود می‌شویم، فقط در فواصل بین بیدار شدن و خوابیدن کم و بیش از درجاتی از خودآگاهی برخورداریم. حتی میزان روشنی خودآگاهی در این فواصل هم تا حدودی جای سؤال دارد. برای مثال ما معمولاً فرض می‌کنیم که پسر بچه یا دختربچه ۱۰ ساله هشیار است اما به‌آسانی می‌توان ثابت کرد که این فقط نوع خاصی از خودآگاهی است، زیرا ممکن است نوعی هشیاری بدون آگاهی به خودساره باشد. باید قبول کنیم که وقتی می‌گوییم «من»، هیچ معیار قاطعی وجود ندارد که نشان دهد ما تجربیات کاملی از «من» داریم. زیرا در این حالت ممکن است دریافت ما از خودساره هنوز به‌صورت تکه‌تکه باشد و احتمال دارد در آینده انسانها، چیزهای بسیار بیشتری در مورد خودساره بدانند. واقعیت این است که نمی‌توان حدی برای پایان یافتن چنین روندی تعیین کرد.»