کتاب جان های همدل

کتاب جان های همدل (Congenial Spirits: Selected Letters) گزیده‌ای از نامه‌های ویرجنیا وولف به خانواده، دوستان، نویسندگان و منتقدان هم‌دوره‌اش است و تصویری زنده و چندوجهی از زندگی و ذهن این نویسنده می‌سازد. این نامه‌ها از دوران کودکی و نوجوانی وولف آغاز می‌شود، از سال‌های افسردگی، سوگ‌های پیاپی، شکل‌گیری گروه بلومزبری، تجربه‌ی نوشتن رمان‌ها و جستارها می‌گذرد و تا سال‌های پایانی زندگی او امتداد پیدا می‌کند. فرزانه قوجلو این نامه‌ها را انتخاب و ترجمه و نشر خوب منتشر کرده است. نسخه الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب جان های همدل

کتاب جان های همدل، با انتخاب و ترجمه‌ی فرزانه قوجلو، اثری فراتر از یک مجموعه‌ی مکاتبات ساده است؛ این کتاب در واقع یک زندگی‌نامه‌ی خودنوشت و تحلیلی است که از میان بیش از چهارهزار نامه‌ی ویرجینیا وولف استخراج شده است. متن این نامه‌ها با مقدمه‌هایی تخصصی از چهره‌هایی چون هرماینی لی و جوآن تراوتمن بنکس همراه شده تا خواننده با بافتار اجتماعی، ادبی و روانی هر دوره از زندگی او آشنا شود. این اثر با مروری بر سال‌های کودکی در هاید پارک گیت آغاز شده و با عبور از سال‌های سوگ، شکل‌گیری حلقه‌ی بلومزبری و تأسیس انتشارات هوگارت، تصویری چندبعدی از این نویسنده‌ی پیشرو ارائه می‌دهد.

در این مجموعه، نامه‌ها به مثابه‌ی صحنه‌ای برای خودآفرینی و میزبانی دوستانه توصیف شده‌اند؛ جایی که وولف با ظرافت تمام، لحن خود را برای هر مخاطب تغییر می‌دهد. او در مکاتبه با چهره‌هایی چون ویتا سکویل‌وست، لیتون استریچی و راجر فرای، گاه شوخ‌طبع و عشوه‌گر و گاه تند، رقابت‌جو و حساس است. نویسندگان مقدمه‌ها با واکاوی این نامه‌ها، نشان می‌دهند که چگونه وولف الگوی سنتی نامه‌نگاری زنانه را دگرگون کرد و از دل شایعه‌ها، اندوه‌ها و دغدغه‌های روزمره، به تبیین نظریات ادبی و سیاسی خود پرداخت. جان های همدل با ترکیب روایت‌های تاریخی و صدای مستقیم نویسنده، بستری فراهم کرده تا مخاطب با وجوه کمتر دیده‌شده‌ی شخصیت وولف و نبوغ او در برقراری ارتباط انسانی آشنا شود.

خلاصه کتاب جان های همدل

متن کتاب جان های همدل از دو بخش تشکیل شده است: مقدمه‌هایی تحلیلی از هرماینی لی و جوآن تراوتمن بنکس، و سپس خود نامه‌های وولف که به‌ترتیب زمانی و همراه با توضیحات کوتاه تنظیم شده‌اند. هرماینی لی در پیشگفتار خود، جان‌های همدل را منتخبی غنی معرفی کرده که پس از انتشار شش جلد کامل نامه‌ها فراهم شده و با افزودن چند نامه‌ی تازه‌یافته، تصویر زندگی وولف را کامل‌تر کرده است. او با آوردن نمونه‌هایی از نامه‌ها نشان می‌دهد که چگونه وولف در مکاتباتش همزمان می‌تواند دلربا، گزنده، متکبر، مهربان، شایعه‌ساز، نگران سیاست و شیفته‌ی ادبیات باشد. در این بخش، به‌ طور خاص به نامه‌هایی اشاره شده که در آن‌ها وولف درباره‌ی هنری جیمز، کیتس، راجر فرای، فاشیسم، جنگ، و نیز درباره‌ی دوستان و خویشاوندانش می‌نویسد و از خلال همین جزئیات، تاریخ خصوصی و عمومی درهم می‌آمیزد. 

جوآن تراوتمن بنکس نیز در مقدمه‌ی بلند خود، نامه‌ها را به‌ مثابه‌ی نوعی میزبانی فرهنگی می‌بیند. او از آداب‌نامه‌نویسی زنان در آغاز قرن، نقش مادر وولف، و این‌که چگونه وولف از الگوی زن متواضع و میزبان خاموش فاصله گرفته و نامه را به عرصه‌ای برای بازی زبانی، شوخی، شایعه، همدردی و خودآفرینی تبدیل کرده، سخن گفته است. بنکس نشان می‌دهد که وولف برای هر دوست، موضوع و لحنی ثابت می‌سازد؛ با راجر فرای درباره‌ی هنر، با لیتون استریچی درباره‌ی کتابخوانی، با فورستر درباره‌ی نوشتن و با کلایو بل درباره‌ی عشق حرف می‌زند. در این تحلیل، نامه‌ها همچون آینه‌هایی چندگانه تصویر می‌شوند که هم دوستان را بازتاب می‌دهند و هم خود وولف را. بنکس همچنین به نسبت میان نامه‌ها و یادداشت‌های روزانه می‌پردازد و این پرسش را طرح می‌کند که ویرجینیای واقعی را باید در کدام‌ یک جست. او نتیجه می‌گیرد که در این منتخب فشرده، وولفی ظاهر می‌شود که هم آسیب‌پذیرتر است و هم شادتر و خندان‌تر از آنچه معمولاً در روایت‌های زندگی‌نامه‌ای دیده می‌شود؛ زنی که با وجود بیماری‌های روحی و پایان تراژیک، دهه‌ها عاقل، پرکار و بذله‌گو زیسته است.

چرا باید کتاب جان های همدل را بخوانیم؟

این کتاب فرصتی است برای دیدن ویرجینیا وولف در حال زندگی‌کردن، در لحظه‌های روزمره، در شوخی‌ها، دل‌نگرانی‌ها، خشم‌ها و مهربانی‌هایش. خواننده می‌تواند مسیر شکل‌گیری صدای او را از لابه‌لای نامه‌های کودکانه و نوجوانی تا مکاتبات پخته‌ی سال‌های بلوغ دنبال کند و ببیند که چگونه تجربه‌ی سوگ، بیماری، دوستی، عشق، سیاست و کار حرفه‌ای در زبان او رسوب کرده است. جان های همدل این امکان را می‌دهد تا ریشه‌های آثار او را در نامه‌هایی ببینیم که در آن‌ها آزادانه درباره‌ی نوشتن، خواندن، دوستی و ترس‌هایش حرف زده است.

خواندن کتاب جان های همدل را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن جان های همدل به کسانی پیشنهاد می‌شود که به زندگی و آثار ویرجینیا وولف علاقه‌مندند و می‌خواهند او را فراتر از رمان‌ها و جستارهایش بشناسند. کتاب برای دانشجویان و پژوهشگران ادبیات، مطالعات زنان، و تاریخ فرهنگی نیز منبعی مناسب به شمار می‌رود.

درباره ویرجینیا وولف

ویرجینیا وولف (Virginia Woolf) (۱۸۸۲-۱۹۴۱)، نویسنده، جستارنویس، منتقد، از پیشگامان مدرنیسم ادبی و یکی از برجسته‌ترین داستان‌نویسان قرن بیستم است که با سبک جریان سیال ذهن شناخته می‌شود. او در خانواده‌ای روشنفکر پرورش یافته بود ولی به‌ دلیل سنت‌های جنسیتی زمانه‌اش از تحصیلات رسمی آکادمیک محروم شد. با این وجود، با کمک کتابخانه‌ی غنی پدرش و پیوند با حلقه‌ی فکری بلومزبری توانست رشد کند و به یکی از نویسندگان، منتقدین و نظریه‌پردازان ادبی مهم عصر خود تبدیل شود. «خانم دالووی»، «اورلاندو»، «موج‌ها» و «به‌ سوی فانوس دریایی» از شاخص‌ترین آثار این نویسنده به شمار می‌روند. وولف علاوه بر نویسندگی، در قامت یک ناشر پیشرو و متفکری فمینیست نیز نقشی کلیدی در تاریخ ادبیات ایفا کرد. او با همراهی همسرش، لئونارد وولف، انتشارات هوگارت را تأسیس کرد که بستری برای کشف و معرفی نویسندگانی چون تی. اس. الیوت و کاترین منسفیلد شد. ضمن این‌که «اتاقی از آن خود» او هنوز هم یکی از متون بنیادین در نقد ادبی فمینیستی به شمار می‌رود که بر ضرورت استقلال مالی و فکری زنان تأکید دارد. با تمام این موفقیت‌ها، زندگی وولف همواره با افسردگی گره خورده بود تا نهایتاً به مرگی خودخواسته ختم شد.

بخشی از کتاب جان های همدل

«سه‌شنبه [۲۰ دسامبر ۱۹۰۶]

کلایو عزیزم،

کاش از خودت توصیفی می‌دادی؛ از خطوط صورتت، از استعدادهایت، از توقع‌‌هایت و از پدر و مادرت که می‌توانستیم دقیقاً بدانیم تو کی هستی و چه هستی و گذشته از همه‌چیز، درخور ونسا هستی یا نه. در نگاه کلی، به نظر می‌رسد که هیچ‌کس درخور او نیست؛ اما ازآنجاکه تو غریبه هستی، هیچ‌‌چیزی درباره‌ات نمی‌دانیم. فقط به تو می‌فهماند که شهرت او به چه خاطر است، شاید خودت از قبل بدانی. کم‌کم آرزو می‌کنم ونسا اندکی متفاوت‌تر بود اما کل روز سجده‌کنان و سراپا تسلیم، در برابر معبد او ادای احترام می‌کنم و حدس می‌زنم بوی کُندر در دشت‌های ویلشر نیز در هوا پخش می‌شود. آخرین نیایشگر او فیلیپا استریچی است که امروز با من ناهار خورد. از نگاه او، ونسا بسیار تحسین‌برانگیز است. می‌توانی این تحسین را ارزشمند بدانی. او فکر می‌کند هیچ مردی ارزش ونسا را ندارد. اگر لازم باشد، می‌توان این نامه را به دو بخش مساوی تقسیم کرد، اما غریزه‌ام به من می‌گوید که یک کلمه برای هر دوی شما کافی است.

با احترام

ارادتمند»