کتاب ارتش ایران ساسانی

کتاب ارتش ایران ساسانی نوشتهٔ دیوید نیکول و ترجمهٔ محمد آقاجری است. گروه انتشاراتی ققنوس این کتاب را منتشر کرده است. این اثر در باب ارتش ایران در آغاز سدهٔ سوم تا نیمهٔ سدهٔ هفتم میلادی است.

درباره کتاب ارتش ایران ساسانی

ارتش ساسانیان، میراث‌دار ارتش اشکانیان، بیش از ۴۰۰ سال از خاک ایران پاسداری کرد و در این مدت طولانی، با دفع دشمنان متعدد، نقشی بی‌نظیر در تاریخ ایران ایفا کرد. این دستاورد بزرگ، با توجه به جمعیت کمتر ایران در مقایسه با امپراتوری‌های بزرگی مانند روم، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. عوامل متعددی در موفقیت این ارتش مؤثر بودند. عواملی مانند میهن‌دوستی، خودشناسی، دلاوری و تعهد به باورهای دینی، انگیزه‌های قوی برای سربازان ایجاد می‌کردند. علاوه‌بر این، استفاده از شیوه‌های جنگی مبتنی بر تحرک سریع و جنگ از راه دور، به ارتش ایران امکان می‌داد تا با وجود جمعیت کمتر، در نبردها پیروز شود. کتاب ارتش ایران ساسانی نوشته دیوید نیکول، به بررسی جنبه‌های فنی این ارتش می‌پردازد. دیوید نیکول، که یک متخصص تاریخ نظامی است، در این کتاب اطلاعاتی دربارهٔ جنگ‌افزارها، رزم‌شیوه‌ها و ساختار ارتش ساسانی ارائه داده است. با این حال، برخی از نظرات نویسنده دربارهٔ وضعیت اجتماعی ایران در دورهٔ ساسانیان و تأثیرپذیری ارتش ساسانی از ارتش‌های بیابانگرد آسیای میانه، با انتقادهایی روبرو شده است. به طور کلی، این کتاب با وجود حجم کم خود، اطلاعات مفیدی دربارهٔ ارتش ساسانی ارائه می‌دهد و به خوانندگان کمک می‌کند تا با یکی از مهم‌ترین ارتش‌های تاریخ ایران آشنا شوند.

خواندن کتاب ارتش ایران ساسانی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب تاریخ ایران پیش از اسلام پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب ارتش ایران ساسانی

«صفیر شیپورها آغاز حمله را اعلام می‌داشت و روحیهٔ سربازان را حفظ می‌کرد، نواختن طبل در جنگ نیز خاص خاورزمین بود، و یک طبال چیره‌دست ارتش چنان اهمیتی برای ادارهٔ میدان نبرد داشت که مرگ وی ممکن بود به گریز همهٔ سپاه بینجامد. تا سدهٔ ششم میلادی کمانداران ساسانی معمولاً در صفوفی به‌هم‌چسبیده به پیش می‌رفتند و تیرهای خود را با دستور مافوق پرتاب می‌کردند. ارتش ساسانی همچنین حمله‌های پیاده‌ای را هم ترتیب می‌داد. به طور نظری، مرکز ارتش باید بر زمین بلندی قرار می‌گرفت و سواره‌نظام پیشاپیش و کمانداران در سمت چپ جای می‌گرفتند. ارتش ساسانی در سدهٔ پنجم میلادی در نبردی که به طور دقیق توصیف شده، اما به فاجعه انجامید، در برابر حمله‌های هون‌های سفید هپتالی به سه قسمت تقسیم شد و صفی واحد در هشت ردیف تشکیل داد. چنین تشکل ایستایی وجه اشتراک چندانی با "برنامهٔ جنگی سنتی شاهنشاه"، آن‌گونه که در کتابی فارسی از سدهٔ سیزدهم میلادی، یعنی آداب الحرب آمده است، نداشت، اما همانند روش جنگی هندی‌ها به گونه‌ای بود که به گفتهٔ همان کتاب، گرشاسپ (نیای رستم) آن را ابداع کرده بود. احتمالاً این روش یکی از برنامه‌های جنگی اولیهٔ ساسانیان بوده است، در حالی که "برنامهٔ جنگی شاهنشاه" بازتابی بود از رزم‌شیوه‌های جدید ساسانی که پس از برخی شکست‌ها به دست هون‌ها در پیش گرفته شده بود. ساسانیان احتمالاً از روش جنگی پنج‌بخشی، که نخستین تازیان مسلمان به کار می‌بردند، استفاده نمی‌کردند، چون این روش در اساس اندیشه‌ای سامی بود که برای دشمنان خاورمیانه‌ای به کار می‌رفت. مبانی شیو نظامی ساسانیان، آن‌گونه که در آثار اسلامی آمده است، ارتباطی به ایده‌های جنگی یونانی و رومی نداشت، گرچه اصطلاحات فنی یونانی را به کار می‌گرفت. ساسانیان روش کارآمد خود را برای برآورد تلفات داشتند. هر سرباز پیش از نبرد پیکانی را درون سبدی می‌انداخت. پس از نبرد، جان به در بردگان هر یک پیکانی از سبد برمی‌داشتند و پیکان‌های باقیمانده بیان‌کنند تلفات ارتش بود. در این جنگ‌ها، ساسانیان معمولاً اسیرانی می‌گرفتند تا به عنوان برده بفروشند یا در نواحی دورافتادهٔ شاهنشاهی خود سکونتگاه‌هایی ایجاد کنند»