کتاب پارادوکس قدرت

کتاب پارادوکس قدرت نوشتهٔ داکر کلتنر و ترجمهٔ ساناز آیتی است. نشر مون این کتاب را منتشر کرده است. نویسنده در این کتاب از رمز تأثیرگذاری و ترس از شکست سخن گفته است.

درباره کتاب پارادوکس قدرت

هدف کتاب پارادوکس قدرت (The Power Paradox How We Gain and Lose) ارائهٔ الگویی برای زندگی اجتماعی است؛ الگویی که ارتباطات روزمره و درنهایت کلیت زندگی ما را شکل می‌دهد. این الگو قرار است تعیین کند که رابطهٔ نامشروع داشته باشیم، قانون‌شکنی کنیم، دچار شیدایی شویم، از افسردگی ویران شویم، از بیماری جوان‌مرگ شویم یا نه. برای زندگی‌مان هدف داشته باشیم و آن را به ثمر برسانیم. داکر کلتنر این الگو را بارها در مطالعات علمی‌ خود در ۲۰ سال گذشته دیده‌ و به آن «پارادوکس قدرت» می‌گوید.

حرف اصلی در پارادوکس قدرت این است: ما به قدرت می‌رسیم و بعد برای اینکه به بهترین‌ها برسیم در دنیای اطرافمان دست می‌بریم، اما به دلیل بدترین جنبهٔ قدرت، از این قدرت سقوط می‌کنیم. برای ایجاد تغییر در دنیای اطرافمان زندگی دیگران را بهبود می‌بخشیم، اما همین قدرت و امتیاز داشتن سبب می‌شود در بدترین لحظات مثل افراد اجتماع‌ستیز رفتار کنیم: کنترل‌نشدنی و تکانشی.

به عقیدهٔ نویسندهٔ کتاب حاضر نحوهٔ برخورد ما با پارادوکس قدرت تعیین می‌کند که زندگی شخصی و کاری‌مان چگونه باشد. همین نحوهٔ برخورد است که تعیین می‌کند ما و عزیزانمان تا چه حد احساس خوشبختی کنیم. این قدرت است که میزان همدلی، سخاوت، رفتار مدنی، نوآوری، دقت و هوش و قدرت جمعی جوامع و شبکه‌های ارتباطی و اجتماعی را تعیین می‌کند. نحوهٔ اثرگذاری ما در مواجهه با پارادوکس قدرت شبیه سنگی است که در آب می‌افتد؛ الگوهای خانوادگی و شغلی ما و محله‌ای را که در آن زندگی می‌کنیم، شکل می‌دهد. حتی بر الگوهای دیگر سازمان‌دهی اجتماعی نیز که جوامع و مبارزات سیاسی کنونی ما را تعریف می‌کند، اثر می‌گذارد: خشونت جنسی، تعصب و تبعیض علیه سیاه‌پوستان، آسیایی‌ها، لاتین‌تبارها و فقر و نابرابری سازمان‌یافته. مدیریت درست پارادوکس قدرت برای سلامت جامعه ضروری است.

خواندن کتاب پارادوکس قدرت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران آثار موفقیت و خودیاری پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب پارادوکس قدرت

«بی‌قدرتی و پارادوکس قدرت را نمی‌توان از هم جدا کرد. از برخی جهات، نوع پاسخ جامعه به بی‌قدرت‌ترین افراد همان چیزی است که تعیین می‌کند آن جامعه تا چه حد در برابر پارادوکس قدرت آسیب‌پذیر است. در واقع جوامع بر اساس نحوهٔ رفتار با آسیب‌پذیرترین و ناتوان‌ترین افراد قضاوت می‌شوند. با توجه به نیازهای بی‌قدرتان در اطرافمان، می‌توانیم از توان خود در راه خیر استفاده کنیم و به جامعه کمک کنیم. همان‌طور که دیدیم، قدرت واقعی یعنی کمک به دیگران، و با تمرکز بر دیگران هم حفظ می‌شود. غالباً دیگران همان بی‌قدرتان‌اند. درک علل و پیامدهای بی‌قدرتی به آگاهی ما از دیگران وسعت می‌بخشد و ما را در برابر پارادوکس قدرت مصون می‌کند و البته اگر به خود اجازه دهیم در برابر پیامدهای بی‌قدرتی بی‌اعتنا یا کور باشیم، می‌تواند به پارادوکس قدرت منجر شود. توجه به مصائب بی‌قدرتان و علل بی‌قدرتی، مهم‌ترین گام برای رهایی از این پارادوکس است.

دربارهٔ اینکه چرا فرودستان و افراد کم‌قدرتمثل همسایه‌های من در کایو درایو ضعف جسمی دارند و نمی‌توانند سلامت جسمی خود را در جامعه تأمین کنند، بحث بسیار است. نظریه‌پردازی ساده‌انگارانه می‌گوید فرودستان به تحصیل اهمیتی نمی‌دهند؛ کوته‌فکرند یا تصمیمات بد می‌گیرند؛ توانایی به تأخیر انداختن پاداش را ندارند و عادت‌های بدی دارند که عمرشان را کوتاه می‌کند. نظریه‌های درون‌نگرانه و سیاست‌ورزانه‌تر، چند قدم جلوتر می‌روند و استدلال می‌کنند که فرودستان و بی‌قدرتان تنبل‌اند، لذت‌جو هستند و به‌جای سخت‌کوشی از کمک‌های دولتی سوءاستفاده می‌کنند.

این حرف‌ها هیچ شباهتی به تجربهٔ من در کایو درایو ندارد. همسایه‌های ما عمیقاً به خانواده، محیط و جامعه اهمیت می‌دادند. بچه‌ها در مدرسه نمرات بالا می‌خواستند و تلاش زیادی می‌کردند، اما موفق نشدند. والدین در آموزش اخلاق به فرزندان خود بسیار سرمایه‌گذاری می‌کردند. والدین و نوجوانان در مشاغل سخت کار می‌کردند، آن هم در رستوران‌ها، در کارخانهٔ چوب، بنّایی، در مک‌دونالد و در انبارهای میوه که معمولاً کار در آن‌ها خسته‌کننده، مهلک و با دستمزد ناچیز بود. بی‌توجهی و راحت‌طلبی نبود. چیز دیگری بود که زندگی همسایه‌هایمان را تضعیف می‌کرد.»