کتاب رمان نویسی در وقت اضافه (جلد دوم)

کتاب رمان نویسی در وقت اضافه (جلد دوم) نوشتهٔ محسن سلیمانی است. انتشارات علمی و فرهنگی این کتاب در حوزهٔ نویسندگی را منتشر کرده است.

درباره کتاب رمان نویسی در وقت اضافه (جلد دوم)

محسن سلیمانی در کتاب رمان نویسی در وقت اضافه (جلد دوم) تجربه‌های خود از نوشتن را به خواننده انتقال داده است. او در این کتاب، جمع‌بندی نظریه‌های رمان‌پژوهانی را ارائه داده‌ که خود رمان‌نویس هستند. به عبارت دیگر محسن سلیمانی نظریه‌های رمان‌نویس‌ها را با تجربه‌های سال‌های طولانی تدریس، پژوهش و ترجمه در این رشته درآمیخته‌ و با ساماندهی، بسته‌بندی، و زبان خود و نیز با مثال‌هایی که پیدا یا خلق کرده‌، در کتاب حاضر جمع‌آوری کرده است. نویسنده در طول نگارش کتاب، برای هر سخن مثالی آورده است؛ چراکه مثال‌ها زودتر و روشن‌تر مفاهیم را منتقل می‌کنند. این رمان در دو بخش با عناوین «پیش‌ از نگارش» و «هنگام نگارش» نوشته شده است. فصل‌های اول تا پنجم در بخش اول و فصل‌های ششم تا نوزدهم در بخش دوم قرار دارند. نویسنده در این اثر به پرسش‌هایی همچون «چرا رمان می‌نویسیم؟» و «رمان‌نویس چگونه آدمی است؟» نیز پاسخ داده است.

خواندن کتاب رمان نویسی در وقت اضافه (جلد دوم) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به کسانی که می‌خواهند نگارش رمان خود را آغاز کنند، پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب رمان نویسی در وقت اضافه (جلد دوم)

«فصل بیستم: هر سوژه چند طرح داستانی دارد؟

غالباً از روی هر سوژه می‌توان طرح‌هایی گوناگون نوشت؛ به این معنی که از روی یک سوژه می‌توان پنج یا ده (یا به قول برخی حتی صد) طرح گوناگون نوشت. مثلاً می‌توان با دست بردن در اجزای آن‌ها یا عوض کردن نوع عناصری مثل حوادث، شخصیت‌ها، عوامل بحران‌زای درونی یا بیرونی شخصیت، فضا و محل وقوع، الگوهای طرح (مثلاً الگوی انتقام را تبدیل به الگوی فرار کرد؛ ← فصل سیزدهم)، یا قالب آن‌ها (رمان جنایی را تبدیل به رمان عشقی کرد؛ ← فصل‌های شانزدهم تا نوزدهم)، به طرحی با ساختاری دیگر رسید. در این مورد نباید تنبلی کرد؛ چون تنبلی اولیه در نوشتن طرح‌های مختلف، کار شما را در مراحل بعد سخت‌تر می‌کند. هنگامی که سوژهٔ خوبی به ذهنتان می‌رسد، یا حتی وقتی که می‌خواهید با تغییر و بازپروری یا به‌اصطلاح فرآوری سوژه‌های دیگران، به طرحی نو برسید، بهتر است به تغییرات کم یا اولین طرح بسنده نکنید. در این موقع، باید بی‌حوصلگی را کنار بگذارید و بارها اجزای سوژهٔ خود را تغییر دهید و ده‌ها طرح را روی کاغذ بیاورید. مسلماً نتیجهٔ کار به نفع شماست؛ چون در این صورت، امکانات بهتری دارید تا بهترین طرح و گزینه را انتخاب کنید. به علاوه، کار شما موقع نوشتن رمان نیز آسان‌تر می‌شود. در غیر این صورت، مجبورید ضمن کار، بارها سوژهٔ خود را دست‌کاری و طرح خود را عوض کنید و رمان را از اول بنویسید.

اجزای متفاوت، طرح‌های متفاوت

هر تغییری در اجزای سوژه، امکانات جدیدی برای رمان شما ایجاد و طرح شما را عوض می‌کند. اگر شخصیت شما یک کارمند باشد، با نوع امکاناتی که یک رئیس‌جمهور یا یک دانشجو در اختیار رمان شما می‌گذارد فرق می‌کند. مثلاً شعاع نیازها، تعداد ارتباط‌ها، توانایی‌ها، و اختیارات یک کارمند با یک رئیس‌جمهور یا یک کارگردان درجه‌یک سینما یا یک وکیل یکسان نیست؛ بنابراین، می‌توانید در یک سوژهٔ داستانی جای یک کارمند بنویسید یک کارگردان سینما یا یک وکیل و بعد ببینید سیر اتفاقات و حوادث چقدر تغییر می‌کند. همین‌طور است محل وقوع. در رمانی که در اهواز رخ می‌دهد، نوع امکانات، سطح روابط، مسائل فرهنگی، مناسبات اداری، و وسعت و تنوع صحنه‌ها متفاوت با رمانی است که در ساوجبلاغ رخ می‌دهد.»