کتاب ‏‫اسرار و ابزار طنز‌نویسی

کتاب اسرار و ابزار طنزنویسی حاصل نگارش، تدوین و ترجمهٔ محسن سلیمانی است. انتشارات سوره مهر این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر گفتارهایی درمورد طنزنویسی را در بر گرفته است.

درباره کتاب اسرار و ابزار طنزنویسی

کتاب اسرار و ابزار طنزنویسی با فصلی درمورد اصول طنزنویسی آغاز شده و روال طنزنویسی در ۲ نشریهٔ مشهور طنز ایران را نیز تشریح کرده است؛ «توفیق» و «گل‌آقا». فصل دوم دربارهٔ قالب‌های طنزنویسی است و فصل سوم هم «طنزنویسی به روایت طنزنویسان» نام گرفته است.

این اثر گفتارهایی درمورد طنزنویسی از زبان وودی آلن، آرت بوخوالد، استیو مارتین، مل بروکس، دیوید بوچیئر، ملوین هلیتزر، محسن سلیمانی، دیو باری،‌ دیوید ایوانز، روی پال نلسون، جان کچوبا، منوچهر احترامی، کیومرث صابری، ابوالفضل زرویی نصرآباد، عمران صلاحی و... را در بر گرفته است.

خواندن کتاب اسرار و ابزار طنزنویسی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران هنر طنزنویسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخش‌هایی از کتاب اسرار و ابزار طنزنویسی

«استفاده از واژه‌هایی مثل‌ طنز فاخر یا طنز عفیف یا طنز اخلاقی، مثل این است که بگوییم فوق‌لیسانسِ تحصیل‌کرده،‌ یا پزشکِ مداواگر!‌ عفت لازمه طنز است. اگر عفت در طنز نباشد، می‌شود هزل یا هجو. این‌ها تعریف در تعریف است. من چندان قائل به این تعریف در تعریف‌ها نیستم. البته فکر می‌کنم این تعریف‌ها را اهل اخلاق و افراد دلسوز وضع می‌کنند تا فاصله‌ای بگذارند بین طنز و هجو و هزل. چون الآن همه این‌ها دارد به اسم طنز ارائه می‌شود؛ مثلاً‌ تلویزیون وقتی یک کار «فکاهی» خیلی خوب پخش می‌کند، می‌گوید یک بخش «طنز» را باهم می‌بینیم! من می‌گویم حالا این چه اصراری‌ است که بگویید این طنز است؟! این فکاهی‌ است. چون این‌طوری ذائقه مخاطب به اشتباه می‌افتد، چراکه تعریفی که این رسانه به او می‌دهد اشتباه بوده است. مثال من همیشه در این مورد این است که می‌گویم فرض کنید‌ شما به یک مهمانی می‌روید و به شما یک قیمه فوق‌العاده خوشمزه می‌دهند و شما هم میل می‌کنید. بعد زن صاحب‌خانه می‌گوید: ببخشید، این قورمه‌سبزی ما زیاد خوب نشده بود و شما هم زیاد نخوردید! اما شما می‌گویید: نه، اتفاقاً قیمه خیلی خوشمزه‌ای بود، خیلی هم خوردم. اما ایشان می‌گویند: ‌ای وای، یعنی می‌گویید قورمه‌سبزی بد شده بود؟ چون ذهنیت ایشان این است که جلوی مهمان فقط باید قورمه‌سبزی گذاشت! بنابراین هر اسم دیگری هم که شما روی آن غذا بگذاری برایش قابل‌ قبول نیست. من می‌گویم کسی که هجوپرداز است و هجو عالمانه و درستی می‌نویسد، به‌مراتب شرف دارد به ابوالفضل زرویی که طنز می‌نویسد و طنز بد و خارج از قاعده می‌نویسد! اما از طرف دیگر ذائقه مردم هم مسموم شده. به خاطر اینکه به اسم طنز همه‌چیز به خورد آن‌ها داده شده و حالا شما اگر بخواهید طنز را از هجو و فکاهی تفکیک کنید نمی‌توانید. درست است که طنز و هزل و هجو و شوخ‌طبعی و فکاهه و... همگی باعث خنده و نشاط می‌شوند، اما این‌ها باهم یکی نیستند. برای همین گاهی وقتی می‌گوییم هشتاد ‌درصد آثار عبید زاکانی هزل یا هجو است و شاید کمتر از بیست درصدش طنز است، همه احساس می‌کنند داریم به عبید توهین می‌کنیم! در صورتی ‌که عبید هجوپرداز و هزّال بسیار توانمندی ا‌ست و اتفاقاً خودش هم معترف است که در خیلی جاها هزل می‌گوید.»