کتاب جنگ های صلیبی

کتاب جنگ های صلیبی نوشتهٔ تیموتی لوی بییل و ترجمهٔ سهیل سمی است. گروه انتشاراتی ققنوس این کتاب را منتشر کرده است. این اثر در باب تاریخ جهان است.

درباره کتاب جنگ های صلیبی

کتاب جنگ های صلیبی (The Crusades) جلد ۳۳ از مجموعهٔ «تاریخ جهان» است. جنگ‌های صلیبی جنگی است که در اوایل قرن یازدهم میلادی به‌درخواست پاپ اعظم و با لشکرکشی ششصد هزار مسیحی به اورشلیم آغاز شد. گفته شده است که احتمالاً جنگ‌های صلیبی یکی از پرشورترین، چشم‌گیرترین و فوق‌العاده‌ترین حادثه‌های قرون‌وسطی بوده است. «پاپ اوربانوس دوم» در جواب درخواست کمک «آلکسیوس کومننوس»، امپراتور جدید بیزانس که سعی در بازپس‌گیری اراضی ازکف‌داده‌اش در آسیای صغیر داشت، می‌بایست خیل عظیم مردم اروپا را متقاعد می‌کرد که سلاح برگیرند و هزاران مایل پیش روند تا از امپراتوری بیگانه در سرزمینی بیگانه و علیه دشمنی ناشناس دفاع کنند؛ ازاین‌رو پاپ در نوامبر سال ۱۰۹۵ میلادی در شهر کلرمون - فران (واقع در جنوب فرانسه) شورایی متشکل از رهبران محلی کلیسا تشکیل داد و در آن شهر یکی از هیجان‌برانگیزترین سخنرانی‌های تاریخ را برای شنواترین مخاطبان دنیا ایراد کرد. این سرآغاز جنگ‌های صلیبی بود؛ تلاشی برای ارائهٔ تصویری غلو‌آمیز دربارهٔ موفقیت‌های ترک‌های مسلمان در اورشلیم.

خواندن کتاب جنگ های صلیبی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب تاریخ جهان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب جنگ های صلیبی

«برنار، کنراد امپراتور آلمان را به خدمت می‌گیرد

لوئی هفتم گرچه پادشاهی خوب و مسیحی‌ای ایثارگر بود، نه در هنرهای شوالیه‌گری مهارتی داشت، نه تجربه فرماندهی و رهبری داشت. بنابراین، او برنار را گسیل کرد تا کنراد امپراتور آلمان را متقاعد کند که به صف سپاهیان صلیبی درآید. ابتدا کنراد چندان تمایلی نداشت، اما بعد برنار درخواست ملاقاتی خصوصی کرد، که در شهر آلمانی اشپیر، در روز کریسمس سال ۱۱۴۶ صورت گرفت. در این جلسه برنار تمام پول و قدرت و موهبت‌های دیگری را که خداوند به او عطا کرده بود به کنراد یادآوری کرد. او سپس سرود مذهبی «سرزنش‌ها» را، که از دیرباز در جمعه مقدس خوانده می‌شد، قرائت کرد تا ناسپاسی مردم را به آن‌ها یادآوری کند: «[عیسی] چه می‌توانست در حق شما انجام دهد که نداد؟»(۴۱)

کنراد، تحت تأثیر سرزنش‌های برنار، صلیب را برگرفت و اکثر نجبای ژرمن نیز همین کار را کردند. در ماه مه ۱۱۴۶، کنراد سپاهی متشکل از بیست هزار سرباز جمع، و آن‌ها را به سوی قسطنطنیه هدایت کرد. یک ماه بعد لوئی هفتم تقریباً با همان تعداد سرباز فرانسه را ترک کرد. علاوه بر سپاهش، لوئی همسرش الئونور د آکیتن را نیز با خود برد، همچنین حدود پانصد خدمتکارش را.

یکی از مزایای وارد کردن کنراد به دومین جنگ صلیبی، خویشاوندی سببی او با مانوئل امپراتور بیزانس بود. بنابراین، حتی پس از رفتار بسیار بد ژرمن‌ها با مردم در حومه بیزانس، مانوئل در سپتامبر ۱۱۴۷ از کنراد و لوئی در قسطنطنیه استقبال کرد. به علاوه، او آن‌ها را راهنمایی و نصیحت کرد، که البته آن‌ها اکثرش را نادیده انگاشتند.»