کتاب مغول ها

کتاب مغول ها نوشتهٔ محسن هجری است. نشر افق این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر برای نوجوانان نوشته شده است.

درباره کتاب مغول ها

کتاب مغول ها [داستان فکر ایرانی (جلد ششم؛ از حملهٔ مغول تا آغاز صفویه)] ده فصل دارد. مجموعهٔ «داستان فکر ایرانی» سفری به گذشتهٔ پر رمزوراز ایران است. نویسنده در این سلسله کتاب‌ها که داستان فکر ایرانی را از دوران باستان تا عهد قاجار در بر می‌گیرد، کوشیده است گزارشی خواندنی از فرازونشیب‌های اندیشه در ایران ارائه کند؛ از تجربه‌ها، خیال‌ها و اندیشه‌های نیاکانمان. روایت‌ها گاه با تصویر‌هایی از دوره‌های مختلف تاریخی و یا نقش‌هایی دربارهٔ محور‌های موضوعی کتاب زنده‌تر شده است. گفته شده است که حملهٔ مغول‌ها به ایران و چندین سال فرمانروایی آنان در این سرزمین،‌ گذشته از فجایعی که در پی داشت، یکی از مهم‌ترین دوره‌های تاریخ ایران است. حملهٔ مغولان نه‌تنها در زندگی سیاسی و اجتماعی ایرانیان تأثیر می‌گذارد،‌ بلکه زندگی فکری و فرهنگی آنان را زیر تأثیر قرار می‌دهد. این کتاب به دورهٔ حملهٔ مغولان و فرمانروایی آنان پرداخته است؛ دوره‌ای که در آن ایرانیان رفته‌رفته در دستگاه اداری مغول‌ها نفوذ می‌‎کنند و آنان را تغییر می‌دهند. برخی از درخشان‌ترین چهره‌های فرهنگی ایرانی در همین دوره پا به عرصه می‌گذارند و آثار خود را خلق می‌کنند.

خواندن کتاب مغول ها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به همهٔ علاقه‌مندان به بحث‌های تاریخی و فکری به‌ویژه نوجوانان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب مغول ها

«در روزگاری که هنوز علم به معنای امروزی‌اش راه خود را از فلسفه و منطق و سایر دانش‌های نظری جدا نکرده بود، عالم یا دانشمند به کسی می‌گفتند که آگاه به بسیاری از دانش‌های زمانه باشد و فلسفه، ریاضیات، طب، ستاره‌شناسی، منطق و بسیاری دیگر از شاخه‌های تجربی و نظری را بداند.

به همین خاطر فیلسوف مشهوری چون ابن‌سینا، در پزشکی نیز سرآمد روزگار خود بود و کسی چون ابوریحان بیرونی علاوه بر ریاضیات، در ستاره‌شناسی نیز شهره بود. از آغاز دورهٔ مغولان تا آغاز سلسلهٔ صفویه و حتی بعد از آن هم چنین فرهنگی بر جامعهٔ علمی ایران حاکم بود تا این‌که با آغاز تمدن جدید، شاخه‌های علوم از یکدیگر متمایز شدند و دانشمند به کسی گفته شد که در یک رشته متخصص باشد، مهم‌تر از همه این‌که علوم تجربی که متکی بر آزمون و خطا بود، حساب کار خود را از دانش‌های نظری از جمله فلسفه، روان‌شناسی، جامعه‌شناسی و... جدا کرد.

حالا اگر به دوران مغول بازگردیم، خواهیم دید که دانشمندان سرآمد روزگار، در چندین رشته صاحب‌نظرند. از جمله خواجه نصیرالدین طوسی، قطب‌الدین شیرازی، کاتب قزوینی، کمال‌الدین فارسی و دیگران که در رشته‌های مختلفی از جمله ریاضیات، ستاره‌شناسی و نجوم، منطق، فلسفهو... در جامعهٔ آن روز مورد قبول بودند. اما آن‌چه که علم را در این عصر متمایز از گذشته و حتی آینده تا دوران تمدن ـ جدید می‌کند، کار گروهی تعدادی از دانشمندان است که در حوزه‌های مختلف از جمله نجوم و ریاضیات با یکدیگر همکاری می‌کنند. و اگر بخواهیم در این دوره برای حضور مغولان امتیاز مثبتی قائل شویم، حمایت از محافل علمی آن روزگار، به ویژه در رابطه با نجوم را می‌توان نام برد.»