کتاب جزیره درختان گمشده

کتاب «جزیره درختان گمشده» نوشتۀ الیف شافاک و ترجمۀ الهام قدوسی جعفری است و انتشارات ادبیات معاصر آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب جزیره درختان گمشده

رمان جزیره درختان گمشده داستانی است که از دل تاریخ و طبیعت به سمت مفاهیمی چون عشق، هویت، و جدایی حرکت می‌کند. الیف شافاک در این رمان داستان ۲ عاشق، دختر مسلمان و ترک و پسر مسیحی و یونانی را در پس‌زمینهٔ جنگ داخلی قبرس در دههٔ ۱۹۷۰ روایت می‌کند. داستان این دو شخصیت که از ۲ نقطۀ مقابل جزیره می‌آیند، روایتی پر از چالش‌های سیاسی و اجتماعی است که بر زندگی و عشق آن‌ها سایه می‌افکند.

یکی از جنبه‌های منحصربه‌فرد رمان جزیره درختان گمشده، روایت از دید یک درخت است. درخت انجیر که در رمان حضور برجسته‌ای دارد، نماد پیوندهای نامرئی و مقاومت در برابر گذر زمان و تغییرات سیاسی است. این درخت همچنین شاهد وقایع مختلف زندگی شخصیت‌ها و تاریخ جزیره است. الیف شافاک، نویسندۀ کتاب معروف ملت عشق، از این استعاره استفاده می‌کند تا تأثیر طبیعت را بر انسان‌ها و روابط انسانی نشان دهد، همان‌طور که درختان در زمین ریشه دارند، انسان‌ها نیز به تاریخ، فرهنگ و وطن خود پیوند خورده‌اند.

جزیره درختان گمشده با نگاهی به فرهنگ‌های مختلف و پیچیدگی‌های تاریخ، در مفهوم هویت و مهاجرت کاوش می‌کند. شافاک در این رمان، به شیوه‌ای هنرمندانه، به بررسی چگونگی تعامل انسان‌ها با یکدیگر و همچنین با طبیعت پرداخته و داستانی احساسی و عمیق خلق کرده است که تأملی بر پیوندهای انسانی در دوران بحران‌های سیاسی است.

 خواندن کتاب جزیره درختان گمشده را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران رمان‌ها عاشقنه و تاریخی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب جزیره درختان گمشده

«تصویری که از جزیره به‌خاطر دارم عبارت است از سواحل طلایی، آب‌های فیروزهای، آسمان‌های درخشان. هر سال لاک‌پشت‌های آبی برای تخم‌گذاری در شن‌ها به ساحل می‌آمدند. نسیم عصر، شمیم نسترن، نگونسار، اسطوخودوس و پیچ امین‌الدوله را با خود می‌آورد. ساقه‌های تاب‌خوردهٔ پیچک از دیوارهای سفیدرنگ بالا رفته بودند، گویی با امید فراوانی می‌خواستند به ابرها برسند. وقتی شب فرامی‌رسید عطر گل یاس در هوا می‌پیچید. ماه که در آنجا به زمین نزدیک‌تر بود، درخشان و زیبا بر فراز پشت‌بام‌ها می‌تابید و پرتوی درخشانی بر کوچه‌های باریک و خیابان‌های سنگی می‌تاباند. سایه‌ها راه خود را در میان روشنایی می‌یافتند. نجواهای برآمده از شک و تردید در امواج تاریکی می‌خزیدند. جزیره به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم شده بود که هر کدام، زبان، خط و خاطرات متفاوتی داشتند و در هنگام دعاکردن، با خدای واحدی رازونیاز نمی‌کردند.»