کتاب نمایشنامه نویس بودن، نمایشنامه نویس شدن

کتاب نمایشنامه نویس بودن، نمایشنامه نویس شدن نوشتهٔ لوئیس ای. کترون و ترجمهٔ فارس باقری و ویراستهٔ الهام نظری و فهیمه شانه است. نشر افق این کتاب را منتشر کرده است. این کتاب از مجموعهٔ «بوطیقای نو» است و تمرین‌ها و روش‌هایی کاربردی در عناصر نمایشنامه‌نویسی ارائه کرده است. 

درباره کتاب نمایشنامه نویس بودن، نمایشنامه نویس شدن

اگر نمایشنامه‌نویسی تازه‌کار هستید و اولین جست‌وجویتان را شروع می‌کنید یا اگر نویسنده‌ای باتجربه‌ترید که بینش‌های تازه‌تری را می‌جویید تا نمایشنامهٔ کامل خود را بهتر کنید، کتاب نمایشنامه نویس بودن، نمایشنامه نویس شدن رهنمودهای عملی، نقل‌قول‌هایی خردمندانه از نویسندگان و کارگردانان، نمونه‌هایی از نمایشنامه‌های کلاسیک و مدرن و تمرین‌هایی در اختیار شما قرار خواهد داد و به شما کمک خواهد کرد که نمایشنامه‌نویس بهتری باشید. اشاره‌های مستقیم به آنچه تهیه‌کنندگان، کارگردانان و بازیگران در نمایشنامه‌ها به‌دنبال آن‌ها هستند به شما کمک خواهند کرد که برای نیازهای خاص و ویژگی‌ها و ضرورت‌های صحنه‌ای بنویسید، همچنین به شما کمک می‌کنند که نویسنده‌ای «برای صحنه» باشید. این کتاب در این مفهوم کندوکاو می‌کند که نمایشنامه‌نویس شدن به معنای بیان نگرش فردی، زندگی بخشیدن به بینش، پرورش شخصیت‌های چندبُعدی، خلق کنش‌های نمایشنامه، ساختن گفت‌وگوهای مؤثر و پیدا کردن کارگردانان و بازیگران برای جان بخشیدن به اثر است. این کتاب به شما کمک خواهد کرد هنر و مهارتِ نمایشنامه‌نویسی را یاد بگیرید، از شباهت‌ها و تفاوت‌های میان نمایشنامه‌نویسی و دیگر اَشکال نوشتنِ خلاق آگاه شوید، به کار همکاران تئاتری خودتان ــــ که خودشان را وقف جان بخشیدن به نمایشنامهٔ شما می‌کنند ــــ احترام بگذارید، و برای تئاتر در جایگاه مهم‌ترین هنرِ انسانی احترام قائل شوید. شما همچنین جواب سؤال‌های مکرر نمایشنامه‌نویسان، اظهارنظرهایی دربارهٔ روش‌های نوشتن و پیشنهادهایی را پیدا خواهید کرد که به شما کمک می‌کنند از هر نوع دامی دوری کنید.

خواندن کتاب نمایشنامه نویس بودن، نمایشنامه نویس شدن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران نمایشنامه‌نویسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب نمایشنامه نویس بودن، نمایشنامه نویس شدن

«برای خلق کنش و محتوای نمایشنامه، عناصر طرح با هم ترکیب می‌شوند. پرسش اصلی نمایشی نیرویی مرکزی است که همهٔ کنش را وحدت می‌بخشد و با همین دلیلِ اصلی که نمایشنامه‌تان را می‌نویسید ارتباط دارد. برای نمونه پرسش اصلی نمایشی اتوبوسی به نام هوس به‌سادگی این‌گونه بیان می‌شود: اگر بلانش جان سالم به‌در ببرد، آیا می‌تواند، با اینکه ممکن است برای دیگران گران تمام شود، پناهگاه امنی را که باید داشته باشد به دست آورد؟ همهٔ بخش‌های نمایشنامه (طرح، شخصیت‌پردازی، مفهوم) به این موضوع مرتبط هستند. کنش نمایشنامه بلانش را نشان می‌دهد که، در حین به خطر انداختن ازدواج خواهرش، بی‌وقفه درحال تلاش برای به دست آوردن هدفش است.

پرسش اصلی نمایشی بیشتر اوقات مستقیماً واضح نیست، بلکه پوشیده در نقطهٔ حمله قرار داده می‌شود و مستقیم به هدف شخصیت اصلی و کنش و مفهوم روشن‌بینانهٔ نمایشنامه مربوط می‌شود. پرسش اصلی نمایشی در نقطهٔ اوج در پایان کنش پاسخ داده می‌شود. برای اتوبوسی به نام هوس، پاسخ «نه» است. بلانش مزاحمی است که منافع شخصی‌اش به ازدواج استنلی/استلا آسیب خواهد رساند و او نمی‌تواند حمایتی را که نومیدانه به آن نیاز دارد به دست آورد.

رویدادِ مهیج، نقطهٔ حمله و هدف شخصیت اصلی به پرسش اصلی نمایشی مربوط می‌شوند. نمایشنامهٔ رومئو و ژولیت پیوند مشترک بین این جنبه‌های نمایشنامه را نشان می‌دهد. رویداد مهیج، قبل از شروع نمایشنامه، عداوت تلخ میان خانواده‌های کاپولت و مونتاگو را در پی دارد. نقطهٔ حمله زمانی اتفاق می‌افتد که رومئو مونتاگو و ژولیت کاپولت عاشق هم می‌شوند. هدف شخصیت اصلی (رومئو می‌خواهد با ژولیت ازدواج کند) یافتن عشق و خوشبختی از راه ازدواج است. موانع این هدف به‌وضوح آشکار هستند: دشمنی ریشه‌دارِ جاری در بین خانواده‌هایشان. پرسش اصلی نمایشی نمایشنامه این‌گونه بیان می‌شود: آیا عشق نیرومندی که رومئو و ژولیت در آن سهیم‌اند به‌اندازهٔ کافی قوی است تا بر خصومت مهلک خانواده‌هایشان فائق آید؟ کنش نمایشنامه تلاش‌های بیش از پیش بی‌نتیجهٔ آن‌ها برای فائق آمدن بر موانع و گرفتاری‌های خانواده‌هایشان را در پی دارد. پاسخِ پرسش نمایشی (نه، عشق بر همه‌چیز پیروز نمی‌شود) در نقطهٔ اوج نمایشنامه روشن است.»