کتاب مشاجره های زن و شوهری

کتاب مشاجره های زن و شوهری نوشتهٔ موسسه مدرسه زندگی و ترجمهٔ عظیمه ستاری است. نشر هنوز این کتاب را منتشر کرده است. این اثر، جستارهایی برای زندگی و در باب زندگی است.

درباره کتاب مشاجره های زن و شوهری

در کتاب مشاجره های زن و شوهری (جستارهایی برای زندگی) با انواع مشاجره و دلایل شکل‌گیری آن آشنا می‌شوید و یاد می‌گیرید با گفت وگوی همدلانه اختلافاتتان را حل‌وفصل کنید. این کتاب با هدف کمک به زوج‌ها در درک و حل مشکلات معمول در زندگی زناشویی نوشته شده است. با استفاده از تجربیات و نظرات مختلف، نویسندگان کوشیده‌اند به خوانندگان ابزارهایی برای مدیریت بهتر مباحثات ارائه دهند. کتاب «مشاجره‌های زن و شوهری» نه‌تنها مجموعه‌ای از مسائل روزمره را بررسی کرده است، به خوانندگان این فرصت را داده تا از تجربیات دیگران بهره‌مند شوند. این کتاب می‌تواند به زوج‌ها کمک کند تا به درک بهتری از یکدیگر برسند و روش‌های بهبود روابط خود را بیاموزند. می‌دانیم که مشاجره در رابطۀ عاطفی رایج است.

خواندن کتاب مشاجره های زن و شوهری را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب زندگی زناشویی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب مشاجره های زن و شوهری

«زوج‌هایی هستند که به نظر می‌رسد هیچ‌وقت دعوا نمی‌کنند. نحوۀ تعامل‌شان توأم با ادب و احترام است: مدام از هم تشکر می‌کنند، برای هم چای دم می‌کنند، وقتی هم می‌شنوند که در زندگی دیگران مجادله‌ای رخ داده است، وحشت می‌کنند. بعید نیست چنین زوج‌هایی به خودشان ببالند.

اما سازگاری ظاهری ابداً نشانۀ سلامت عاطفی رابطۀ عاشقانه نیست؛ محال است دو انسان در کنار یکدیگر زندگی کنند و تفاوت‌های‌شان منشأ اختلاف نشود. اگر مشاجره‌ای در کار نباشد، نشانۀ این نیست که در زندگی مشترک به بلوغ رسیده‌ایم، نشانۀ این است که تسلیم شده‌ایم و دست از مراقبت یکدیگر کشیده‌ایم.

بنابراین، هدف رهایی از مشاجره نیست، بلکه یافتن راهی برای مشاجره‌های سازنده‌تر است. باید شیوۀ درست مشاجره کردن را بیاموزیم، نه راه‌های مشاجره نکردن را.

در این‌جا ایده‌هایی را فهرست کرده‌ایم که به مشاجرۀ سالم‌تر کمک می‌کند:

۱. به خودتان یادآوری کنید که همۀ ما، به حکم طبیعت، پر از عیب و ایرادیم و گاهی نیز دیوانه‌ای تمام‌عیار. حق‌به‌جانبی دشمنِ مشاجره‌های سازنده است. ما گمان می‌کنیم بری از هر خطا و اشتباهیم و این دیگری است که با خبث طینت خطا می‌کند یا با بی‌انصافی ما را متهم به خطاکاری می‌کند. اگر در رابطه این حقیقت را مفروض بدانیم که هر دو ابله و آسیب‌پذیر و سست‌عنصر و از بسیاری جهات غرق گناه و اشتباهیم و همیشه نیازمند بخشش، ثمرات عظیمی به بار خواهد آمد. ما به هیولا تبدیل می‌شویم چون گمان می‌کنیم بی‌عیب‌ونقصیم.

۲. بدانید انسان‌ها زمانی به خطای خود اعتراف می‌کنند که احساس کنند رشتۀ محبت و الفت بین‌شان محکم است و با پرخاش به آن‌ها حمله نمی‌شود. ما فقط وقتی لجوج و پنهان‌کار و سرسخت می‌شویم که بترسیم دیگری از ما متنفر شود، به ما آسیب بزند، هرگز از سر تقصیرمان نگذرد و حتی ترک‌مان کند. واجب است پیش از هر انتقادی، به او اطمینان بدهیم که به رغم همۀ مشکلات دوستش داریم.

۳. انسان‌ها به تدریج تغییر می‌کنند و اگر پی‌درپی با پرخاشگری به این کار وادار شوند، از آن تن می‌زنند. بنابراین نباید مذبوحانه خواهان تغییر همسرمان باشیم، بلکه باید بپذیریم که او به دلخواه ما و با ضرب‌الاجل ما تغییر نخواهد کرد. بهتر است همسرمان را انسانی معمولی و طبیعی بدانیم نه موجودی با نیروی فراانسانی. این‌گونه به زندگی امیدوارتر می‌شویم.

۴. بهتر است با این تصور که در سراسر کرۀ زمین فقط این ماییم که گرفتار بدترین فرد ممکن شده‌ایم، حس درماندگی و استیصال خود را مضاعف نکنیم. شاید همسرمان آزاردهنده باشد، اما همۀ انسان‌های روی زمین گاهی غیرقابل‌تحمل می‌شوند و احتمالاً برخی از او هم بدترند.»