بریده‌هایی از کتاب مشاجره های زن و شوهری

رابطۀ زناشویی پیشرفت شگرفی خواهد داشت، اگر به جای گفتن این‌که «تو ظالم و خودخواه و بی‌مسئولیتی»، بگوییم «رفتارت نشان می‌دهد که انگار اهمیتی برایت ندارم».

«همیشه در حال لاف زدنی»، «آن‌قدر که باید مسئولیت‌پذیر نیستی»، «وقتت را زیادی در اینترنت هدر می‌دهی» یا «هیچ‌وقت درست‌وحسابی ورزش نکرده‌ای». چنین نظرهایی اشتباه نیست، اما در رابطه گره ایجاد می‌کند. این انتقادها صحیح است، اما نمی‌توان آن‌ها را «به کرسی نشاند»، چون در رابطۀ عاشقانه برای تشخیص نقص‌های معشوق به ما پاداش نمی‌دهند.

در پرداختن به اختلافات، اولویت اصلی آموختن شیوه‌های ملایم و راهبردی و غیرکینه‌توزانه است، نه دور زدن تعارضات.

مشاجره تلاشی است ناکام برای برقراری ارتباط و پیامی را که درصدد بودیم به گوش دیگری برسانیم

ما دست از مشاجره نمی‌کشیم چون نمی‌توانیم موضوعی را که اساس همۀ جدال‌های ماست تشخیص دهیم و لاجرم به آن نمی‌پردازیم

تراژدی هر مشاجرۀ تأسف‌باری در این است که ناهمخوانی هولناکی بین محتوای پیام (می‌خواهم دوستم داشته باشی، درکم کنی و با من همراه باشی) و شیوۀ انتقال پیام وجود دارد (اتهامات عجولانه، قهر و تحقیر، سرزنش، سر و دست تکان دادن‌های اغراق‌آمیز و فحش و نفرین).

دلیل مشاجره‌های تلخ این نیست که خیلی بی‌رحمیم یا اوضاع آشفته‌ای داریم، بلکه این است که زمان زیادی را صرف رابطه کرده‌ایم و همچنان ناتوانیم. نابلدی و خامی در ارتباط برقرار کردن مانع اصلی گفت‌وگوهای بی‌مشاجره است.

هر مشاجره تقلای اندوه‌بار و بی‌حاصلی است تا دیگری را وادار کنیم ما را ببیند و تأیید کند و به واقعیت عاطفی و احساس حقانیت‌مان واکنشی درخور نشان دهد.

اگر خطای دیگران را با تندی به آن‌ها تذکر دهیم، زیر بار تغییر نمی‌روند؛ افراد زمانی تغییر می‌کنند که بدانند برای این کار همواره از حمایت و امنیت برخوردارند. این‌که نظر درستی داشته باشیم کافی نیست، طرف مقابل باید عشق و محبت‌مان را دریافت کند تا بتواند اشتباهش را بپذیرد.