کتاب مربی گری مبتنی بر پذیرش و تعهد

کتاب الکترونیکی مربی‌گری مبتنی بر پذیرش و تعهد نوشتۀ جان هیل و جو اولیور با ترجمۀ الهه اکبری و سحر محمدی در انتشارات سایه سخن چاپ شده است. این کتاب دربارۀ مدلی از مربی‌گری است که بر اصول پذیرش، ذهن‌آگاهی و اقدام متعهدانه تمرکز دارد تا به مراجعان در ایجاد تغییرات معنادار در زندگی‌شان کمک کند.

درباره کتاب مربی‌گری مبتنی بر پذیرش و تعهد​

این کتاب به معرفی و توضیح مدل مربی‌گری مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACC) می‌پردازد که از اصول درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) نشأت گرفته است. مدل ACC شامل شش فرایند اصلی است: پذیرش، گسلش، تماس با لحظهٔ حال، خود به‌عنوان زمینه، ارزش‌ها و عمل متعهدانه. این فرایندها به مراجعان کمک می‌کنند تا انعطاف‌پذیری روان‌شناختی خود را افزایش داده و تغییرات مثبتی در زندگی‌شان ایجاد کنند.​

نویسندگان در این کتاب ابتدا فلسفهٔ اساسی ACC و اهمیت آن در دنیای مربی‌گری را بررسی می‌کنند. سپس مبانی نظری و تحقیقات مرتبط با این مدل را مرور کرده و اصول شش‌گانهٔ فرایند مرکزی ACC را توضیح می‌دهند. در ادامه، به اقدامات مهمی که پیش از شروع مربی‌گری باید با مراجعان انجام شود، می‌پردازند و نحوهٔ استفاده از استعاره را به‌عنوان ابزاری مفید در مربی‌گری آموزش می‌دهند. در بخش‌های پایانی، چگونگی کارکرد فرایندهای اساسی ACC در عمل تبیین شده و نکاتی دربارهٔ کمک به مراجعان برای حفظ تغییرات ارائه می‌شود.​

هدف این کتاب ارائهٔ منبعی کاربردی برای مربیان و روان‌شناسان حوزهٔ مربی‌گری است تا بتوانند با بهره‌گیری از مدل ACC، به مراجعان خود در دستیابی به نتایج دلخواهشان کمک کنند.​

کتاب مربی‌گری مبتنی بر پذیرش و تعهد را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم​

این کتاب برای مربیان زندگی، روان‌شناسان و افرادی که در حوزهٔ توسعهٔ فردی فعالیت می‌کنند مناسب است.​

بخشی از کتاب مربی‌گری مبتنی بر پذیرش و تعهد

«طبیعتاً همهٔ کسانی که با این پرسش مواجه می‌شوند، مسیر بوتهٔ بلوبری را انتخاب می‌کنند و این انتخاب چیزی نیست جز عقل سلیم که برآمده از قانون تکامل ماست. ما تکامل یافته‌ایم تا از تهدید و حتی احتمالِ آن اجتناب کنیم و همزمان مسیری را برگزینیم که در آن ایمنی و امنیت و غذا باشد. این ویژگی که به زنده‌ماندن و رشد و نمو گونهٔ انسان کمک کرده، در مواجهه با دنیای بیرونی، یک اصلِ هدایت‌کننده و مفید و همچنان کاراست؛ اما وقتی آن را بسیار سخت‌گیرانه در دنیای درونی‌مان-دنیای افکار، احساسات،۱۰ خاطرات، حس‌های بدنی۱۱_ به کار بریم، به یک دام تبدیل می‌شود. اگر همیشه از موقعیت‌های چالش‌برانگیز و کمی ترسناک یا آن‌هایی که ما را از منطقهٔ آسایش۱۲ خود خارج می‌کند، اجتناب کنیم، زندگی‌مان بسیار محدود می‌شود. مطمئناً، این کار در کوتاه‌مدت مؤثر است، زیرا وقتی لازم نباشد آن افکار و احساسات وحشتناک را تحمل کنیم، احساس آرامش می‌کنیم. اما در بلندمدت چطور؟ هیچ‌چیز تغییر نمی‌کند. با دیگران ارتباط برقرار نمی‌کنیم، کارهای بسیار مهم را انجام نمی‌دهیم، رشد نمی‌کنیم و به خودمان سختی نمی‌دهیم.

نقشِ مربی‌گریِ مبتنی بر پذیرش و تعهد این است که برای مراجعان توضیح دهد افکار و احساساتِ ناخواسته مشکل‌ساز نیست و زندگی‌مان را خراب نمی‌کند، بلکه مشکل در روشِ پاسخِ ما به آن‌هاست. این همان عاملی است که باعث می‌شود آن‌ها را از خود دور کنیم، منکر وجودشان شویم، با آن‌ها بجنگیم یا از موقعیت‌های برانگیزانندهٔ احساسات اجتناب ورزیم. علاوه‌براین، نقش ما این است که به مراجعان کمک کنیم «انعطاف‌پذیری روان‌شناختی»۱۳ را در خود پرورش دهند.»