کتاب در باب ادبیات

کتاب در باب ادبیات نوشتهٔ جوزف هیلیس میلر و ترجمهٔ سهیل سمی است. گروه انتشاراتی ققنوس این کتاب را منتشر کرده است؛ کتابی حاوی پاسخ به پرسش «پایان ادبیات نزدیک است؟».

درباره کتاب در باب ادبیات

جوزف هیلیس میلر در کتاب در باب ادبیات تلاش کرده است تا به پرسش «پایان ادبیات نزدیک است؟» پاسخ دهد. بسیاری بر این عقیده هستند که پایان ادبیات نزدیک و عمر آن تقریباً به پایان رسیده است؛ چراکه عصر جدید عصر رسانه‌های متفاوت است. بسیاری دیگر معتقدند که ادبیات همچنان جاودانه و جهان‌شمول باقی خواهد ماند. ادبیات از پس تمامی تحولات تاریخی و فنی همچنان زنده خواهد ماند. جوزف هیلیس میلر ادبیات را در هر زمان و مکانی، ویژگی ذاتی فرهنگ بشر می‌داند و تأکید کرده است که تفکر در باب ادبیات در جهان امروز باید هر دو فرض ضدونقیض را مدنظر قرار دهد. عامل اصلی این وضعیت ضدونقیض چیست؟ ادبیات برای خود تاریخی دارد و منظور نویسنده از ادبیات همان معنایی است که این واژه در زبان‌های مختلف غربی دارد: literature (فرانسه یا انگلیسی)؛ letteratura (ایتالیایی)، literatura (اسپانیایی) و literatur (آلمانی). همان‌طور که «ژاک دریدا» در «خاستگاه: ادبیات داستانی و شهادت» گفته، واژهٔ ادبیات ریشه‌ای لاتین دارد و نمی‌توان آن را از ریشه‌های رومی ـ مسیحی ـ اروپایی‌اش جدا دانست، اما واژهٔ ادبیات در مفهوم مدرنش در بخش اروپایی جهان غرب ظهور کرد و نهایتاً از اواخر قرن هفدهم کاربرد یافت؛ اما این واژه حتی در آن تاریخ نیز دقیقاً به معنای مدرن و امروزی‌اش به کار نمی‌رفت. 

جوزف هیلیس میلر اثر حاضر را در شش بخش نگاشته که عنوان آن‌ها عبارت است از «ادبیات چیست؟»، «ادبیات چیست؟»، «راز ادبیات»، «چرا باید ادبیات بخوانیم؟»، «ادبیات را چگونه بخوانیم؟» و «چگونه تطبیقی یا خوره‌وار بخوانیم؟».

خواندن کتاب در باب ادبیات را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به پژهشگران حوزهٔ ادبیات پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب در باب ادبیات

«کتاب مقدس، به همراه ادبیات یونانی، الگوهای اکثر ژانرهای ادبیات این‌جهانی غربی را ارائه داد: شعر غنایی مزامیر؛ شعر حماسی یا دست‌کم «شعر حماسی کوتاه» ایوب؛ پیشگویی در قالب رؤیا در اسحاق، ارمیا یاحزقیال، ــ و از پیامبران فرعی‌تر دیگر، از دانیال و یوشع تا زکریا و ملاکی بگذریم؛ تاریخ یا گاهشمارِ اولین و دومین تواریخ و اولین و دومین پادشاهان؛ ماهیت روایی گفته‌های روت یا اِستِر، به همراه الگوهای شگفت‌انگیز داستانگویی در سفْر پیدایش و سفْر خروج؛ امثال موجود در کتاب امثال سلیمان؛ حکایت‌های تمثیلی عیسی در اناجیل؛ زندگی‌نامه اناجیل؛ نامه‌نویسی به عنوان قالبی ادبی در رساله‌های پولس در عهد جدید. مسلما از پولس قدیس تا کلاریسای ساموئل ریچاردسون فاصله بسیاری هست، امابزرگ‌ترین رمان‌های مراسله‌ای قرون هفدهم و هجدهم به قلم ریچاردسون (۱۶۸۹ ـ ۱۷۶۱)، آفرا بن  (۱۶۴۰ ـ ۱۶۸۹)، کودروس دو لاکلوس۱۲۰(۱۷۴۱ ـ ۱۸۰۳) و دیگران، نه تنها در «نامه‌های واقعی» افراد شناخته شده که پیش از آثار این رمان‌نویس‌ها چاپ شده، بلکه در رساله‌های پولس در انجیل عهدجدید یا رساله‌های یعقوب، پطرس، یوحنا و یهودا نیز پیشینه دارند.

رساله‌های کتاب عهد جدید خطاب به مخاطب‌های خاص نوشته شده، یا به جمعیت‌های خاص (رومی‌ها، فیلپیان، قُرِنتیان، غلاطیان و غیره)، یا اشخاص خاص (غایس در سومین رساله یوحنا). این رساله‌ها در نهایت چاپ می‌شوند و در اختیار نوع بشر قرار می‌گیرند. برای خواندن رساله‌های پولس به رومی‌ها، نیازی نیست که خواننده حتما رومی باشد. به همین نحو، خواننده به شکلی جادویی به نامه‌های خصوصی پاملا در پاملای ریچاردسون یا والمونت در ارتباطات خطرناک دسترسی می‌یابد.»