کتاب درس‌های دیپلماسی

جان بردی کیسلینگ( -۱۹۵۷)، نویسنده و دیپلمات سابق امریکایی است.

دیپلمات‌های هر کشور از میان برجسته‌ترین و میهن‌دوست‌ترین افراد کشور، برگزیده و به جهان گسیل می‌شوند و ایالات متحده آمریکا نیز از این قاعده مستثنا نیست. هرسال کتاب‌های بسیاری را در قلمرو دیپلماسی می‌نگارند که نویسندگان آنها لزوماً خود دیپلمات نیستند. آنچه این کتاب را خواندنی‌تر می‌کند این است که نویسنده نظریه و عمل را در کنار هم قرار داده است. جان بردی کیسلینگ، دیپلمات به زعم خود آرمانگرای آمریکایی، در فوریه ۲۰۰۳ م به نشانه اعتراض به سیاست‌های خارجی کشورش استعفا می‌دهد، در شرایطی که معتقد است دیپلماسی ایالات متحده نقش خود را به عنوان مدافع منافع مردم آمریکا از دست داده است. او «واقعگرایی» در سیاست خارجی آمریکا را واژه‌ای ناپاک و مترادف با خودخواهی و بی‌توجهی نسبت به رنج انسان‌ها می‌بیند و کاخ سفید و پنتاگون را مملو از افراد مغروری که به نام آزادی، جسارت اخلاقی لازم برای شکنجه و کشتار دیگران را دارند. هر چند این خاطرات از صافی مقامات امنیتی آمریکا گذشته است، اما هنوز حاوی اطلاعات و تحلیل های روشنگر برای خواننده ایرانی است.

در بخشی از این کتاب آمده است:

«...این کتاب مانند دفاعیه‌ای از حرفۀ دیپلماسی است. من بیست سال در جایگاه کارمند برتر وزارت خارجۀ امریکا کار کردم؛ مرکزی با بخش کوچکی از گستره‌ای ناپیدا که وظیفۀ آن ایجاد امنیت و رفاه شهروندان امریکایی است؛ شغلی پرافتخار، هنری، ظریف و هم‌زمان بسیار دشوار.

در اواخر فوریۀ ۲۰۰۳، هنگامی که به نشانۀ اعتراض استعفا کردم، دیپلماسی ایالات متحده نقش خود را درمقام نخستین مدافع منافع مردم امریکا در جهان از دست داده بود. ایدئولوژی تحقیر خارجی‌ها در واشینگتن حاکم بود و ارتش ایالات متحده، زمینۀ یورش به عراق را برای تغییر رژیم دیکتاتوری آن تدارک می‌دید...»