کتاب روان پزشکی سالمندان ۱

کتاب روان پزشکی سالمندان ۱ نوشتۀ سعید سمندری و حاصل ویراستاری سمیرا زمانی و الهام زارعان است. انتشارات سروش این کتاب راهنما را روانۀ بازار کرده است. در این کتاب اصول اساسی ارزیابی، تشخیص و مدیریت اختلالات شناختی نوشته شده است.

درباره کتاب روان پزشکی سالمندان ۱

روان‌پزشکی و نورولوژی به‌یمن پژوهش‌های بزرگ و فناوری شگفت‌آوری که انسان را بیش‌ از پیش در کشف ناشناخته‌های مغز یاری کرده است، در آینده‌ای نه‌چندان دور شاهد دگرگونی‌های اساسی در پیشگیری، ارزیابی تشخیص و درمان بیماری‌های روان‌پزشکی و اعصاب خواهد بود. کتاب روان پزشکی سالمندان ۱ در ۲۹ فصل تنظیم شده است. ملاک گزینش موضوعات، نیازهایی بالینی بوده است که در کار با بیماران سالمند مبتلا به مشکلات روان‌پزشکی و شناختی احساس شده است. فصل نخست به بررسی ماهیت اختلالات عصبیِ شناختی و دسته‌بندی آن‌ها که پیش‌ از این سندرم‌های دمانس نامیده می‌شد، اختصاص دارد. پس از آن به انواع دمانس آلزایمر و تشخیص آن‌ها پرداخته شده است. بررسی ماهیت علایم و سندرم‌های روان‌پزشکی همچون افسردگی، اضطراب و سایکوز در اختلالات شناختی و مدیریت آن‌ها از موضوعات مهمی است که در فصل‌های دیگری به آن‌ها اشاره شده است. اختلالات عصبیِ شناختی می‌تواند با علائمی غیرشناختی از جمله روان‌پزشکی و حتی اختلال در شیوۀ راه‌رفتن مشخص شود. این موضوع به‌ویژه اهمیت بسیاری در تشخیص و درمان دارد. آشنایی با ماهیت سایکوز، سایکوزهای دورهٔ سالمندی، دسته‌بندی و درمان آن‌ها اهمیت به‌سزایی دارد که در این کتاب به آن‌ها پرداخته‌ شده است. فوریت‌های روان‌پزشکی سالمندی و اختلالات اضطرابی در سالمندان و به‌ویژه تشخیص و درمان آن‌ها سه فصل از کتاب را در بر گرفته است. سالمندآزاری از نگرانی‌های جامعۀ جهانی است که به‌طور گسترده در فصل جداگانه‌ای درموردش بحث شده است. درمان‌های غیردارویی، مشکلات رفتاری بیماران مبتلا به دمانس و اصول پرستاری در مدیریت این اختلالات نیز در بخش جداگانه‌ای ارائه شده است.

خواندن کتاب روان پزشکی سالمندان ۱ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به علاقه‌مندان به ارتباط با سالمندان و کسب اطلاعات بیشتر از بیماری‌های آنان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب روان پزشکی سالمندان ۱

«تعریف شناخت

شناخت به فرایند دانستن و آگاه شدن گفته می‌شود که فعالیت آن در ارتباط نزدیک با قضاوت قرار دارد. شناخت به معنای دریافت اطلاعات سازماندهی و استفاده از آن، درک علت و معلول، عمل و نتایج آن است. شناخت حافظه، زبان، جهت‌یابی، عمل، قضاوت عمل کردهای اجرایی روش و رفتار روابط بین‌فردی و حل مسئله را نیز شامل می‌گردد. اختلالات، شناختی تنها منعکس‌کنندهٔ اختلال در یک و یا چند حوزۀ شناختی نبوده؛ بلکه معمولاً با علایم رفتاری همراه می‌گردند. این اختلالات نمونه‌ای از ارتباط پیچیدۀ بین نورولوژی، طب و روان پزشکی است که در آنها بیماری‌های طبی و نورولوژیک غالباً منجر به اختلال شناختی شده که با علایم رفتاری نیز همراه می‌شوند. در بین تمامی بیماری‌های روان پزشکی اختلالات فوق به بهترین شکل نشان‌دهندهٔ این موضوع است که چگونه آسیب‌های بیولوژیک منجر به اختلال در رفتار می‌گردند.

هر چند که اختلالات شناختی به طور مقطعی تابلوی علایم مشابهی دارند؛ اما این گروه ناهمگون از بیماری‌ها ممکن است از نظر سبب‌شناسی، سیر و معالجه به طور چشمگیری با یکدیگر متفاوت باشند. به‌عنوان‌مثال اختلال در یادآوری اطلاعات هم در دیلیریوم و هم در بیماری آلزایمر دیده می‌شود؛ اما در دیلیریوم این علامت می‌تواند قابل‌برگشت بوده و به یک دورۀ زمانی محدود شود درحالی‌که در بیماری آلزایمر ناشی از یک فرایند دژنراتیو بوده که درمان آن علامتی است.

 درمانگر باید پیش از آنکه تشخیص یک اختلال شناختی و طرح معالجهٔ آن را ارائه کند به‌دقت تاریخچه و زمینۀ تظاهر آن را مورد ارزیابی قرار دهد. خوشبختانه پیشرفت‌های به وجود آمده در زمینه‌های بیولوژی مولکولی فنون تشخیصی و مداخلات دارویی به‌گونه‌ای چشمگیر، توانایی تشخیص و معالجه اختلالات شناختی را بهبود بخشیده است. در مراکز درمانی بیماران غالباً دچار علایم اختلال شناختی شده و تنها در صورتی توسط روان‌پزشکان مورد ارزیابی قرار می‌گیرند که اختلالات رفتاری چشمگیری که فرایند درمان روزانۀ آن‌ها را مختل کرده باشد پیدا کنند. شیوع بالای علایم روان پزشکی و سندرم‌های مشابه در بیماران مبتلا به اختلالات طبی که سابقۀ بیماری روان پزشکی ندارند، نشان‌دهندهٔ این مطلب است که درمانگران می‌بایست وقوع این گونه علایم و پیامدهای آن را در مراکز درمانی طبی و جراحی پیش‌بینی و از آمادگی کافی برای تشخیص و مدیریت آنها برخوردار باشند. تشخیص و معالجۀ صحیح این‌گونه علایم همکاری مابین پزشک و بیمار را می‌طلبد.»