کتاب بازار و دولت در ایران

کتاب بازار و دولت در ایران نوشتهٔ آرنگ کشاورزیان و ترجمهٔ ابراهیم اسکافی است. انتشارات شیرازه کتاب ما این کتاب را منتشر کرده است؛ کتابی در باب سیاستِ مکانِ بازارِ تهران.

درباره کتاب بازار و دولت در ایران

کتاب بازار و دولت در ایران (Bazaar and State in Iran) که به قلم یک دانشیار مطالعات خاورمیانه و اسلامی در دانشگاه نیویورک نوشته شده، دربارهٔ بازار تهران است. این کتاب به روایتی نو از اقتصاد سیاسی ایران در یک قرن اخیر نیز پرداخته است. نویسنده در این کتاب نشان داده است که تاریخ تحولات ایران در عصر پهلوی و عصر جمهوری اسلامی، تا حدود زیادی داستان کشاکش نهاد سیاست و اقتصاد مدرن از سویی و نهاد بازار از سویی دیگر بوده است. به‌گفتهٔ آرنگ کشاورزیان این کتاب علاوه‌بر روایت اقتصاد سیاسی ایران، داستان تجربه‌ها و ترس‌ها و تردیدها و شکوه‌ها و خاطرات و آمال و آرزوهای بازاریان است. کتاب حاضر درعین‌حال که سبک روایی و همه‌فهمی دارد و برای غیرمتخصصان جذاب توصیف شده است، فحوایی عمیق و علمی دارد و منبع مهمی برای دانشجویان علوم سیاسی و اقتصاد به شمار رفته است. کتاب حاضر هفت فصل دارد و با یادداشتی از «مراد ثقفی» آغاز شده است..

خواندن کتاب بازار و دولت در ایران را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب سیاستِ مکانِ بازارِ تهران و نیز به دانشجویان علوم سیاسی و اقتصاد پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب بازار و دولت در ایران

«بازاری‌ها در طول تاریخ، مرکزیت بازرگانی‌شان را به مخالفت سیاسی ترجمه کرده‌اند. با در نظر گرفتن آنکه حکومت سلطنتی شاه واحد سیاسی به‌شدت انحصاری و فاقد نظام نمایندگی منافع یا شورایی بود و با وجود موانع بر سر راه دسترسی به مراکز قدرت سیاسی، اعتراضات توده‌ای به شکل نافرمانی مدنی و ابراز نارضایتی علنی، تنها ابزار برای به چالش کشیدن سیاست‌گذاری‌های دولت بود. بازاری‌ها به طرز برجسته‌ای در تقریباً هرگونه جنبش اجتماعی عمده‌ای در طول یک قرن گذشته مشارکت کرده‌اند. مخالف آنها نخست با قرارداد تنباکو در سال ۱۲۶۹ آغاز شد، اعضای بازار به سایر بخش‌های جامعه پیوستند تا خواهان اصلاحات سیاسی شده، از منافع اقتصادی و حقوق سیاسی‌شان دفاع کرده، حامی مواضع عقیدتی باشند. در طول این وقایع، مکان‌های بازار که تقریباً در تمام شهرهای ایران در مرکز شهر قرار داشتند، تبدیل به محافل و پایگاه‌هایی شدند که نارضایتی‌ها را به سمت مخالفت و بسیج کردن سوق می‌دادند. بازاری‌ها به سازماندهی تظاهرات و اعتصابات توده‌ای کمک کردند، ابتکارهای سایر بازیگران سیاسی (معلمان، کارگران و اساتید حوزه علیمه) را تأمین مالی کرده و اطلاعات را درون و بیرون طبقات تجاری توزیع می‌کردند. به بیان یکی از مورخان برجستهٔ ایران مدرن، نیکی کِدی، «علیرغم مدرنیزاسیونِ ایران، بازار نقطهٔ کانونی جنبش‌های مخالفت سیاسی عمده از سال ۱۲۷۰ تا ۱۳۵۷ باقی ماند. این وضعیت تاحدّی به خاطر سهولت مهارت سازماندهی و حلقه‌های مذهبی‌ای بود که در زمان بحران وجه فزایندهٔ سیاسی به خود می‌گرفتند.»»