کتاب حکایت هایی از تاریخ اسلام و سرزمین ایران

کتاب الکترونیکی حکایت هایی از تاریخ اسلام و سرزمین ایران نوشتۀ محمدجواد گودینی است و انتشارات میراث ماندگار آن را منتشر کرده است. کتاب حکایت هایی از تاریخ اسلام و سرزمین ایران، به بررسی برخی از روایات تاریخی در قالب داستان‌هایی پرداخته است.

درباره کتاب حکایت هایی از تاریخ اسلام و سرزمین ایران

کتاب حکایت‌هایی از تاریخ اسلام و ایران در ۱۵۳ صفحه و باهمت انتشارات میراث ماندگار به چاپ رسیده و نویسنده برای تکلیف آن از ۸۴ منبع بهره جسته است و فرازهایی از تاریخ اسلام (عصر نبوت، خلافت راشدی، اموی و عباسی) و تاریخ ایران (به‌عنوان سرزمینی با قدمتی فراوان و تمدنی شکوهمند در دوره‌ها و زمانه‌ای گوناگون) در قالب داستان از منابع تاریخی، ادبی، روایی و تفسیری گزینش و تقدیم علاقه‌مندان تاریخ، فرهنگ و تمدن شده است.

نگارنده این اثر تاریخی در بخشی از مقدمه چنین می‌گوید: تاریخ، آموزگاری است که پایان کارها، تصمیم‌ها و رفتارهای خوب و بد انسان‌های گذشته را به بشر امروز می‌نمایاند و ما را در انتخاب صحیح‌تر مسیر زندگی در آینده یاری می‌رساند. این دانش سودمند به ما می‌آموزد هیچ‌کس از قضاوت دیگران در امان نبوده و با زندگی درست و صواب، می‌توان فرجامی نیک و شایان را برای خود و افراد پیرامون رقم زد.

در این نوشتار، داستان‌هایی از تاریخ اسلام و ایران انتخاب و از منابع معتبر ادبی و تاریخی همچون آثار مولانا، گلستان سعدی، قابوس‌نامه عنصرالمعالی همچنین الکامل فی التاریخ ابن اثیر، مروج‌الذهب مسعودی و شرح نهج‌البلاغه ابن ابی‌الحدید معتزلی بهره‌برداری‌شده و تلاش شده حکایت‌هایی درس‌آموز و شیرین انتخاب شده و به نگارش درآید.

خواندن کتاب حکایت هایی از تاریخ اسلام و سرزمین ایران

این کتاب برای علاقه‌مندان به موضوعات تاریخی و دینی مناسب است.

بخشی از کتاب حکایت هایی از تاریخ اسلام و سرزمین ایران

«ولید از او پرسید: درباره حجاج (بن یوسف ثقفی؛ حاکم عراق) چه می‌گویی؟ پاسخ داد: درباره‌اش چه بگویم؟ او یکی از خطاهای توس تو زبانه ایاز آتش توسط خدا تو و او را لعنت کند. آن‌گاه شروع کرد به دشنام‌گویی. ولیـد بن عبدالملک که بسیار خشمگین شده بود، به پسرعمویش عمر بن عبد العزیز رو کرد و گفت: درباره او چه می‌گویی؟ فرزند عبد العزیز پاسخ گفـت: او مردی است که تو را دشنام گفته، یا او را به دلیل دشنامش ،دشـنام ده یـا از او بگذر. ولید از این سخن، خشمش بیشترشد و به عمرگفـت: گمـان مـی کنم تو نیز از خوارج هستی! فرزند عبد العزی زنیز با جسارت پاسخ داد: به نظرم تو دیوانه‌ای. پس از این گفتگو، عمر مجلس را ترک گفت. خالد بن ریـان (یکـی ازنزدیکان خلیفه اموی) خو درا به پور عبد العزیز رساند وگفـت: چـرا بـا امیـر مومنـان ایـنگونـه سـخن گفتـی؟ مـن دسـتم را بـه قبضـه شمشـیر منزدیـک ساختم ومنتظر بودم به من دستور دهد گردنت را بزنم. عمرگفت: اگرفرمـان می داد، تو عمل می کردی؟ خالد گفت: آری. همچنین نقل است عمـربـن عبـد العزیـز یکـی از قاضـیان رادر زمـان خلافتش، برکنار نمود. او از خلیفه علت برکنـاری اش را جویـا شـد. فرزنـد عبد العزیز گفت: به من خبر رسیده تو بـیش از دو طـرف دعـوا در هنگـام قضاوت، سخن می‌گویی...»