کتاب من، خودم و فرانسوآ ب

کتاب من، خودم و فرانسوآ ب نوشتهٔ کلمان گایه و ترجمهٔ محمد بهارفر است. انتشارات علمی و فرهنگی این کتاب را منتشر کرده است؛ کتابی حاوی یک نمایشنامهٔ سه‌پرده‌ای.

درباره کتاب من، خودم و فرانسوآ ب

کتاب من، خودم و فرانسوآ ب نمایشنامه‌ای در سه پرده است که کلمان گایه آن را در ژانر کمدی سیاه نگاشته است. داستان این نمایشنامه حول محور شخصیت «فرانسوا برلئان»، بازیگر مشهور فرانسوی می‌گردد. این نمایشنامه ۹ شخصیت دارد و نخستین‌بار در سال ۲۰۱۶ با بازی خود او به روی صحنه رفته است. به‌گفته‌ٔ بسیاری از منتقدان، این کتاب با طنز کنایی و صحنه‌های سورئالیستی دیوانه‌وار، عناصری از آثار برادران مارکس، بکت و کافکا را در خود دارد. این اثر هشتمین کتاب از مجموعهٔ «درام معاصر فرانسوی» است. شخصیت‌های این نمایشنامه عبارت‌اند از فرانسوآ (بازیگر)، «سِسیل» (همسر فرانسوآ)، دختر رهگذر، «وَنسان»  (۳۵ساله)، نویسنده، «سِزان» (۲۵ساله)، دختر ماشینی، «کِلِمان» (۳۵ساله)، نویسنده، «کُنستانس» (همسر فرانسوآ)، «اینِس» (۲۵ساله)، دختر نظافت‌چی و «سباستین» (بازیگر ۳۵ساله).

نمایشنامه متنی است که برای اجرا بر روی صحنه و یا هر مکان دیگری نوشته می‌شود. هر چند این قالب ادبی شباهت‌هایی به فیلم‌نامه، رمان و داستان دارد، شکل و فرم و رسانه‌ای جداگانه و مستقل محسوب می‌شود. نخستین نمایشنامه‌های موجود از دوران باستان و یونان باقی مانده‌اند. نمایشنامه‌ها در ساختارها و شکل‌های گوناگون نوشته می‌شوند، اما وجه اشتراک همهٔ آن‌ها ارائهٔ نقشهٔ راهی به کارگردان و بازیگران برای اجرا است. بعضی از نمایشنامه‌ها تنها برای خواندن نوشته می‌شوند؛ این دسته از متن‌های نمایشی را کلوزِت (Closet) نامیده‌اند. از مشهورترین نمایشنامه‌نویس‌های غیرایرانی می‌توان به «آیسخولوس»، «سوفوکل»، «اوریپید» (یونان باستان)، «شکسپیر»، «هارولد پینتر» (انگلستان)، «مولیر» (فرانسه)، «هنریک ایبسن» (نروژ)، «آگوست استریندبرگ» (سوئد)، «برتولت برشت» (آلمان)، «ساموئل بکت» (ایرلند) و «یوجین اونیل» (آمریکا) اشاره کرد. نام برخی از نمایشنامه‌نویس‌های ایرانی نیز «بهرام بیضائی»، «عباس نعلبندیان»، «اکبر رادی»، «غلامحسین ساعدی»، «بهمن فُرسی»، «محسن یلفانی»، «نغمه ثمینی»، «محمد رضایی راد»، «علیرضا نادری»، «محمد یعقوبی»، «محمد رحمانیان» و «محمد چرمشیر» بوده است.

خواندن کتاب من، خودم و فرانسوآ ب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران ادبیات نمایشی و علاقه‌مندان به نمایشنامه‌های خارجی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب من، خودم و فرانسوآ ب

«فرانسوآ: باشه... باشه... (سعی می‌کند عصبانی نشود.) می‌خوام یه سئوالی ازتون بپرسم که شاید به نظرتون پیش‌پا افتاده بیاد، عذرخواهی می‌کنم ولی وقتی می‌گید مکیدن منظورتون دقیقاً چیه؟

ونسان: سئوال بدی نیست. جزئیات فنی رو بهتون می‌دم. پرگار، همه چی... ولی در کل، من شما رو توی یه دنیای خیالی شناور کردم.

فرانسوآ: توی یه تخیل؟

ونسان: آره، تخیلِ من...

فرانسوآ: باشه... من توی تخیل شمام.

ونسان: خودشه، همینه!

فرانسوآ: و همه این چیزهایی که دور و برمونه؟

ونسان: وجود نداره!

فرانسوآ: وجود نداره؟

ونسان: خوب ساخته شده، نه؟

فرانسوآ: خیلی. خیلی خوب ساخته شده.

فرانسوآ یک کشیده آبدار به ونسان می‌زند.

ونسان: آخ!

فرانسوآ: این چی، این هم وجود نداره؟

ونسان: عجب! دست‌تون سنگینه...

فرانسوآ: الان به دوستاتون زنگ بزنید و بگید بیان دنبال‌مون...

ونسان: من دوستی ندارم. توی ذهنم تنهام. می‌دونید، خیلی تنهام.

فرانسوآ: گوش کنید، من نمی‌دونم مشکل شما چیه، ولی مطمئنم که می‌شه بهتون کمک کرد. این جور مواقع آدم فکر می‌کنه که تنهاست، ولی این اشتباهه. باور کنید، دنیا پر از آدم‌های مثل شماست. اگر بذارید برم، می‌تونم...

ونسان: نمی‌تونم بذارم برید...

فرانسوآ: می‌فهمید چی دارید می‌گید؟ با حماقت‌تون چه ریسکی کردید؟ اگر الان من رو آزاد کنید، بهشون می‌گم که باهام خوش رفتاری شده. هنوز یه شانسی دارید...

ونسان: این کارها رو نکردم که الان آزادتون کنم...

فرانسوآ: حالا برنامه‌تون چیه؟ که خفه بشیم و بمیریم؟ از تشنگی بمیریم؟»