کتاب شیطان در بهشت

کتاب شیطان در بهشت نوشتۀ هنری میلر با ترجمۀ بهاءالدین خرمشاهی و نازی عظیما در انتشارات ناهید به چاپ رسیده است. کتاب مجموعه‌ای متشکل از ۳ داستان و یک شرح زندگی به قلم میلر است. شیطان در بهشت عنوان یکی از داستان‌های این مجموعه است.

درباره کتاب شیطان در بهشت

داستان شیطان در بهشت روایتی از رفاقت بی‌عاقبت هنری میلر با کنراد موریکان فردی از نسل اندیشمندان معروف اوایل قرن گذشته است. این آشنایی زمانی است که میلر در فرانسه بود. پس از جنگ دوم جهانی از او دعوت می‌کند که به آمریکا برود و با خانواده‌اش در یک منزل، در بیگ سور، زندگی کند. عنوان شیطان در بهشت از اینجا می‌آید. داستان شیطان در بهشت در دو کشور فرانسه و آمریکا می‌گذرد و شرح ماجراهای میلر با دوستش است.

علاوه بر شیطان در بهشت، در این کتاب، رسالۀ ژرف‌اندیشانۀ تأملی بر مرگ میشیما، نویسندۀ بزرگ معاصر ژاپنی آمده است. کسی که در ملأ عام در میدانی پرجمعیت به رسم غریب و کهن ژاپنی با شمشیر خودش را کشت. لبخند در پای نردبان عنوان داستان دیگر این کتاب است که شاعرانه‌ترین اثر میلر به حساب می‌آید. ابتدای کتاب در بخشی با عنوان زندگی من، میلر شرحی از زندگی‌اش نوشته است. انتهای کتاب نیز بخشی با عنوان تأملاتی بر نویسندگی آمده است.

خواندن کتاب شیطان در بهشت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به دوستداران ادبیات داستانی به‌ویژه داستان‌های آمریکایی پیشنهاد می‌کنیم.

درباره هنری میلر

هنری ولنتاین میلر در ۲۶ دسامبر ۱۸۹۱ در منهتن نیویورک به دنیا آمد. او نویسندۀ سختکوش و پرکار آمریکایی است که دوران شکوفایی خود را در پاریس گذراند. بیشتر کتاب‌های او پرده‌درانه و زندگینامه‌ای است. میلر منتقد شیوۀ زندگی آمریکایی بود و به‌قول خودش نوعی آنارشیسم صلح‌جویانه داشت. بسیاری از کتاب‌های او به‌دلیل بی‌باکی در تعبیرات و وقاحت‌نگاری در آمریکا و انگلستان تا ۱۹۶۰ ممنوع بودند. سبکش نویسندگی میلر آمیزه‌ای از رئالیسم، سورئالیسم و ناتورالیسم است. او معمولاً گویی مستندنگاری کرده و زندگی‌نامه نوشته است.

دو کتاب مدار رأس‌ السرطان و مدار رأس الجدی (معروف به مدارین) و نیز سه‌گانۀ تصلیب خون‌چکان معروف‌ترین کتاب‌های او هستند. میلر به شکستن قالب‌های ادبی متعارف شهرت داشت و در رمان‌هایش، شخصیت‌پردازی، نقدهای اجتماعی، تفکرات فلسفی و عرفان را با هم ترکیب می‌کرد. این نویسنده همچنین، سفرنامه و نقد ادبی می‌نوشت و به نقاشی با آبرنگ نیز علاقه‌مند بود. او در ۷ ژوئن ۱۹۸۰ درگذشت.

بخشی از کتاب شیطان در بهشت

«این آنائیس نین بود که مرا به کنراد موریکان معرفی کرد. روزی از روزهای آخر سال ۱۹۳۶ موریکان را، به محل کار من در ویلا سورا” آورد. نخستین برداشت من چندان خوشایند نبود. به نظرم ملول و ملانقطی و یک دنده و خودمدار آمد. از سر و رویش فلاکت می‌بارید. دیروقت روز بود که وارد شد و پس از مختصری گپ زدن، برای شام خوردن، به رستوران کوچکی در خیابان اورلئان رفتیم. صورت غذاها را طوری ورانداز می‌کرد که فهمیدم بهانه گیر است. وقت غذا خوردن، بدون اینکه از لذت غذا غافل باشد، یک نفس حرف می‌زد. نوع حرف‌هایش با نوع غذا سازگار نبود. حرف‌هایش اشتها کورکن بود. در اطرافش عطری بود که نمی‌شد بو نکنم. آمیخته‌ای از بوی عرق نیشکر و خاکستر خیس و توتون، همراه با رایحه عطری فرار و زنپسند. بعدها این عطرها در رایحه‌ای اشتباه نشدنی حل شدند: رایحه مرگ.»