کتاب جاذبه های تبریز

کتاب «جاذبه های تبریز» نوشتۀ س. صداقت است و انتشارات ۳۶۰ درجه آن را منتشر کرده است. این کتاب به معرفی تبریز می‌پردازد.

درباره کتاب جاذبه های تبریز

تبریز یکی از مهم‌ترین شهرهای ایران است که گذشتۀ غنی و پرفراز و نشیبی دارد. قدمت شهر تبریز به دوران اشکانی و ساسانی بازمی‌گردد. کتاب جاذبه‌های تبریز بعد از توضیح دربارۀ موقعیت‌ جغرافیایی و آب‌وهوای شهر تبریز، به معرفی جاذبه‌های گردشگری تبریز می‌پردازد. مکان‌هایی مانند: ائل‌گلی، استخر و کاخ ایل گلی، کویر قوم تپه، قبرستان تاریخی پینه شلوار، پارک ملی کنتال، جنگل ارسباران، بازار فرش تبریز، کلیسای کاتولیک‌ها، عمارت شهرداری، ربع رشیدی، ارگ علیشا، برج آتش‌نشانی، برج خلعت پوشان، پل آجی چای، پل سنگی، پل قاری، مسجد کبود، مسجد ثقةالاسلام، مسجد جامع، مقبره الشعرا، مقبره دو کمال، مدرسه رشدیه، موزه سنجش، خانه علی موسیو، خانه استاد شهریار، خانه حیدرزاده، خانه مشروطیت، موزه آذربایجان، موزه عصر آهن، موزه شهرداری، موزه قاجار، موزه قرآن و کتابت، موزه سفال، خانه پروین اعتصامی، خانه بهنام و خانۀ قدکی.

کتاب جاذبه‌های تبریز بعد از توضیح دربارۀ روستای کندوان که یکی از شگفت‌انگیزترین روستاهای صخره‌ای به شمار می‌رود، به معرفی صنایع‌دستی و غذای سنتی تبریز می‌پردازد. صنایع‌دستی تبریز عبارت است از: صنعت چرم، قالی و تابلو، حجاری سنتی، سفالگری، نقره‌کوبی، تابلو سنگ، زیورآلات سنتی، گلیم و ورنی، معرق‌کاری، منبت، سوزن‌دوزی، نگارگری و قلم‌زنی. غذاهای سنتی تبریز عبارت است از: کوفته‌تبریزی، خورش هویج، کوکوی لوبیاسبز، دویماج، آش ماست، ‌ آبگوشت دیزی سنگی، دلمه برگ مو، شوربای تره، آش میوه، آش گوجه‌فرنگی، آش اوماج، آش شیله عدس و آش کلم‌قمری.

خواندن کتاب جاذبه های تبریز را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به علاقه مندان به ایران‌شناسی و دوستداران تبریز پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب جاذبه های تبریز

«اگر بخواهیم شهر تبریز را از نظر موقعیت جغرافیایی مورد بررسی قرار دهیم، باید بگوییم که شهر تبریز در غرب استان آذربایجان شرقی و در انتهای قسمت شرق و جنوب شرقی جلگۀ تبریز قرار گرفته است. این شهر از قسمت شمال، به کوه‌های پکه چین و عون بن علی، از سمت شمال شرق به کوه‌های گوزنی و بابا باغی، از سمت شرق به گردنۀ پایان و از سمت جنوب به دامنه‌های رشته‌کوه سهند محدود شده است. ابرشهر تبریز از سمت شمال، ‌جنوب و شرق به کوهستان و از سمت غرب به زمین‌های هموار و شوره‌زارهای تلخه‌رود که به آن آجی چای نیز می‌گویند محدود شده و به شکل یک چالة نسبتاً بزرگ یا یک جلگۀ بین کوهی درآمده است.»